Κύκλος Των Μικρών Αναρτήσεων

Μ' αρέσει ο ήχος του πιρουνιού που χτυπάει στο πιάτο

τις νύχτες του καλοκαιριού στα μπαλκόνια της φιλάδελφειας στα μικρά δρομάκια της

dear dear sunshine

ο πιο ισχυρός εθισμός είναι αυτός του πενταγράμμου

Λοιπόν φίλε χάλια τα κανες εδώ κάτω

Φτώχεια πείνα ρατσισμός θάνατος όζον παγκοσμιοποίηση υπερπληροφόρηση

Μάλλον με κάτι άλλο ασχολείσαι τώρα και δεν έχεις χρόνο αλλά μεγάλε δε σε βλέπω καλά, μήπως να αποσυρθείς? Κουράζεσαι εύκολα μου φαίνεται και όταν σου πέφτουν πολλά μαζί το βάζεις στα πόδια

Εντάξει κι εγώ αυτό το εξάμηνο δεν τα πάω καλά με την εξεταστική

Αλλά φίλε

Ξέρεις πόσοι έφηβοι κλείνονται στο σπίτι τους και μιλάνε μόνοι τους μπροστά σε μια άσπρη οθόνη που νομίζουν οτι τους απαντάει?

Ξέρεις πόσα ζευγάρια ξεχνάνε τι τους έφερε μαζί και κοιμούνται ξυπνάνε σιωπηλά?

Ξέρεις πόσα παιδιά τη νύχτα ακούνε την πόρτα να βροντάει δυνατά και μεθυσμένη φωνή να σαπίζει στο ξύλο τον ανθό που τα γέννησε?

Ξέρεις πόσες γυναίκες έχουν σιχαθεί για πάντα το ανδρικό άγγιγμα όταν μία νύχτα κάποιος τις στρίμωξε βίαια σε μια γωνία και ξέσκισε τα σωθικά τους?

Ξέρεις πόσοι άνθρωποι αγαπούν κάτι που είναι απαγορευμένο και μαραζώνουν σιωπηλά παγιδευμένοι από το φύλο τους?

Και θες να μιλήσουμε και για τα άλλα? Τα πιο φαντασμαγορικά? Για βόμβες και τιναγμένα σπίτια? Για αίματα και χυμένα μυαλά?

Όχι αυτά τα βλέπεις στις ειδήσεις κι ας αλλάζεις κανάλι γιατί προτιμάς να δεις την "Πολυκατοικία"

Εγώ σου μιλάω για απλά πράγματα

Για εκατομύρια νέες μπάντες που διαλύονται στα χαμένα μιας και τίποτα δεν επιβιώνει εδώ και η μουσική έγινε αρκούδα που δισκογραφικές και χορηγοί τραβάνε το χαλκά για να χορέψει

Για μυαλά δυνατά που χάνονται και δε βρίσκουν ποτέ το δρόμο να ακουστούν σε έναν κόσμο τηλεπαιχνίδι που ο νικητής είναι ο γιος του διευθυντή παραγωγής

Για αντιρατσιστικά φεστιβάλ που οργανώνονται και όμορφα σκηνικά που στήνονται για να έρθουν για μια ακόμη φορά οι ίδιοι και οι ίδιοι, αυτοί που είναι ήδη ευαισθητοποιημένοι και για αυτό έρχονται, αυτοί που ξέρουν τι γίνεται και που πάνε και γι' αυτό πάνε

Όχι ρε μάγκα

Αρνούμαι

Αρνούμαι να παίξω στο ξεκούρδιστο κουκλοθέατρό σου και να χαμογελάω ευγενικά κάθε που μου τσιτώνεις τα σχοινάκια

Αρνούμαι να πληρώσω 20 ευρώ για να δω το live μιας τύπισσας που εσύ θες να μ' αρέσει και να βλέπω γιατί έχει λεφτά και σε συμφέρει ενώ πιο δίπλα συγκροτήματα μοιράζουν τζάμπα τα demo τους για να ακούσεις λίγη από την αγάπη τους

Αρνούμαι να διαβάζω ρεπορτάζ για το πώς χώρισε ο Μήτσος τη Μαρία και πώς ξεπερνάνε τώρα το χωρισμό τους ενώ παιδιά του λυκείου γράφουν παραμύθια για μεγάλους που ποτέ κανείς δε θα εκδόσει

Αρνούμαι να πάω στο 15ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ του χρόνου και να δω τα ίδα γνωστά πρόσωπα ενώ αυτοί που πρέπει να καταλάβουν είναι αυτοί ακριβώς που ρίχνουν πέτρες στους μετανάστες και φοβούνται για τις δουλειές τους

Αρνούμαι να δω διαφημίσεις για νέα πακέτα σύνδεσης στο διαδίκτυο, ερωτικά χάδια να παγώνουν, μελανιές σε τρυφερά χέρια να πληθαίνουν, γυναίκες να κοιτάνε χαμηλά, άντρες να ντρέπονται να κλάψουν

Αρνούμαι να πιστεύω σε εσένα όταν τόσες φορές με έχεις αδειάσει

Εγώ φιλαράκι μου θα πιστεύω στην καλή νεράιδα και θα ξέρω οτι αυτή είναι απλά και μόνο η καλή μου διάθεση, η γερή μου ψυχολογία, η αγάπη μου για αυτό που με περιβάλλει και η ισχυρή μου πίστη οτι θέλω και μπορώ και θα το κάνω καλύτερο

Και θα το κάνω καλύτερο.

Και θα θυμάμαι οτι στο 14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ οι Γεωργιανοί χορεύανε στη σκηνή των μεταναστών και πήδαγαν ψηλά και πάλευαν με ξίφη που πέταγαν σπίθες γελώντας στο όμορφο κορίτσι που χόρευε ανάμεσά τους κουνώντας μαντήλι κι ο κόσμος από κάτω χτυπούσε παλαμάκια στο ρυθμό

Για τη Στέλλα Πρωτονοταρίου

Βγαίνω στο δρόμο και δένω το μαντήλι καλά γύρω από το κεφάλι μου. Δεν πρέπει να με δουν. Προσπάθησα να καλύψω τα κοτσιδάκια στα μαύρα μαλλιά μου κάτω από το βαρύ ύφασμα και να εξαφανίσω το σκούρο χρώμα του προσώπου μου πίσω από τις ίνες του βαμβακιού. Τώρα είμαι μόνο μάτια, αν τραβήξεις το μαντήλι μπορεί να βρεις και λίγα μόρια χαμόγελου, είναι εκεί αλλά πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να ενεργοποιήσεις τον πυρήνα τους, γι' αυτό για σήμερα θα είμαι μόνο μάτια, και γι' αύριο, και για μεθαύριο, και για τη μέρα που ακολουθεί αυτό που έρχεται μετά το αύριο, μόνο μάτια

Τώρα έκανα ότι μπορώ για να μην ενοχλώ την αισθητική σας, μπορώ να περπατήσω? Θα πηγαίνω άκρη άκρη στο πεζοδρόμιο και θα προσπαθώ να μη σας αγγίζω με τους αγκώνες μου. Μπορώ να κρατήσω και την ανάσα μου αν θέλετε, όταν βρεθώ ξανά μόνη μου θα κοιτάξω πάνω και θα αναπνεύσω σα να βγήκα μόλις από το βυθό της θάλασσας, έκανα ένα μακροβούτι και τώρα πλησιάζω στην επιφάνεια, βλέπω το χορό του φωτός μέσα από το νερό, είμαι όλο και πιο κοντά και ξαφνικά φτάνω πάνω, ήλιος αέρας, παίρνω ανάσα γύρω μου αέρας αλλά στοπ. Πολύ κράτησε. Σπρώξτε με. Πάλι πίσω. Μέσα. Στο σκοτεινό νερό μου στον ανήλιαγο βυθό μου

Μπορώ να βρω μια δουλειά για να μην νομίζετε οτι καταναλώνω τα φανταχτερά αγαθά σας χωρίς να το αξίζω. Θα είμαι καλυμμένη δεν θα κολλήσετε. Αλλά παρκάρω στο χώρο που έχει κρατηθεί ρεζερβέ για εσάς, αυτό αυτό κι εκείνο το τραπέζι είναι για λευκά χρώματα, τα μαύρα αλλού. Αν σας πάρω τις δουλειές σας πού θα δουλέψουν τα παιδιά σας πού θα δουλέψετε εσείς

Καταλαβαίνω δε σας κατηγορώ. Φοβάστε για τις κατακτημένες σκιές σας τις φασαριόζικες αυτοκρατορίες σας. Γυαλί που θα σπάσει και τα θρύψαλα κομματιάζουν τη σιγουριά σας. Δε θυμώνω καταλαβαίνω, καταλαβαίνω από φόβο. Να μόνο ένα παράπονο εδώ πίσω από την καρδιά που μου ξεσκίζει το μέσα μου και ματώνει σιγανά κι αόρατα, έτσι όπως σιγανά κι αόρατα ματώνω στους δρόμους σας, που φωνάζει και κλαίει και θέλει να χτυπηθεί στους τοίχους και να ανέβει σε μια εξέδρα στο πεδίον του άρεος, δε χρειάζεται να είναι μπλε πράσινη ή κόκκινη, μια εξέδρα ξύλινη να ανέβω να φωνάξω για τα βλέμματα μαχαίρια που με καρφώνουν στο στήθος, για τις μελανίες που έχω στα χέρια μου, για το σάλιο που λερώνει το μαντήλι μου, για το βρισίδι που καταλαβαίνω οτι είναι βρισίδι από τη μεταλλική γυαλάδα στα μάτια σας, για τα παιδιά που θα φέρω στο βρωμερό κόσμο σας και θα μάθουν να κρύβονται κάτω από τα μαντήλια όπως κι εγώ, χωρίς φαί, χωρίς σκεπή, χωρίς γιατρούς, χωρίς σχολείο, χωρίς δουλειά, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς οικογένεια, χωρίς έρωτα, χωρίς οξυγόνο, χωρίς φως, χωρίς άερα, χωρίς ζωή. Θέλω μόνο να σταθώ 15 λεπτά σε έναν μικρό μόλο και να εισπνεύσω όσο μπορώ από την εικόνα μιας θάλασσας πίσω στην πατρίδα μου. Θέλω μόνο 15 λεπτά αέρα ήλιου και ανάσας. Γιατί δεν είμαι παρά μια σκιά και η αυτοκρατορία μου σκονισμένη μοιρασμένη παράγκα των 9 τετραγωνικών.

* Η Στέλλα Πρωτονοταρίου υπήρξε διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας και αφιέρωσε όσο χρόνο ψυχή και διάθεση διέθετε για να προσφέρει στα παιδιά και τους γονείς των χαμένων πατρίδων που φοιτούσαν στο σχολείο της, μικρά και μεγαλύτερα 15λεπτα αέρα ήλιου και ανάσας. Πρώτα η ίδια και οι συναδέλφοι της μάθαν τη γλώσσα των μαθητών και των γονιών, και μετά προσπάθησαν να μάθουν στα παιδιά τη μητρική τους γλώσσα και τα ελληνικά. Παράλληλα τους έδωσε ευκαιρίες για ανάπτυξη δεξιοτήτων και δημιουργικότητας, μέσα από παραστάσεις και κάθε φύσης δραστηριότητες. Εννοείται χωρίς καμιά χρηματική αποζημίωση. Το αποτέλεσμα ήταν μείωση των βίαιων επεισοδίων στο σχολείο, αίσθημα αυτοεκτίμησης των παιδιών, συμμετοχή των γονιών τους στη σχολική κοινότητα, μετάθεση της κ.Πρωτονοταρίου σε άλλο σχολείο και δίκη με την κατογορία οτι χρησιμοποιούσε παράνομα το χώρο του σχολείου τα απογεύματα για παράδοση μαθημάτων αλβανικών και άλλων γλωσσών. Το κείμενο αφιερώνεται σε αυτήν με τον περισσότερο θαυμασμό. Και αφιερώνεται σε όλες τις ψυχές φαντάσματα που προσπαθούν να υπάρξουν μακρυά από το κέντρο τους.

Ύπουλοι Νοικάρηδες

Νοικιάζω το μυαλό μου στον Αμαντέους.

Είναι πολύ επίμονος νοικάρης καθώς προσπαθώ να κάνω μάθημα κι αυτός φωνάζει λα - μι ντο - λα μι μι φα μι ρε μι λα μι ρε ντο ντο

Του είπα να κάνει ησυχία αλλά αυτός μου πέταξε στα μούτρα κάτι δέκατα έκτα και βρόντηξε την πόρτα με κρεσεντική αγένεια.

Θεώρησα οτι τώρα δε θα τον ακούω αλλά αυτός είναι ύπουλος και άνοιξε το παράθυρο που βλέπει στην αυλή μου.

Αν συνεχίσει αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά, 14 Ιουνίου που λήγει το συμβόλαιό του θα τον πετάξω έξω από το σπίτι κι ας είναι Κυριακή.

Μέχρι τότε του μιλάω γλυκά και του φέρομαι με συμπάθεια, όπως και να χει μέχρι τις 14 του νοικιάζω το μυαλό μου και καλό είναι να τα πηγαίνει κανείς καλά με τον Βόλφκαγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

ΥΓ Στις 14 Ιουνίου δίνω για το πτυχίο μου στο βιολί και μέχρι τότε ενοικιάζεται