Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Μικρές αμαρτίες της Κυριακής


by crazy cow

Ξεκίνησε ανώδυνα με μία φωτογραφία

Οι φωτογραφίες του Crazy Cow αποτυπώνουν ασπρόμαυρα πρόσωπα με ζεστές ρυτίδες ένα γύρω από τα μάτια, σαπουνόφουσκες πάνω από τα σπίτια της πόλης και μικρές μικρές στιγμές χρώματος που ίσως προσέξεις ίσως και δεν αντιληφθείς ποτέ, αν όμως τις συλλάβεις τότε παραδίνεσαι σε χαμογελαστά δευτερόλεπτα ηρεμίας που ανασκαλεύουν τον αέρα του δωματίου σου και γουργουρίζουν ευτυχισμένα στην κοιλιά σου


 Έπειτα μου είπε ο Θοδωρής ότι η αδερφή του τους έφερε από την Αγγλία macarons που ήταν όμως από τη Γαλλία κι εγώ μπήκα εδώ για να δω τί είναι αυτά τα macarons και είδα κάτι μικρά στρογγυλά χρωματιστά πραγματάκια και μετά εκεί είχε και αρώματα και είδα και κάτι κεράκια που έβγαιναν στα ίδια χρώματα με τα macarons και έλεγε “with caramel and butter” ή “brioche” κι εγώ τόσο υπνωτίστηκα από τα χρώματα που πάτησα εγγραφή στον ιστότοπο ώστε να λαμβάνω ηλεκτρονικά γράμματα από μακρυά με φωτογραφίες από όλα αυτά που δεν θα μπορέσω να αγοράσω θα θέλω όμως να βλέπω
και θα φαντάζομαι οτι μπαίνω στο μακρινό γαλλικό ζαχαροπλαστείο της γωνίας με αέρα και φινέτσα , όλοι θα μιλάνε ψιθυριστά και θα διορθώνουν μια τούφα που γλίστρησε απαλά από τα μαλλιά τους κι εγώ θα ζητάω ένα κόκκινο macaron κι ένα κερί με καραμέλα και βούτυρο

 φωτογραφία φόντου: Elliott Walker / κίτρινο αμάξι: Tunic / επεξεργασία εικόνων&κολλάζ: Νεφέλη 

Και μετά κοιμήθηκα και είδα πάλι τα δύο αγαπημένα μου όνειρα , τα πιο ωραία που βλέπω, είμαστε λέει σε ένα κίτρινο παλιό αυτοκίνητο με χαμηλή οροφή και γελάμε και παντού έχει αυτό το μαλακό φως του απογεύματος κι εμείς ταξιδεύουμε στον μεγάλο δρόμο και μετά είμαι κάπου με γρασίδι και ψηλά δέντρα και ξύλινα σπίτια και μια ξύλινη εξέδρα και μπροστά λίμνη και πάλι παντού αυτό το μαλακό φως κι εγώ κρατάω ένα κόκκινο μπαλόνι και γελάω

Ωραία που είναι τα χρώματα στον ύπνο και στον ξύπνιο

Βουτιά στην αμαρτία

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Της Επιστροφής

by nelly

Οι γιαγιάδες οι θείοι τα ξαδέρφια οι κουρελούδες τα μπαούλα τα παλιά κρεβάτια το πράσινο παντού πράσινο και λίγο κίτρινο και λίγο κόκκινο και τί θα κάνουμε όταν μια μέρα δεν θα είναι η μαυροφορεμένη φιγούρα στο καθρεπτάκι του αυτοκινήτου να χαιρετάει, είπε ο μπαμπάς, και μετά μακρυά πάλι γύρω και πάνω από τα βουνά και η ομίχλη και το πέτρινο καφέ-βενζινάδικο με τους σκύλους απέξω και την τεράστια ησυχία και το τσάι και τη μουσική στο αυτοκίνητο και την φίλη που κι ας μην ήταν εκεί όμως ήταν για να της τα πεις και τελικά η επιστροφή που πάντα σε γυρίζει.

by nelly

Ήταν ωραία, όμως κι εδώ ωραία θα είναι, τριήμερο πρωτομαγιάτικο πανηγύρι στη γειτονιά και πάγκοι με χρωματιστές καραμέλες και υφάσματα και παιχνίδια και σαπουνόφουσκες σε κουτί και ήσυχη ζωή μέχρι το δίπλωμα του βιολιού στις 16/6.

Και ένα ωραίο δημοσίευμα!

by photoharrie

Δημοσιεύτηκε στη Lifo αυτής της εβδομάδας από τον Φώτη Βαλλάτο με τίτλο "Με τη Nefeli Walking Undercover στο Belle Epoque [όλα είναι κύκλος]" και μπορείτε να το βρείτε είτε στο δρόμο είτε στο site της Lifo στην ηλεκτρονική μορφή του, κάνοντας κλικ στην εικόνα ακριβώς από πάνω ή εδώ για την εικονική μορφή της έντυπης έκδοσης (σελ. 39)

Καλή μας άνοιξη!

Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Comicdom Con Athens 2011

Αν ήταν πάλι να γεννιόμουν για δεύτερη ζωή
θα ήθελα να με γεννήσεις κόμικ

Παναγιώτης Πανταζής / Τάσος Ζαφειριάδης



Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Η άνοδος του υπαρκτού σουρρεαλισμού

Και ξαφνικά άρχισαν να ξεπηδούν από το πουθενά φιγούρες περασμένες ανεξήγητες.

Ένας πειρατής στην Πατησίων, ένας του μεσοπολέμου μάγκας πειραιώτης, τρία δερβίσικα παιδιά, δύο γύφτοι και ένα πλυντήριο.

Ο πειρατής δεν ήταν σαν τον κάπταιν χουκ κι έτσι δεν τον είδαν όλοι, εγώ όμως είδα το αριστερό του φρύδι που ήταν τρία δάχτυλα πιο πάνω από το δεξί, τη ριγέ του μπλούζα και το ναυτικό καπέλο και το μάτι του που κοιτούσε σκοτεινά το τρόλευ και κατάλαβα ότι ήταν πειρατής διεφθαρμένου πληρώματος της Αδριατικής που τραγουδά τη νύχτα άγρια τραγούδια με κραυγές για σκελετούς και δαίμονες.

Ο του μεσοπολέμου μάγκας πειραιώτης διέσχισε το δρόμο πολύ σεκλετιασμένος, το πανωφόρι του ριγμένο στραβά στον ώμο, η περπατησιά βαριά και το μουστάκι τσαχπίνικο, δεν τον πήραν είδηση οι υπόλοιποι γιατί κοιτούσαν από την άλλη, εγώ όμως κατάλαβα οτι πονούσε για γυναίκα και είχε καημό μεγάλο.

Τα τρία δερβίσικα παιδιά είχαν λυμμένο το ζωνάρι και αίμα στο βλέμμα όταν σταμάτησαν το αυτοκίνητο με μία κίνηση μόνο της παλάμης, πέρασαν από μπροστά, έφτυσαν στα αριστερά τους και προχώρησαν με την άσφαλτο υποταγμένη κάτω από τις μυτερές τους μπότες. Οι άλλοι δεν έδωσαν σημασία γιατί κοιτούσαν το φανάρι εγώ όμως ήξερα οτι φεύγαν από καυγάδες και σε τέτοιους ξαναπήγαιναν αφού μας προσπεράσουν.

Ο γύφτος κι η γυναίκα του η τσίφτισσα πέρασαν κάτω από το σπίτι με το ντάτσουν τους και ρώτησαν αν έχουμε παλιές συσκευές που θέλουμε να ξεφορτωθούμε. Εμείς είχαμε ένα πλυντήριο ρούχων στην ταράτσα και έτσι ο γύφτος κι η γυναίκα του η τσίφτισσα ανέβηκαν πάνω για να αναλάβουν το ξαλάφρωμα. Ο γύφτος είπε "θα το πετάξουμε από την ταράτσα στην καρότσα", η μαμά άσπρισε και η γύφτισσα γέλασε, οι γείτονες βγήκαν αδιάφορα στα μπαλκόνια τους και εμείς προσπαθούσαμε να πείσουμε τον γύφτο οτι αν πετάξουμε ένα πλυντήριο από την ταράτσα στο ντάτσουν, το ντάτσουν θα βουλιάξει κι αυτός γελούσε σαν την γυναίκα του την τσίφτισσα κι όλο μας έδειχνε τα χρυσά του δόντια. Οι δικοί μου δεν το κατάλαβαν οτι γύρω από τον γύφτο δεν υπήρχε βαρύτητα αλλά εγώ τον είδα που είχε δεμένο ένα βαρίδι κάτω από το παπούτσι για να μην τον παίρνει ο αέρας.

Όλα τα είδα και σκέφτηκα οτι να, τώρα που η πραγματικότητα στραβοκάθησε στον άθλιο σβέρκο μας και βρήκε τις μέρες παραδομένες χωρίς άμυνες, άνοιξε μια ρωγμή στο χρόνο και άρχισαν να κατεβαίνουν σιγά - σιγά μορφές και φαντάσματα από παραμύθια των θαλασσών και τον τεκκέδων του χθες και του αύριο, που τόσο καιρό ζούσαν ήσυχα στο μέρος που τους φύλαξε η ώρα, μέχρι που όλα ήρθαν τούμπα και τα έφεραν στην από καιρό χαλασμένη σειρά του τώρα.

Όλα τα είδα κι όλα τα κατάλαβα, μόνο για ένα απορώ, που όλα τα είδα μόνο εγώ κι άλλος κανένας.

Γι' αυτό, από σήμερα και μέχρι την πρώτη του άλλου μήνα,
θα είμαι ένα χοροπηδηχτό ψάρι.

Σαν ανθρώπινο ον ήμουν πολύ ανθρώπινη.

Λεπτομέρειες εδώ

Καλό μας μήνα


Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011

Φοβισμένη μου γενιά

Είπαν του Μαξ:

Μα είσαι τόσο μικρός.

Αυτό είναι καλό, τους απάντησε, περνώ με τις δυνάμεις μου κι από χαραμάδες.

Κι έπειτα ρώτησαν:

Κι η μοναξιά; Τι θα κάνεις για τη μοναξιά;

Θα διώξεις όλη τη θλίψη; *

Φοβισμένη μου γενιά που φοβάσαι το φόβο

Μη σε κοροιδέψουν μη σε προδόσουν μην εμπιστευτείς και σε δώσουν

Την αγάπη τον έρωτα

Τον πόνο

Περιφέρεσαι με τα θλιμμένα σου μάτια

Σχεδόν συνηθίζοντας στη θλίψη /
γυρίζεις γύρω από τις σκοτεινιασμένες σκέψεις σου διαμορφώνεις την στεναχωρημένη ύπαρξή σου, πλανεμένη μου γενιά, κυλάς στην πεπατημμένη των ημερών στο χειμώνα
αντί να τραβήξεις τον εαυτό σου ουρλιάζοντάς από τα μαλλιά και να τον σύρεις στο φως

Με τη βία, τον άτιμο ξεσυνηθισμένο εαυτό σου

Να τον πετάξεις κάτω να του σκίσεις τα ρούχα να πηδήξεις στο κουβάρι του φωνάζοντας και βρίζοντας να τον ξαναστήσεις όρθιο και να του δώσεις μία να φύγει

Να βουτήξει στις πέντε δέκα δύο μία χαραμαδες φωτός χωρίς δίχτυ ασφαλείας κι ας χασει κι απ' τα κεκτημμένα

Ο Μαξ απάντησε:

Ναι, έχω μια ασπίδα – θλίψης. Κρατάει μακρυά τη θλίψη. Είναι αρκετά μεγάλη για όλους μας.

Θα κάνω έτσι στη μοναξιά:

Βρρρρρρρρρρρουουου-ΜΠΦΦΦ! *

Σα ρθεις σ' αυτή τη γη και σα φύγεις / βρε γεροντάκι η ψυχή σου τ' ορίζει / πώς θα το ζήσεις, και λίγο ο χρόνος / κι ο γερο - Λέμας που έσβησε μόνος

Σκίστα όλα και γύρνα από την ανάποδη

Κι ας τακιμιάσουν αντάμα τα χνώτα / που δεν τα φέρνει η ζωή όπως πρώτα / μην είναι τώρα μόνο το έρμο μας ψυχάκι / τώρα που πάει να γίνει μπατιράκι

Βρρρρρρρρρρρουουου-ΜΠΦΦΦ


* Where the wild things are