Τα ρίγη (για μια παιδεία)

φωτογραφία: Eddie Adams

Κάθε τι μεγάλο, ένας σεισμός, ένας αγώνας, ένας πόλεμος, αποζητά την έξοδο από το μικρόκοσμο του προσωπικού και τη στροφή της προσοχής στο μεγάλο ενωτικό του φόβου, της συγκίνησης, του ίδιου θυμικού.

Κι είναι τότε καμιά φορά, στα μεγάλα και στα ρίγη, στην κοινή λαλιά, που αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε ό,τι πιο εσωτερικό, ό,τι πιο μόνο, να αναζητώ τον εαυτό μου τον δικό μου, εξαντλημένη από τη μοναξιά και συνάμα τόσο πλήρης.

Είναι τότε που μου λείπει απελπισμένα η Νεφέλη του 2010, του 2007, του 1999, του 1989, αυτό που κάποτε ήμουν και που ψήγματά του διατηρώ έως σήμερα, μιας και υπήρξα συνολικά συμφιλιωμένη με τα βαθύτερα είναι μου και τις εξωτερικές τους εκφάνσεις.

Αλλά πλέον τα γυαλιά μου έχουν βαθύ κόκκινο σκελετό και τα τραγούδια μου δεν είναι πια μπαλάντες. Κατά συνέπεια οι φίλοι που συνδέθηκαν με αυτά, δεν έχουν ενεργό συμμετοχή στο τωρινό εδώ μου, παρά μόνο σαν τους θυμάμαι κι ας μη με πήραν τα χρόνια, μήτε η ξενιτιά, μόνο η μετακύλιση. Και είναι τότε που κάθε τι καινούριο στη ζωή μου μαζί με εμένα, για λίγα λεπτά φαντάζει ξένο, παράταιρο, ανίκανο να συμβαδίσει με αυτό που θεωρώ την πιο παλιά εκδοχή μου, ανίκανο να καταλάβει τι άλλαξε μέσα σε τρία χρόνια και από κει που έγραφα, έγραφα, έγραφα, και τραγουδούσα, τραγουδούσα, τραγουδούσα, μουσικές και λόγια, κάθε τι που με συγκλόνιζε, κάθε που γοήτευε, τώρα μονάχα παρατηρώ, ησυχασμένη, σαν όλα να χουν ειπωθεί, σαν όλα να 'ναι ιδωμένα, κάποιος άλλος θα τα πει καλύτερα, κάποιος άλλος θα τα δει καλύτερα.

Και έτσι επιστρέφοντας μόνη πλέω για ώρα και πλέω και πλέω και βυθίζομαι, αργά, αβάσταχτα, νιώθοντας πως βαδίζω σε δυο παρόντα, δυο εν δυνάμει εκδοχές της ίδιας εικόνας, μια παιδική και μια κουρασμένη, μέχρι που ξαφνικά με χτυπάει τέτοιο κύμα, τέτοιο λίγωμα, τέτοιο τρεμούλιασμα για ό,τι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρξει, που τρομάζω και ουρλιάζω μέσα μου πως δεν θα συμβιβαστώ, δεν θα αργοπεθαίνω συνηθίζοντας, κάθε γεγονός ικανό να σοκάρει θα με σοκάρει σαν το σχολείο να τελειώνει τώρα και κάθε έρωτας θα οφείλει να είναι τόσο ακραίος σαν το πιο γλυκό ανικανοποίητο, το ανικανοποίητο κι ανήσυχο, το παντοτινά εξεγερμένο που παρέσυρε κι έκαψε γενιές και γενιές στην πιο ακραία συντριβή, την πιο ρηξικέλευθη επανάσταση, την πιο φαύλη ιστορία, για να πεθάνει και να γεννηθεί από τις στάχτες του στο κάθε καινούριο δευτερόλεπτο.

Αλλά όλη τη φωτιά μου και τον πανικό, τον έρωτα και τον πόνο,

όλη μου την αγωνία να μην κοιμηθώ και ξυπνήσω δειλή, νωθρή κι ανίκανη

τα ουρλιάζω, γδέρνω με τα νύχια μου, τα φτύνω,

σπαράζοντας:

να είναι η οργή το κινητήριο ξύπνημα

και όχι ακατέργαστος γνώμονας της πράξης.

ΥΓ "Μα βρε παλικάρια μου το παιδί γιατί το φάγατε;", "Ε κυρά - Μαρία, μας προκάλεσε, είναι κι ο Γιώργος μας θερμόαιμος, ξέρεις πώς είναι αυτά.", "Καταλαβαίνω βρε αγόρι μου, τι να κάνετε κι εσείς, για μας φροντίζετε", "Ναι κυρά - Μαρία, μην ξεχάσεις, αύριο στις 11 ανοιχτό συσσίτιο".
Όσοι ψήφισαν θα ξαναψηφίσουν, ο ξένος θα είναι ξένος και ο τραμπούκος ήρωας, μόνη ελπίδα η παιδεία, ουσιαστική, εκ των βαθέων, ανοιχτόμυαλη, υποχρεωτική για όλους δια βίου παιδεία, με σεβασμό στο παρελθόν, στα βαρυφορτωμένα βαπόρια, τα νταλκαδιασμένα οργανάκια, με σωστή ανάγνωση της ιστορίας, αποδεσμευμένη από τους διατηρητέους μύθους του παρελθόντος, ανοιχτός διάλογος με το παρόν και το μέλλον, επί ίσοις όροις, παιδεία αισιόδοξη να θρέψει μυαλά καθαρά, ικανά να βρούνε βιώσιμες, ανθρώπινες λύσεις στο ατελείωτο πηγαινέλα των λαών και των ψυχών τους, μην στερήσουμε από τις επόμενες γενιές την ευκαιρία να βγουν ανώτερες των προηγουμένων.

Τα Ιστσενκικά

Τα αποχαιρετιστήρια

Έχω αδειάσει το γραφείο μου από αντικείμενα και ύλη και το αφήνω να πλέει, ξύλινο και μεγάλο εμπρός στα παράθυρα.
Θα ξημερώσει και θα είναι Δευτέρα και τότε θα ανοίξουν τα σχολεία και όλα θα κυλήσουνε ξανά,
όμως τώρα στα χαρτιά μου είναι ακόμα Κυριακή και φυσάει,
στο δέρμα και στα γράμματα,
κι η μουσική με χαιδεύει στα μαλλιά
και απαλά μου λέει,
την ταλευταία του καλοκαιριού τη νύχτα,
όσο σκληρό ή τρυφερό,
περήφανο ή μόνο,
πάντα παιδί.

Του ύστερου καλοκαιριού και της μικρής μου σκόνης

Θα τρέφομαι για πάντα από τον παλιομοδιτισμό όπως λουλούδι απ' το νερό.

Δεν με αφορούν κοκκάλινα γυαλιά μήτε καρώ τιράντες, με αφορά όμως βαθιά, ριζωμένα, αναπόσπαστα κάθε τι που έζησα σε φωτογραφίες, σε μνήμες ή σε μνήμες ανθρώπων που πονώ και η ζωή τους υπήρξε από μέσα και δική μου.

Γατζώνομαι στο παλιό σαν να 'ναι σημαδούρα κι εγώ ένας ναυαγός που κολύμπησε για μέρες και μέρες και χρόνια με το σώμα στον ωκεανό άλλοτε βαρύ άλλοτε αμελητέο, μέχρι που τα χέρια μου βρήκαν και κρατήσαν ένα πλαστικό που βάρκες και βάρκες έδεσαν πριν από μένα και τότε, δεν είμαι μόνη.

Το απορροφώ το παλιό όπως χώμα τη βροχή μετά από γενιές ξηρασίας, η γη πια έχει σκάσει, δέντρα και γύπες σκελετώνουν τον ορίζοντα και ξάφνου, γιγάντιες κατσαρόλες με νερό χύνουν νερό από τους ουρανούς από ένα σύννεφο που έφεραν πάλι μπροστά μου οι αιώνες και μόνο βρέχει και βρέχει και βρέχει, μέχρι να φύγουν οι ρυτίδες και τότε, αναπνέω.

Το γεύομαι αχόρταγα, ωμά, ξεστολισμένα, σαν σώμα που στο τέλος της μέρας έχει ακόμα τη γεύση από τον ιδρώτα και το αλάτι που άφησε πάνω του η θάλασσα πριν προλάβει το χέρι των εγνοιών να τα αποδιώξει όλα κάτω από τη βρύση και τότε, έχω στα χείλη μου όλα τα καλοκαίρια σα να 'ναι τα μοναχά δικά μου.

Κι αν το παλιό αυτό που με τρέφει γυρεύει να φυτρώσει πνεύμα εκατό ετών σε σώμα εικοσιτρία, ας γίνει το σώμα φρέσκα ξύλα που σχεδία γερή θα κάνουν για να γυρίσουν οι ρίζες οι γιαγιάδες απ' τα νησιά της λήθης στην πατρίδα πίσω τη σκοτώστρα, δεν θα 'μαι ποτέ μόνη.
Κι αν μόνο τότε νιώθω ολόκληρη εδώ κι ολόκληρη εγώ, θα μείνω πεισματικά και ξεροκέφαλα αγύριστα σε αυτό, σαν το μικρό το τρίξιμο του βινύλιου, σαν σκουπιδάκι στο φακό, ολανθισμένη.

Κι αν αυτό που με κράτησε μακρυά από την Αθήνα ήταν η φύση που 'τανε άχρονη και ο ουρανός μεγάλος, και αν το σώμα μου γύρισε εδώ και όλα τα κόκκαλα πονούσαν στο ξύπνημα της επιστροφής το πρώτο, θα ξέρω πως αυτό που έφερε και την καρδιά μου πίσω ήταν ένα μικρό θερινό από το 1925 σε μια ταράτσα στο Παγκράτι και ένα γεύμα του Αυγούστου καταμεσής της Ρώμης, παντοτινά δικό μου.

5 έως 105 ετών

Η μεγάλη μας συναυλία αύριο!

Αντιγράφω κι επικολλώ από το δελτίο τύπου:

Συναυλία του Εργαστηρίου 'Τα Χάλκινα της Κ.Ο.Α.' με τη συνεργασία της Παιδικής Ορχήστρας του Ωδείου

Μια χαρούμενη, πολυσυμμετοχική συναυλία, κατάλληλη για όλες τις ηλικίες πάνω και κάτω από την σκηνή, πραγματοποιείται την Δευτέρα 17 Ιουνίου, στις 21.00, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σηματοδοτώντας την λήξη του Μουσικού Εργαστηρίου που επιμελούνταν καθ΄όλη την διάρκεια της χειμερινής καλλιτεχνικής περιόδου 2012-2013, κορυφαίοι μουσικοί, μέλη του Συνόλου «METALLON» Χάλκινων Πνευστών της Κ.Ο.Α..

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει έργα συνθετών όπως οι J. Clarke, G. F. Händel, F. J. Haydn, R. Wagner, A. Bruckner, T. Susato, N. Rota, N. Piovani, αλλά και πολλές εκπλήξεις κι απρόβλεπτα, καθώς επί σκηνής θα συνυπάρξουν περίπου 60 καλλιτέχνες, σπουδαστές και δάσκαλοι. Συμπεριλαμβάνονται, βεβαίως, οι σπουδαίοι μουσικοί των Χάλκινων Πνευστών της Κ.Ο.Α., Κώστας Αυγερινός, Κώστας Σίσκος, Παναγιώτης Καίσαρης, Γιάννης Καραμπέτσος, Γιώργος Ραράκος, Βαγγέλης Καραμπάς, Ανδρέας Ρολάνδος Θεοδώρου, ΓρηγόρηςΑσωνίτης, Σπύρος Κάκος, Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος.

Ξεχωριστό μέρος της συναυλίας αποτελεί η σύμπραξη των νεώτερων σπουδαστών του Εργαστηρίου της Κ.Ο.Α. με την Παιδική Ορχήστρα του Ωδείου Φίλιππος Νάκας - η οποία στελεχώνεται από μικρούς μουσικούς 5 έως 15 ετών και δραστηριοποιείται τα τελευταία 3 χρόνια με την καθοδήγηση της βιολονίστας της Κ.Ο.Α. Νέλλης Οικονομίδου καθώς και της μουσικού Νεφέλης Λιούτα. Όλοι οι συμμετέχοντες φιλοδοξούν να μετατρέψουν την εκδήλωση σε μιαχαρούμενη γιορτή της μουσικής.

Εορταστικό χαρακτήρα είχε άλλωστε εξαρχής το Μουσικό Εργαστήριο, το οποίο, καθώς απευθυνόταν σε μικρούς και μεγάλους μουσικούς, αποδείχτηκε ένα από τα σπουδαιότερα εκπαιδευτικά προγράμματα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για την απερχόμενη καλλιτεχνική περίοδο. Η υλοποίησή του επετεύχθη σε συνεργασία με το Ωδείο Φίλιππος Νάκας. Σε χώρους του Ωδείου Φίλιππος Νάκας και στην αίθουσα δοκιμών της Κ.Ο.Α. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, πραγματοποιούνταν οι συναντήσεις, δύο Σάββατα κάθε μήνα, με βασικό στόχο την ανακάλυψη της χαράς της μουσικής μέσα από την ομαδική εργασία, τη γνωριμία με το ορχηστρικό ρεπερτόριο, αλλά και την δυνατότητα συνεργασίας πολύ νεώτερων μουσικών με τους έμπειρους και καταξιωμένους μουσικούς των Χάλκινων Πνευστών της Κ.Ο.Α.

ΑΙΘΟΥΣΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 3 €