Σημειώσεις του Ευτυχισμένου Ανθρακωρύχου

Ενημερώσεις!

Την Τρίτη αυτή, 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας,
τα κορίτσια παίζουν μουσική!

Με πιάνα, κιθάρες, στυλόφωνα, μεταλλόφωνα, βιολιά και theremin,
10 συν κάποια παραπάνω στις 10 συν κάτι παραπάνω συμπράττουν στον "Άνθρωπο" (Γιατράκου 19, Μεταξουργείο)
και εξερευνούν τις χημείες και τις αλχημείες τους.
Είσοδος ελεύθερη!

Στη συνέχεια,

αυτή την Τετάρτη 9 Μαρτίου του 2011 αλλά και την επόμενη, 16 Μαρτίου του ιδίου ευτυχούς έτους, Leon σύναξις στο KOO - KOO (Ιάκχων 17, Γκάζι)!

Ώρα έναρξης 10 μμ με εισαγωγή από το δίδυμο των Le Page.

Είσοδος 12 ευρώ με ποτό.

http://www.dailymotion.com/video/xhcqwd_leon-letters-to-my-father-unplugged-mtv-lo-fi_music

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Επιπροσθέτως,

καθυστερημένη προσθήκη,
στις 27 Μαρτίου και 3 Απριλίου,
Κυριακές αμφότερες,
η Βασιλική Καρακώστα και η "Κουρελού" της,
στο Club του Σταυρού του Νότου!
Εμβόλιμοι καλεσμένοι τραγουδιστές και οργανοπαίκτες,
Μαρία Παπαγεωργίου, Nefeli Walking Undercover, Μαρίνα Δακανάλη, Ζακ Στεφάνου, Λεωνίδας Μπαλάφας, Σπύρος Γραμμένος, Νάνα Μπινοπούλου, Γιώργος Μακρής, Θωμάς Κωνσταντίνου, Fanfara Transilvania.
Ώρα έναρξης 22.30, είσοδος 12 ευρώ με ποτό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όσο για τα παλιά που φύγανε και δε θα ματαγυρίσουν,

το βίντεο που ακολουθεί είναι από το masque live του Pan Pan - κατά κόσμον Παναγιώτη Πανταζή - στο 6 Dogs την Πέμπτη που μας πέρασε.

Η υπογράφουσα δηλώνει με το χέρι στην καρδιά πώς ήταν από τα πιο όμορφα live στα οποία έχει συμπράξει το βιολί της και γι' αυτό ευχαριστεί τον Pan Pan, τον Γιώργο Λιγουριώτη αλλά και την Arte Fiasco που σχεδίασε το βράδυ τόσο ωραία και την έκανε ευτυχισμένη στο soundcheck με εκείνο το τσάι. 

Ωραία που είναι να σηκώνεις τα μάτια και μπροστά να χαμογελάνε.

Και είς άλλα.

sex in a postnoise era from DEN EISAI DENTRO on Vimeo.

Εγινήκαμε εικόνα #1

Εγινήκαμε εικόνα!
Πατώντας στην εικόνα παραπάνω ή στον σύνδεσμο παρακάτω, μπορείτε να μεταφερθείτε στο πρώτο από τα τέσσερα βίντεο που φτιάξαμε με τον Κωνσταντίνο Κουκουλιό,
τον οποίο ευχαριστώ υπέρμετρα για τον τρόπο που δούλεψε πάνω σε αυτά.
Το τραγούδι είναι το 1 από τα 9 που ηχογράφησα στα Fab Liquid Recording Studios μέσα στον Ιούλιο που μας πέρασε. Στίχοι / μουσική / ενορχήστρωση, δημιουργημένα και εκτελεστά σε καθεστώς συγκεντρωτισμού από εμένα
Με ένα κλικ στον τίτλο του τραγουδιού με τα λαχανί γράμματα, θα βρεθείτε στη θέση του βίντεο στο youtube.
Καλή ακρόαση!
Το ρε και το μι απ' την ηρεμία

Το Παιδί Με Το Κράνος

Έι οπ
Όταν ανέλαβε χρέη γραμματέα βούρκωσε.
Τι καλά, είπε η φωνή του με σπασμένο εαυτό, κανένας από τους φίλους μου δεν είχε ποτέ οβάλ γραφείο και 7 (επτά) διαφορετικές σφραγίδες.
Κι όταν ο κύριος Πι μια μέρα τσαντίστηκε και του χτύπησε τη γραβάτα στο κεφάλι λέγοντας του με τη σειρά, πάρε, τις, αναθεματισμένες, αποδείξεις, σου, από, μπροστά, μου, και, πήγαινε, να, πεθάνεις, στην, έρημο, τον εκοίταξε με λατρεία και βαρώντας προσοχή μάζεψε τις αποδείξεις του κι έφυγε για την έρημο.
Τώρα σταματημένος στο 64ο χιλιόμετρο της παραερήμιας οδού, σκεφτόταν ότι ο κύριος Πι ίσως ποτέ να μην τον αγάπησε πραγματικά. Οι φωτοτυπίες, οι καφέδες, η γραβάτα, όλα ένα ψέμα, μια μετοχική ουτοπία, το υπαλληλικό μήλο και η πτώση από την αίθουσα με το aircondition.
Ξαναέσκυψε και έσπρωξε πάλι το αυτοκίνητο.
Οι αποδείξεις του ζύγιζαν 83 ανθρώπους και 4 γάτες - αφόρητο φορτίο όταν ο μέσος άνθρωπος σε συνθήκες ερήμου μπορεί να σπρώξει μέχρι και 76 βατράχια. Το αυτοκίνητο βόγγηξε βγάζοντας τη μαμά αληθινή που πάντα έλεγε, Τομ, σταμάτα να μαζεύεις αποδείξεις, ίσως μια μέρα ξεμείνεις στην έρημο και δεν είναι κανείς εκεί να σπρώξει.
Άνοιξε το πορτ μπαγκάζ και κοίταξε με πάθος την αγάπη που ήρθε από την ταμειακή μηχανή.
Πορτοκάλια 4,30, Τ.Μ. 0,90, 3,87, ΦΠΑ 13%.
Ρίγησε από συγκίνηση και έκλεισε τα μάτια του.
Όταν τα ξαναάνοιξε υπήρχε μια μαύρη βούλα στο δεξί του μάτι.
Ξαφνιάστηκε και την κοίταξε εξονυχιστικότερα σα νύχια σε κότερα.
Αυτό που είδε τον έκανε να αναπηδήσει πάνω και να προχωρήσει ευθεία και μπροστά.
Είκοσι μέτρα πιο κει κοιτώντας την έρημο στα αριστερά μας και με την πλάτη στο βουνό δεξιά μας, στεκόταν ένα παιδί φορώντας ένα κράνος, Το Παιδί Με Το Κράνος
Ο Τομ κοντοστάθηκε.
- Τι με κοιτάς, ηλίθιος είσαι; Θα πάρεις ένα χαρτομάντηλο;
Ο Τομ προβληματίστηκε.
- Τι κάνεις εδώ;
- Με κατέβασε ο μπαμπάς μου από τη μηχανή γιατί είχα λόξυγγα.
Δίπλα στο Παιδί Με Το Κράνος υπήρχε ένα ανοιγμένο κουτί χαρτομάντηλα και ένα σημείωμα που έλεγε "22 το ένα".
Ο Τομ έβγαλε 22 αν και τα θεώρησε πολλά, πήρε ένα χρησιμοποιημένο και το βαλε στην τσέπη του.
- Μην είσαι τσιγκούνης πάρε άλλο ένα.
Έβγαλε άλλα 22 και πήρε ένα που είχε μια καύτρα από τσιγάρο.
Κοίταξε το Παιδί και του είπε, τώρα σου έδωσα 44, δώσε μου την απόδειξη γιατί πρέπει να φύγω.
Το Παιδί ρώτησε: Που πηγαίνεις; , κι ο Τόμ είπε.
- Πήρα τις αποδείξεις μου και πάω να πεθάνω στην έρημο.
Το Παιδί Με Το Κράνος αναστέναξε, έβγαλε το κράνος, κάθησε χάμω οκλαδόν και είπε:
Τα φώτα η τσίκνα ο φούρνος ο δρόμος το ποτήρι το ξημέρωμα τα μανταλάκια τα σεντόνια το μολύβι η χτένα οι κόκκινες πιτζάμες οι νερατζιές στο πεζοδρόμιο η γιαγιά η εφημερίδα οι κλωστές το τραγούδι η νύχτα.
Ξαναέβαλε το κράνος και σηκώθηκε και
- Σινανάι νινανάι,
είπε του Τομ και έπειτα έβγαλε έναν αναπτήρα, έβαλε φωτιά στο πορτ μπαγκάζ, πέρασε μια μηχανή, ανέβηκε, έφυγε και δε γύρισε.
Ο Τομ κοίταξε τη φωτιά, πέταξε τις στάχτες, μπήκε στο αυτοκίνητο, έστριψε και γύρισε

ΥΓ Την εικόνα βρήκα στο http://www.bluefaqs.com/ και είναι του Daniel Y. Go

Παραμύθι Χωρίς Όνομα

- Γιατί; ρώτησε το Βασιλόπουλο.

- Γιατί πρέπει να μείνεις ανάμεσα στο λαό σου.

Είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας

- Δεν μπορώ! αναφώνησε το Βασιλόπουλο. Δεν ξέρεις τι είναι ο λαός μου, το παλάτι, όλος ο τόπος...

Πατέρας μας ο βασιλιάς Αστόχαστος και τα κελάρια άδεια από κρασί και φαγητό

- Διόρθωσέ τον, αποκρίθηκε η κόρη.

- Εγώ; Πώς; Μα είμαι ακόμα παιδί, δεν ξέρω τίποτα, δεν έμαθα τίποτα, δεν είμαι τίποτα.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας είμαστε οι υπολογιστές και οι εγκυκλοπαίδειες και οι παιδικές χαρές

Η κόρη τον κοίταξε συλλογισμένη.

- Γιατί θέλησες να φύγεις; ρώτησε.

- Γιατί πονούσα πολύ μέσα στην κακοήθεια και στην αταξία του παλατιού.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας στο βασίλειο που καταταρρέει στις άνυδρες μέρες στις χορταριασμένες πέτρες. Τα παραμύθια οι κασέτες ο δρόμος τα ταξίδια τα σύννεφα τα κτήρια τη νύχτα.

- Λοιπόν θα πει πώς έχεις μέσα σου κάτι, που αξίζει πιότερο από κείνα που δεν έμαθες

- Τι έχω;

- Έχεις φιλοτιμία και αξιοπρέπεια.

Το Βασιλόπουλο συλλογίστηκε λίγο. Ύστερα ρώτησε:

- Και τι μου χρησιμεύουν αυτά;

- Χρησιμεύουν να βρεις μέσα σου τη δύναμη και τη θέληση να ξαναφτιάσεις το έθνος σου.

Γιατί είμαστε το Βασιλόπουλο κι ο λαός. Από εμάς ξεκινάει και σε εμάς καταλήγει. Εμείς ψηφίζουμε κι εμείς εκλεγόμαστε εμείς αγοράζουμε κι εμείς καταναλωνόμαστε. Γεμίσαμε τις ντουλάπες μας με ρούχα που δε χρειαζόμασταν και πήραμε δάνεια για διακοπές κάπου πιο μακρυά από το μικρό χωριό μας. Στηρίξαμε τα καθεστώτα ψεύδους και ντροπής μιας δίχρωμης οικογενειοκρατίας. Κλείσαμε τα μάτια και υποθέσαμε οτι κάποιος άλλος θα αγωνιστεί για εμάς όσο εμείς θα ονομάζουμε ζωή μια ντουζίνα εικονογραφημένα διαφημιστικά. Και τώρα που το βασίλειό μας καταρρέει, είμαστε έτοιμοι να τα εγκαταλείψουμε όλα πίσω και να φύγουμε μακρυά, για εκεί έξω που είναι αλλιώς, για εκεί που έχει ακόμα ευκαιρίες, για οπουδήποτε αλλού από εδώ.

Όχι δεν πρέπει τώρα να φύγουμε !

Γιατί τώρα ξέρουμε που κάναμε λάθος κι αυτό μας κάνει πιο δυνατούς από ποτέ!

Ξέρουμε μαζικά και έντονα και σίγουρα και ολοκληρωτικά.

Ξέρουμε γιατί το βιώνουμε στο πετσί μας και δεν έχουμε άλλα περιθώρια αναβολής.

Ξέρουμε γιατί μαυρίσαμε και σκοτεινιάσαμε και αδειάσαμε τόσο, που μας λείπουν με πόνο τα πρωταρχικά στοιχεία.

Ξέρουμε και τώρα που ξέρουμε πρέπει να μείνουμε και να το προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι χωρίς να εξαιρέσουμε τον εαυτό μας επειδή είμαστε η γενιά που έρχεται ή επειδή είμαστε η γενιά που φεύγει - όσο θα νιώθουμε οτι δεν φταίξαμε θα μεταθέτουμε.

Είναι τώρα η ώρα για τα μικρά πράγματα

Για όλα αυτά τα μικρά που δείχνουν ασήμαντα μα που αν θες να δεις κάτι να αλλάζει ξεκινάς από εκεί

Και διαλέγεις το πιο οικονομικό προιόν στο σούπερ μάρκετ από το χαμηλότερο ράφι

Περπατάς προς το σπίτι αντί να σταματήσεις τα κίτρινα αμάξια

Κλείνεις τη βρύση όταν πατάς την αντλία με το σαπούνι

Μαζεύεστε σπίτι χρησιμοποιείς το φούρνο τα κεριά την ταράτσα
Διαβάζεις μαθαίνεις ψάχνεις συζητάς διαμορφώνεις μοιράζεσαι υπάρχεις και δεν σταματάς να πιστεύεις οτι όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας
Αντιδράς και δεν ανέχεσαι ό,τι καταστρατηγεί τα δικαιώματα του να είσαι άνθρωπος

Μειώνεις σιγά σιγά κατά ένα ποσοστό το χρόνο που πέρνας μπροστά στον υπολογιστή

Και το αφιερώνεις σε αυτούς που τους έλειψες και σου έλειψαν καιρό

Κάνεις συζητήσεις χαμηλόφωνα και ήρεμα και με παύσεις και ακούς δύο φορές από όσο μιλάς

Τραγουδάς δυνατά και χορεύεις με όλο σου το σώμα

Αφήνεις τον εαυτό σου να ερωτευτεί πιο συχνά απότι τον υποβάλλεις σε περιορισμούς

Και μένεις εδώ να το παλέψεις όσο μπορείς ξέροντας οτι αυτός ο καιρός είναι δύσκολος, αλλά θα περάσει επειδή θα το έχεις προσπαθήσει εσύ!

Και αν δε σου βγει, ο δρόμος είναι μεγάλος. Θα σε πάει όπου θες και θα μιλήσεις γλώσσες ξένες - μόνο μην εξιδανικεύεις τον προορισμό, ο κόσμος είναι σφαίρα και κάθε ακτίνα του ήλιου δίνει στα σημεία της άλλα χρώματα. Μην το βάλεις στα πόδια πριν αποκτήσεις από εδώ ένα έμπρακτο μέτρο σύγκρισης πριν γνωρίσεις με σιγουριά τα χρώματα που υπάρχουν και τα ενσωματώσεις με βιώματα - είναι τα δικά σου χρώματα στα δικά σου βιώματα και θα σε κάνουν να είσαι αυτό που είσαι και όταν θα είσαι μακρυά.

Άρα ξεκίνα σαν παιδί -

Το λευκό χαρτί το σημείο η ευθεία το επίπεδο η φωτιά το νερό ο αέρας το χώμα εσύ εγώ -

Και κάνε βήματα μικρά -

Και γέλα!

Και ξέρεις θα ρθούνε τα μεγάλα

"Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή"

Το ακούς τραγουδάει

Καλές μας μέρες

ΥΓ Με πλάγια γράμματα αποσπάσματα από το βιβλίο την Πηνελόπης Δέλτα

Γράψτε με 50 λέξεις για ποιό λόγο ανήκετε στο αισιόδοξο 20% του πληθυσμού

Ανήκω στο 20% αισιοδοξίας γιατί αγαπώ το ασορτί.
Μου αρέσει που η σκουριά στα κάγκελα είναι πορτοκαλί και πορτοκαλί τα σεντόνια στην απέναντι ταράτσα.
Γιατί ασορτί σημαίνει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να θες να σκάσεις από ευτυχία βλέποντας πόσα μικρά χρώματα καλά και κακά ταιριάξαν για να κάνουν τη μεγάλη ζωγραφιά.
Πιστεύω στη μεγάλη ζωγραφιά και τα ασορτί όλου του κόσμου.

ΥΓ Ερωτεύτηκα τους Portico Quartet απλά, ήρεμα και ήσυχα