Nefeli Walking Undercover - Οι Πιο Όμορφες Μέρες Μας - ΑΛΛΑΓΗ ΩΡΑΣ

Nefeli Walking Undercover: Οι Πιο Όμορφες Μέρες Μας

Οι πιο όμορφες μέρες περνάνε ήσυχα απ' το πλάι μας και αφήνουν μετέωρους ψιθυρους. Τους κατεβάζουμε στη γη και τους κάνουμε δικούς μας.
3 undercover καλλιτέχνες σε ένα οπτικοακουστικό project που συνδυάζει μουσική, λόγο και εικόνα για όλους αυτούς τους ανεπαίσθητους ψιθυρους

Νεφέλη Λιούτα: φωνή, κιθάρα, βιολί, πιάνο, κείμενα
Σταύρος Παργινός: τσέλο
Σταύρος Γεωργιόπουλος: video art

Στο Going Youth Festival 2009, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, στο Γκάζι, Πειραιώς 100
Την Τετάρτη 23/9/09, στις 19.30 στην αίθουσα Δ7
Είσοδος για όλη τη μέρα: 10 ευρώ
Εισιτήριο διαρκείας για όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ (23-27): 40 ευρώ / φοιτητικό: 25 ευρώ

* To Going Youth Festival είναι πανελλαδικό φεστιβάλ νέων δημιουργών που διεξάγεται για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Θα παρουσιάσω εκεί κάποια δικά μου κομμάτια και κάποιες διασκευές, μεταξύ των οποίων θα παρεμβάλλεται αναπαράσταση κειμένων μου. Θα χαρώ να παρευρεθείτε στην πρώτη φορά που θα παρουσιάσω δικά μου πράγματα επί σκηνής

ΥΓ Η κουβέντα μας με την Roadartist εδώ

Shadows Gone To Neverland *

Μετά από κάθε live μένουν πίσω στη σκηνή μικρά μικρά κομμάτια

Αυτή τη φορά έμεινε πίσω το πιο γενναιόδωρο

ΥΓ Η φωτογραφία, τραβηγμένη από τη μαμά Νέλλη σε διάρκεια πρόβας, απεικονίζει την αντανάκλαση των Mimosa's Dream στο παράθυρο που βρίσκεται αντίκρυ της σκηνής.

[Η χθεσινή συναυλία στο Bios άνοιξε με τους View?. Συνεχίστηκε με ποίηση και μουσική από τον Νίκο Ερηνάκη, σε δικά του ποιήματα, και 3 μέλη των Mimosa's στους ήχους που τα συναντήσαν. Έκλεισε με το live set των Mimosa's. Καθ' ολη τη διάρκεια του σετ, ο Κωνσταντίνος Λιανός πρόβαλε σε πανί πίσω μας ότι έφτιαχναν τα θαυματουργά του χέρια από χρώματα και υλικά που ανακάτευε επιτόπου. Είμαι πολύ περήφανη που παίζω μαζί τους και είμαι πολύ περήφανη που αφήνω μαζί τους πάνω στη σκηνή κομμάτια μου]

* τίτλος από τραγούδι των Mimosa's Dream

Μιλώντας γενικά και αποστασιοποιημένα για πεταλούδες

Αν ήμουν ερωτευμένη δεν θα το ήξερε κανείς ή έτσι θα νόμιζα

Θα περιφερόμουν μέσα στο σπίτι με αστάθεια και θα γελούσα στο δρόμο μέχρι το φανάρι να γίνει πράσινο

Κάποιες μέρες θα ξυπνούσα βαριά και η καρέκλα μου θα είχε μικρύνει ξαφνικά και θα είχε πολύ ζέστη και μετά πολύ κρύο και ο ήλιος θα ήταν πολύ κίτρινος και ο κόσμος πολύ μεγάλος

Και ξαφνικά θα ελάφραινε απότομα και ο κόσμος και η καρέκλα και εγώ και θα έβαζα δυνατά κομμάτια που δεν ακούω ποτέ και άλλα που τα ξέρω απέξω και θα χόρευα και θα μιλούσα ακατάπαυστα και θα γέλαγα πηγαίνοντας να πάρω εισιτήριο από το περίπτερο που ποτέ δεν έχει μειωμένα

Αν ήμουν ερωτευμένη θα έχανα ίσως λιγάκι τον εαυτό μου και πριν κοιμηθώ δεν θα ήξερα ακριβώς τι μου συμβαίνει και γιατί τη μία είμαι χαρούμενη και την άλλη σα στεναχωρημένη αλλά τα χρώματα θα ταν πάντα πολύ χρωματιστά κι εγώ κομμάτι τους μικρό χαμένο στις αναλογίες

Και θα βλεπα παντού μάτια και από πάνω τους θα άκουγα μελωδίες και θα ήθελα να δω κινούμενα σχέδια και σαντιγύ με το παγωτό μου και θα είχα φτάσει σε τέτοια επίπεδα χάους που θα μπέρδευα τα σύμφωνα μεταξύ τους και τα φωνήεντα ανάμεσα τους και τις λέξεις με τις άλλες και το πλυντήριο θα ήταν σίγουρα ψυγείο ενώ το πακάκι καπάκι

Και αν ήμουν ερωτευμένη θα συνέχιζα να υποστηρίζω πεισματικά οτι ο Σούπερ Νέφελος δεν ερωτεύεται και θα απέρριπτα τον ρομαντισμό με φανατισμό γιατί θα έλεγα οτι δεν υπάρχει και τα πάντα είναι θέμα εγκεφαλικό και να μην ξεγελιόμαστε

Και αν ήμουν ερωτευμένη θα πήγαινα μια μέρα να του τα πω όλα και μετά θα γινόμουν πεταλούδα και θα πετούσα πάνω από την πόλη και αυτός είναι ο λόγος που έχουμε τόσες πεταλούδες

Ένα λιγότερο και δύο περισσότερα

- Όταν είμαστε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου κάνουμε πολύ περίεργες σκέψεις

- ...

- Είδα λέει οτι ο ύπνος είναι σα μια γκρι πλαστελίνη που ξεκινάει από το πρόσωπό μας και εκτείνεται ευθεία προς τα εκεί που είμαστε στραμμένοι και όσο πάει γίνεται λεπτή λεπτή όπως γίνεται η πλαστελίνη στις άκρες της και φθείρεται κι εκεί τελειώνει ο ύπνος

Ανθρώπινα εγκεφαλικά κύτταρα, δεν είμαι ακόμα σίγουρη οτι ξέρω πώς λειτουργείτε με μπερδεύετε και δεν ξέρω αν μου αρέσει να ανοίγω τα μάτια μου στο κτελ Αθήνα - Ζάκυνθος και να μιλάω για γκρι πλαστελίνες

Ούτε είμαι πολύ σίγουρη αν μ' αρέσει να δημιουργούνται μικρές μικρές σκέψεις σαν κλωστούλες στο κεφάλι μου κι αυτές σιγά σιγά να τρέφονται από τα τοιχώματα και να γίνονται κουβάρι πολύ πολύ μεγάλο

Ούτε έχω αποφασίσει αν μ' αρέσει να ξεχνιέμαι στα καλά καθούμενα και να αφαιρούμαι κοιτώντας το 3ο διαγώνια δεξιά πλακάκι και όταν επιστρέφω να έχω χάσει 2 συζητήσεις

Και ξέρεις δεν μπορώ να καταλήξω αν μ' αρέσει εκεί που είμαι χαρούμενη και τα μάτια μου γυρίζουν όλο γύρω και η γλώσσα μου τρέχει πιο γρήγορα από μένα, να πέφτω απότομα σε βάθη που δεν κάλεσα ποτέ να ρθούνε να με βρούνε και να απαντάω "τίποτα δεν έχω" επειδή τίποτα δεν έχω ή αυτό που έχω το κρύβω αμυντικά σε πολλά όμορφα μικρούλικα τίποτα

Και σίγουρα δεν μπορώ να σου πω αν μ' αρέσει να ζω ωραία στη χώρα των ονείρων όπου όλα είναι ωραία και δε χρειάζεται αποφασιστικότητα και ξάστερες κινήσεις ή αν προτιμώ να κατεβαίνω από τα σύννεφα και να βλέπω αυτά που τρέχουν στο κεφάλι μου να υλοποιούνται ή να καταστρέφονται

Υπερεκτιμημένα ανθρώπινα εγκεφαλικά κύτταρα

Μέχρι να αποφασίσω αν μ' αρέσει ο τρόπος που λειτουργούν, παίρνω την απόφαση να κάνω τα εξής:

1) να ξεχνιέμαι λιγότερο

2) να μιλάω όταν το χρειάζομαι περισσότερο

3) να είμαι ειλικρινής με τον εσωτερικό μου κόσμο περισσότερο

Ένα λιγότερο και δύο περισσότερα και όλα αυτά τα κάπως προσωπικά τα γράφω γιατί μια υπεύθυνη δήλωση δεν υπογράφεται χωρίς μάρτυρες

Ederlezi

Το 1995 είχε έρθει στο σπίτι μας η Έλενα

Η Έλενα ήταν από τη Σερβία και ήταν λίγα χρόνια πιο μεγάλη από εμένα

Ήμουν τότε 6 χρονών η μαμά ήταν έγγυος και ζήλευα που η Έλενα είχε πιο πολλές σοκολάτες και η μαμά της μίλαγε πολύ και της είχε παρεί ένα αρκουδάκι για να την καλοσωρίσει

Η Έλενα ήταν επιθετική και δεν απάνταγε και αγρίευε με το παραμικρό και όταν η μαμά προσπαθούσε να την κάνει μπάνιο αυτή στριφογύρναγε και κλώτσαγε αλλά ο μπαμπάς και η μαμά την πήραν μαζί μας όταν πήγαμε στο χωριό και γνώρισε τις γιαγιάδες τους παππούδες τους θείους και τα ξαδέρφια μου και μου μάθε να λέω "γάλα" στα σέρβικα κι εγώ της έμαθα να λέει "mleko" στα ελληνικά από ένα βιβλιαράκι που η μαμά σημείωνε λέξεις και μετά γελάγαμε πριν μας πάρει ο ύπνος και μας πόναγε η κοιλιά μας από το αναίτιο γέλιο

Και μου εξήγησαν η μαμά κι ο μπαμπάς ότι στη χώρα της Έλενας γίνεται πόλεμος και τώρα δεν μπορεί να δει τους γονείς της και η Έλενα μου έδειξε μια φωτογραφία με τα αδέρφια της και μετά η Έλενα έφυγε κι εγώ μεγάλωσα και δεν την έχω ξαναδεί και τώρα πια ξέρω οτι στα Βαλκάνια τη μία μέρα ζεις και την άλλη πεθαίνεις και τα συναισθήματα παγώνουν πριν φτάσουν στο στέρνο σου και τα παιδιά είναι σκληρά σαν αγρίμια και αν τους μιλήσεις θα σε κοιτάξουν βαθιά στα μάτια με απορία και μετά θα τρέξουν στα σκονισμένα στενά των γκρεμισμένων πόλεων να παίξουν πόλεμο χωρίς να ξανακοιτάξουν πίσω

Γι' αυτό όταν έρχονται στιγμές που αισθάνομαι 5 χρονών και είμαι μόνη μου και θέλω ξαφνικά να βάλω τα κλάματα γιατί νιώθω μικροσκοπική, φεύγω και πάω στη γιαγιά μου και μου μαγειρεύει και συζητάμε για τον παππού που δεν ακούει και μου δίνει βερύκκοκα σε ένα μπολάκι και σοκολατάκια noisetta με φουντούκι στη μέση όπως όταν ήμουν μικρή και ψάχνω τη φωτογραφία που η Έλενα χαμογελάει με τα αδέρφια της και τα μάτια της ξέρουν ήδη καλά οτι το πιο αβέβαιο πράγμα στον κόσμο είναι το χαμόγελο

Υποστηρίζω το δικαίωμα στο χαμόγελο και θα το εξασκώ ακόμα κι όταν δεν είμαι καλά, για μένα και για την Έλενα και για το μικρό ederlezi που κουβαλάμε όλοι μέσα μας