Nefeli's Haiku

2011 - 2012

2012-01-07T14:34:00.001+01:00

On the Lake by Kerkville

Αυτά τα δέκα τραγούδια δεν ήταν ούτε τα πιο αγαπημένα μου για τη χρονιά που έφυγε, ούτε είναι όλα απαραιτήτως αυτά που θα σώσουν τη μουσική δισκογραφία από ένα κάποιο αγχωμένο τέλμα. Ήταν τα δέκα που τo έφερε η ώρα να ακούσω για μέρα ολόκληρη ή και μέρες συνεχόμενα στο repeat, περίμενα να φτάσουν στο τέλος και μετά μεθοδικά τα ξαναέβαζα από την αρχή, καθένα σε άλλη εποχή του χρόνου, ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά. Κάποιο από αυτά το έψαχνα για δύο χρόνια, ένα άλλο το ερωτέυτηκα μοναδικά κι έτσι περνάει για δεύτερη χρονιά σε τέτοια λίστα, άλλο το άκουγα μικρή από βινύλιο και ήταν περίεργο να το ξαναβρώ στο youtube, ένα το άκουσα και κλείδωσε μέσα μου σαν αυτό το κάτι δικό μας στο οποίο στρεφόμαστε σε φορές χαράς φορές λύπης, όταν οι άνθρωποι δε μας καταλαβαίνουν όπως θα θέλαμε ή μας καταλαβαίνουν τόσο όπως θα θέλαμε που κουμπώνουμε σαν παζλ και γουργουρίζουμε σα γάτες. Αν τα κοιτάξω όλα μαζί έτσι μαζεμένα, τα δέκα μου κομμάτια είναι ψύχραιμα και μαλακά, μέσα σε μια χρονιά ανήσυχη κι ηλεκτρισμένη κι έτσι ήσυχα νιώθω οτι πέρασαν οι μέρες, κάτω από ένα γύρισμα του καιρού που αργά και σταθερά τσακίζει έναν έναν τους ανθρώπους, τους ανθρώπους που μεγάλωσαν βρέφη και εγγόνια σε πόλεις και χωριά, και τώρα ανήμποροι στέκουν ένοχοι μπροστά στα μάτια των παιδιών, λυγισμένοι από τις επιλογές που έκαναν και άλλες που δεν κάναν, κλαράκια που αέρηδες πασχίζουν να σπάσουν στη θλιμμένη γη. Για μένα θα είστε πάντα δέντρα.

Ελευθεροτυπία

2012-01-02T15:37:00.001+01:00

Υπάρχουν στη ζωή σου μικρά ή μεγαλύτερα σύμβολα και αξίες που καθορίζουν την πορεία σου και σου γνέφουν με ασφάλεια οτι, έτσι είσαι εσύ και αυτή είναι η ζωή σου και εμείς κοίτα είμαστε εδώ για να σου τα κρατάμε αυτά που ήξερες στη θέση που ήξερες. Και ο κόσμος να πηγαίνει και να έρχεται στις άστατες στροφές του αλλά εσύ να, κρατήσου τώρα, ερχόμαστε από τότε που ήσουνα παιδί και δε θα φύγουμε κι όλα θα στρίψουν και θα λιώσουν στην άκρη αλλά ησύχασε, κανένας δεν θα σε πειράξει, είμαστε εδώ, από τις πρώτες μέρες της ζωής σου έως το ταραγμένο σήμερα, σαν μεγάλα δέντρα, σαν καλά βουνά.

Από το 1989 έως το 2011, με εξαίρεση κάποιες ελάχιστες μέρες που κάποιος Ιούνιος θα μας έβρισκε κάπου μακρυά από την πόλη να κολυμπάμε σε θάλασσες με σκούρο μπλε και ασβεστωμένα ήσυχα σπίτια από πάνω χωρίς πρόσβαση σε πρακτορείο, ή κάποια Χριστούγεννα που στο χωριό θα είχε χιόνι και θα πηγαίναμε με τα ξαδέρφια στο βουνό κάνοντας τη στάση σε εκείνο το χιονοδρομικό με την ταβέρνα που είχε το τζάκι και την τηγανιά και όλοι αφήναν τα ρούχα τους να στραγγίξουν απ' το χιόνι μέχρι να φάνε και να ξαναβγούνε να βουτήξουν ολόκληροι σε αυτό με το μυαλό λίγο πιο μακρυά από την επικαιρότητα, με εξαίρεση αυτές τις μέρες ανικανότητας ή ελάχιστης αποχής από την πρόσβαση, η Ελευθεροτυπία θα ήταν ο σταθερός τέταρτος και αργότερα που ήρθε κι ο αδερφός μου στη ζωή, ο σταθερός πέμπτος, αν βάλουμε και τη γάτα καταλήγουμε στον σταθερό έκτο κάτοικο του σπιτιού μας και το να είσαι τέλος πάντων ο σταθερός κάποιος στη ζωή ενός σπιτικού δεν είναι μικρό πράγμα.

Τις καθημερινές είσαι αραδιασμένος στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας με τις χαρακιές και τις μουτζούρες από τα στυλό, ανάμεσα στα κίτρινα πιάτα, με τα κίτρινα στόρια ανεβασμένα, με κούπες από καφέ και ασετάριστα μαχαίρια, μάλλον είναι ακόμα τα χρόνια του δημοτικού, με το Persona (non) grata στο πίσω μέρος. Κάποιες Τετάρτες πέρασαν με ανάμεσα το "9", που ήταν εκείνο το σχέδιο του Ζερβού που ένας τσελίστας έπαιζε και ο περαστικός του πέταγε στο καπέλο νότες, ο Φιλ Πωτ του Μητσομπόνου, τα ημερολόγια του Πανταζή και εκείνο συγκεκριμένα που λέει για το φθινόπωρο, το φθινόπωρο γουστάρω τα χρώματα, το χρώμα των ματιών σου που γίνεται πιο ζεστό και με μη με πεις περίεργο αλλά όλα αυτά δεν τα γουστάρω στις εξόχες αλλά στην πόλη με φόντο τις πολυκατοικίες της γειτονιάς που γεννήθηκα. Έναν καιρό, Τρίτες ή Πέμπτες δε θυμάμαι, τα "Ιστορικά", οργανωμένα τώρα σε φακέλους ψηλά στη βιβλιοθήκη σε αντίθεση με τα "9" που είναι στη σκάλα, όπως οργανωμένα σε φακέλους είναι και τα "Γεωτρόπια", με αυτή την αγωνία κάθε φορά αν αυτό το τεύχος θα έχει ρεπορτάζ του Κώστα Ζυρίνη και της Ισαβέλλας Μπερτράν ή όχι. Και μετά είναι και αυτές οι Κυριακές που κάποιος όπως και να το κάνουμε πρέπει να πάει στο περίπτερο και θα ήταν ο πρώτος που ξύπνησε ή ο τελευταίος, όπως και να χει πάντως θα είναι ο πρώτος δικαιούχος να διαβάσει το "Έψιλον" ξεκινώντας από τον Αρκά και μετά όλα τα άλλα, με τον Ιό της Κυριακής που μυστήρια εξαφανίστηκε.

Σημαντικός αυτός ο σταθερός κάποιος, δεν είναι;

Είμαι συναισθηματικό είδος ανθρώπου και δε θα μπορούσα να γράψω για αυτό αποστασιοποιημένη σαν να μιλάω για ένα γεγονός που διαδραματίστηκε σε μακρινές γεωγραφίες από τις δικές μου. Και είμαι ακόμα πιο συναισθηματικό διότι τα καλοκαίρια του 2005 και του 2006 είχα την τύχη να βρεθώ στα γραφεία του πολιτιστικού τμήματος της Ελευθεροτυπίας στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος, καταλήγοντας τελικά να γράψω κάποια άρθρα, να πάρω μια δυο συνεντεύξεις από ανθρώπους του χώρου που θαυμάζω πολύ, να γράψω για συναυλίες καλλιτεχνών πολύ αγαπημένων και όλα αυτά όχι γιατί υπήρχε κάποια υποχρεώση τέτοια από το σχολικό πρόγραμμα αλλά γιατί οι άνθρωποι ανάμεσα στους οποίους βρέθηκα να κάθομαι ήταν το μεγαλύτερο σχολείο.

Υπήρξα αρκετά τυχερή ώστε να βρεθώ εκεί όσο ακόμα ήταν προιστάμενος του τμήματος ο Δημήτρης Γκιώνης, για τον οποίο πάντα θα νιώθω αυτή την αγάπη που νιώθεις για τους ανθρώπους που διάβασες τα βιβλία τους τέσσερις και πέντε φορές και μόλις βρεθείς μπροστά τους νιώθεις οικεία σα να τους ξέρεις από πάντα, αφού έτσι είναι, σε μεγάλωσαν από μακρυά χωρίς να το ξερουν. Ο Γιώργος Βιδάλης που με εμπιστεύτηκε και με έστειλε να καλύψω την πρώτη μου συναυλία, Jose Carreras και Sumi Jo στο Ηρώδειο, η Βένα Γεωργακοπούλου που τη νιώθω μεγάλη μου φίλη από μακρυά, η οποία ανέλαβε άξια τα ηνία μετά τη φυγή του Γκιώνη. Ο Ρούβαλης που μου έδινε να διαβάζω τα λογοτεχνικά του βιβλία όταν δεν είχα κάτι να κάνω, εκείνο το μεγάλο του Philip Roth που είχε το φοβερό πράγμα να σου αναποδογυρίζει συναισθήματα και ψυχολογία από πάνω κάτω και ανάποδα, και μου έδωσε και μια φωτογραφία από το live των Massive Attack και μου έκανε και αστεία που στην αρχή ένιωθα όπως και να 'χει αμήχανα στα δεκαπέντε μου χρόνια ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Η Ιωάννα που όλο μου χαμογελούσε με αυτά τα όμορφά της μάτια, ο Κανελλόπουλος και ο Αναστασόπουλος που έγραφαν για όλες τις συναυλίες που θα ήθελα να είμαι, η γλυκειά Φωτεινή, η φοβερή Ναταλί με τη μαλακή φωνή, ο πρόωρα χαμένος Μπάμπης Θέμας.

Σε μια εποχή που ο όρος "φρόνημα" δεν έχει τη σημασία που είχε κάποτε και οι άνθρωποι τείνουν να συγκλίνουν στους ίδιους χώρους ακόμα κι αν ουρλιάζουν ο ένας στον άλλο ισχυριζόμενοι οτι ανήκουν σε διαφορετικούς, κάποια πράγματα καταλήγουν επιλογές σου περισσότερο πια από συνήθεια. Αυτό το κείμενο δεν έχει σκοπό να αξιολογήσει την πορεία της Ελευθεροτυπίας τα τελευταία χρόνια, ύστερα και από τις αλλαγές στη διαχερίση και τις λοιπές αναδιαμορφώσεις, με τις φυγές δημοσιογράφων πριν τον ερχομό των τελευταίων ημερών, σε μια εποχή αλλαγών ούτως ή άλλως. Ούτε να μιλήσει για κρίση αξιών και θύματα σε καιρούς ταραχής, ούτε για τους 800 ανθρώπους που θα μείνουν στο δρόμο, ούτε για την συμβολή ενός ιστορικού εντύπου στη διαμόρφωση των ημερών μας, μέρες καλές και μέρες κακές. Το κείμενο δεν είναι γραμμένο ούτε για το κενό που θα αφήσει θεωρητικά και πρακτικά στο χώρο της δημοσιογραφίας το κλείσιμο μιας εφημερίδας όπως η Ελευθεροτυπία. Παρά τις αλλαγές που υπέστη σε έναν κόσμο που οι εφημερίδες περιέχουν από cd έως καφετιέρες, θεωρώ ακόμα την Ελευθεροτυπία κάτι διαφορετικό και μοναδικό που με κάνει και αντικειμενικά πέρα από τους συναισθηματισμούς να δυσκολεύομαι να διαβάσω άλλη εφημερίδα.

Το κείμενο λοιπόν είναι γραμμένο για κάτι πολύ αγαπημένο που έτσι όπως πέρασαν όμορφα τα πρώτα χρόνια κατέληξε να είναι κομμάτι μου ισχυρό και αναντικατάστατο που άμα μου το πάρεις από μέσα μου θα με σχίσεις στα δύο. Κι αφού το κείμενο αυτό δεν είναι δημοσιογραφικό, θα το ονομάσω ευχή. Η ευχή μου για το 2012 είναι η Ελευθεροτυπία να μείνει ζωντανή. Κι όπως πολύ σωστά γράφτηκε, η Ελευθεροτυπία είναι η ψυχή των εργαζομένων της και για αυτή την ψυχή είναι οι ευχές. Για την ψυχή που έχει γίνει πια λίγο και δική μου. Και τις μέρες που έρχονται την ψυχή μου τη θέλω ολόκληρη. Καλή μας χρονιά

Αναδημοσιεύσεων ζητήματα

2011-12-26T15:51:00.000+01:00

Γεννήθηκα στην Αθήνα το '89. Στο σπίτι της Ν.Φιλαδέλφειας ήταν ο μεγάλος πορτοκαλής γάτος ο Λυδίας, το μπλε ελεκτρίκ καρεκλάκι για να τρώω το φαί μου και το κόκκινο γιογιό που όταν καθόσουν έβγαζε μουσική όταν σηκωνόσουν σταματούσε. Ο μπαμπάς με χόρευε στους ώμους από τα βινύλια κι η μαμά τις Κυριακές έκανε πρόβα με το σύνολο και κατέβαζε τα στόρια λίγο διαγώνια έτσι που να μπαίνει το φως και να μη μπαίνει και αυτό έκανε τον ήχο των βιολιών λίγο σαν φθινόπωρο λίγο σαν Κυριακή λίγο σαν την τελευταία μέρα του σχολείου. Όταν ήμουν 4 ξύπνησα και δίπλα στο κρεβάτι ήταν μια θήκη βιολιού – με το βιολί της μέσα. Αν το ζόριζες πολύ τσίριζε σα γάτα αν το ελάφρωνες έκανε “χου” και αν ήσουν σαν τους μεγάλους και ήξερες το έκανες να κάνει αυτό τον ήχο που ήταν μαλακός και λίγο γλυκός και λίγο βάλσαμο και σαν κάτι να σκέφτεται ακόμα και στα φωτεινά του.

Στον Πάνο Μιχαήλ.

Η συνέχεια εδώ

Οι γιορτές

2011-12-21T00:33:00.001+01:00

12-18-11 from Kelly DeLay on Vimeo.

Το Σάββατο 17 ο καιρός άρχισε να χειμωνιάζει και σα να ήρθαν λίγο τα Χριστούγεννα.

Ο ουρανός έγινε λίγο γκρι και πάνω από το ΣΕΦ είχε δύο ουράνια τόξα. Τη νύχτα άναψαν τα κρεμαστά φωτάκια και τα αυτοκίνητα περνούσαν κάτω από σειρές αναμμένα αστεράκια στις μεγάλες λεωφόρους.

Μετά ξημέρωσε Κυριακή και ο ουρανός ήταν πάλι σαν γκρι και άρχισε σιγά σιγά να βρέχει και όταν καθήσαμε με την Ειρήνη ζητήσαμε σοκολάτες κι η Ειρήνη έβγαλε από την τσάντα της μια χριστουγεννιάτικη μπάλα, ένα καθρεπτάκι με αμυγδαλιές από πίσω και ένα κουμπάκι τυλιγμένο σε πορτοκαλί ύφασμα κι ήταν τα πρώτα μου δώρα για τα Χριστούγεννα και αυτό το μαγαζί έπαιζε μουσικές από κάπου πιο παλιά κι έξω άπλωνε σιγά σιγά νύχτα.

Και η Ειρήνη ήταν χαρούμενη και έπαιρνε τηλέφωνο τον μπαμπά της να του πει οτι μπαμπά, η Νεφέλη βγήκε πρώτη στον διαγωνισμό και όσο δεν το είχα χωνέψει εγώ άλλο τόσο το είχε καταλάβει εκείνη και μετά ήταν ο Τριαντάφυλλος που θα κάναμε πρόβα και έπαιζε με το κλαρινέτο τόσο μέσα στα κομμάτια σα να ήταν σε αυτά από πάντα που εγώ ήθελα να γίνω ένα κουβαράκι ευγνωμοσύνης αλλά παρέμενα αξιοπρεπής στο πιάνο και έκανα παρατηρήσεις με τα γυαλιά κατεβασμένα στη μύτη και μετά ήταν αυτό το κομμάτι που το έψαχνα δύο χρόνια και ξαφνικά κάποιος μου είπε, είσαι έτοιμη να γίνεις ευτυχισμένη, σου βρήκα το κομμάτι, κι έτσι με αυτά και με εκείνα, ξεκίνησα να κάνω ανάρτηση για τον διαγωνισμό και το επικέιμενο live στο Nixon αλλά με έπιασαν Χριστούγεννα και απέτυχα στον αντικειμενισμό.

Σχετικά με τον διαγωνισμό εδώ : http://www.elculture.gr/elcblog/article/agones-ellinikou-tragoudiou-synthesh-123630

Όσο για το live, σας περιμένουμε τη Δευτέρα 26 Δεκέμβρη. Ελάτε να σας πούμε τα δικά μας - και μετά θα φύγουμε για το χωριό - περιμένουν οι γιαγιάδες - να μας πούνε ιστορίες - για όλα αυτά που έζησαν - και μας έκαναν αυτό που είμαστε - πριν εμείς γεννηθούμε.

Καλές γιορτές

Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού

2011-12-09T15:20:00.000+01:00

Το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011, διεξάγονται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών οι Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού.

Μετά από αποστολή τριών κομματιών έκαστος,

προκρίθηκαν 11 φιναλίστ οι οποίοι θα ερμηνεύσουν τα κομμάτια τους μπροστά σε όσους παρευρεθούν και στην τελική επιτροπή,

αποτελούμενη από τους Δήμο Αβδελιώδη, Αγαθή Δημητρούκα, Πέτρο Μάρκαρη, Χρήστο Μιχαηλίδη, Μίλτο Λογιάδη, Αντώνη Παπαδημητρίου, Βασίλη Παπαβασιλείου, Μηνά Μαυρικάκη.

Είμεθα στους 11 φιναλίστ /

θα θέλαμε να είστε σε αυτούς που θα παρευρεθούν!

Παραθέτω πιο κάτω σελίδες στις οποίες μπορείτε να βρείτε πληροφορίες είτε για τη διοργάνωση είτε για την απόκτηση των εισιτηρίων (το οποίο θα πρέπει να γίνει έγκαιρα σε περίπτωση παρουσίας σας).

Ευχαριστώ για την υπομονή.

Καλή συνέχεια!

http://www.clickatlife.gr/event/atzenta/agones-dimiourgias-ellinikou-tragoudiou-1-sunthesi?id=5915

http://www.sgt.gr/gr/programme/event/199

Μπλογκ υπό κατάληψη μολυβιών - κομάντος

2011-11-24T23:42:00.001+01:00

Τα μολύβια, οι κλωστές, οι μπίλιες, το παιδί. Τα Μολύβια - Κομάντος κομμάτι κομμάτι [εδώ ]

Κρασιά και πίκλες ή αλλιώς πώς ξεκίνησε να γράφεται η παρουσίαση της Γεωργίας Μυριδάκη για τα Μολύβια - Κομάντος [εδώ]

Σχετικά με την UHU stick και τον παππούκα που μέθυσε [εδώ]

Φωτογραφία : Αντώνης Crazycow, http://apagoreuetai.blogspot.com

On the lake

2011-11-24T23:12:00.000+01:00

Κι είναι όλα αυτά που είναι πάντα εκεί όταν είμαι μόνη μου στα μπλε απογεύματα στις παγωμένες λίμνες

On the Lake by Kerkville

DreamWork Factory @ ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ

2011-11-09T23:09:00.000+01:00

Σήμερα Πέμπτη 10 Νοεμβρίου του 2011, τα αδερφάκια Λιούτα είναι φιλοξενούμενα του Αντρέα Κιλτσικσή και των παιδιών του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ στο "Εργοστάσιο Ονείρων". Τα λέμε, τα ακούμε και τα παίζουμε με κιθάρες πιάνα σάζια και καλίμπες από τις 16.00 έως τις 17.00.

Για να ακούσετε την εκπομπή, επισκεφτείτε το www.kethea-strofi.gr και κάντε κλικ στο μεγάλο ορθογώνιο λαχανί εικονίδιο με την ένδειξη "ΚΕΘΕΑ στροφή web radio".

Επισκεφτείτε τη σελίδα του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ ακόμα και αν δεν θελήσετε ή δεν μπορέσετε να ακούσετε την εκπομπή. Εμείς από τη μεριά μας όπως και να χει, τους ευχαριστούμε πολύ.

Καλό μας ξημέρωμα

Τα μολύβια - κομάντος

2011-10-30T16:33:00.000+01:00

Κυκλοφορήσαμε!

Από σήμερα, Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011, τα μολύβια - κομάντος υπάρχουν προς δωρεάν ακρόαση ή ψηφιακή αγορά στο http://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com/ .

Με την αγορά είναι διαθέσιμα μαζί και τα πλήρη εξώφυλλα, όπως και οι στίχοι,

ενώ στην περίπτωση της δωρεάν ακρόασης είναι επίσης διαθέσιμες πληροφορίες για το κάθε κομμάτι με ένα κλικ στον τίτλο του.

Τα μολύβια - κομάντος είναι η πρώτη μου δουλειά ως Nefeli Walking Undercover,

γράφτηκαν - ολοκληρώθηκαν - εκτελέστηκαν - ηχογραφήθηκαν το διάστημα Οκτώβριος του '09 - Ιούλιος του '10 στο δωμάτιό μου από εμένα

και επανεκτελέστηκαν στο στούντιο τον ίδιο Ιούλιο με την πολύτιμη βοήθεια του Νίκου Αγγλούπα.

Διάλεξα το Bandcamp ως τρόπο διανομής τους καθότι είναι ένα site του οποίου την αισθητική και λειτουργικότητα εκτιμώ, ενώ την ίδια στιγμή μου δίνει τη δυνατότητα μιας κυκλοφορίας σε μικρή εμβέλεια μεν, διατηρώντας την ανεξαρτησία μου δε.

Μέχρι να βρω έναν τρόπο χειροπιαστής κυκλοφορίας που να με εκφράζει ολοκληρωτικά,

τα μολύβια - κομάντος θα υπάρχουν προς διανομή σε επικείμενα live, στη χειροποίητη μορφή τους - δηλαδή χαρτιά / κόλλες / συνδετήρες / στραβά κοψίματα / στραβά τυλίγματα.

Όλος ο δίσκος είναι αφιερωμένος σε αυτούς που έφυγαν, στην οικογένεια του Χρήστου, στον κύριο Νίκο,

και σε αυτούς που έμειναν πίσω, να κρατάνε την εικόνα των πραγμάτων ζεστή.

Καλή ακρόαση!

octoberscope

2011-10-10T18:24:00.000+02:00

sunday_impro with nefeli walking undercover by panpanathens

Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού

2011-09-13T12:21:00.000+02:00

"Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά / είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών / και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ' το προσκεφάλι τους / ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα / και το ξεχνούσαν με τον ήλιο"

Γιάννης Ρίτσος, Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού

ΥΓ1 Η 1η και η 7η φωτογραφία είναι της Nelly's

ΥΓ2 Μας φιλοξένησε το αγαπημένο Πανικοβάλ! Κλικ εδώ για να ακούσετε την εκπομπή της επιστροφής

Caro Diario

2011-07-17T20:39:00.009+02:00

16/6 :

Δίπλωμα βιολιού

5/7 :

Live με Pan Pan στην γκαλερί του Six Dogs

6/7 - 10/7 :

Φεστιβάλ Ωδείου Φίλιππος Νάκας "Μουσικό Καλοκαίρι" στην Εύβοια

Από Σεπτέμβρη :

Μην ξεχάσω :

Low - Trust (2001)

Tamikrest - Toumastin (2011)

Ένωση πτυχιούχων ΑΣΚΤ

Επιθεωρητής Μονταλμπάνο

Jason - Pocket Full Of Rain

Πέρασαν ένας χρόνος και 11 μέρες από τη μέρα που έφυγες. Όλα τα όμορφα συναισθήματα, οι εμπειρίες και οι ανακαλύψεις των τελευταίων 30 ημερών, είναι αφιερωμένες σε εσένα, για αυτά που δεν πρόλαβες και δε θα γυρίσεις πίσω να τα ζήσεις. Σε θυμόμαστε πάντα.

11 + 1

2011-06-03T11:21:00.001+02:00

Αναδημοσιεύω

_______________________________________________

Nefeli Walking Undercover - 11 για το δρόμο

Το περιεχόμενο της κασέτας με το χειροποίητο εξώφυλλο. Όταν δεν ταξιδεύει η Νεφέλη Λιούτα παίζει βιολί στους Leon και παράλληλα ετοιμάζει τον πρώτο δίσκο της

Η συνέχεια εδώ

______________________________________

Οι πλατείες ήταν γεμάτες

Οι πλατείες ήταν γεμάτες. Θα είμαστε μέχρι το τέλος μας τόσο θλιμμένη γενιά; Ο Σόλων είπε, κανέναν μην ανακηρύξεις ευτυχισμένο πριν να έρθει η ώρα του να φύγει

Η συνέχεια εδώ

Καλό μας μήνα

ΥΓ Λεφτέρη μη μαλώνεις

Το νανούρισμα

2011-05-15T21:52:00.008+02:00

Αθώα γλυκόπικρα 90's

Κτίρια με καθαρές γραμμές και γύρω γύρω στις γωνίες να στρογγυλεύει τις άκρες το φως

Έτσι έχω στο μυαλό μου τα χρόνια από το '89 μέχρι πριν την αλλαγή του αιώνα , σαν κτίρια με σίγουρες καθαρές γραμμές και ένα πορτοκαλί φως να πέφτει από πάνω σαν ρετσίνι και να γλυκαίνει τις γωνίες

Ο αυστηρός διεθνής πολιτικός κόσμος στις ειδήσεις και τα παλιά παιδικά που δεν είχαν ενοχές τα πρωινά της Κυριακής

Τα τραγούδια με τα μετρημένα αλλά χωρίς άγχος ντραμς, τα ντόμπρα μπάσα, τα ακόρντα τα λίγο ανάλαφρα λίγο μελαγχολικά, οι ατμόσφαιρές τους οι έτσι λίγο ανάλαφρες λίγο μελαγχολικές αέρας όταν μπαίνει το φθινόπωρο, η φωνή μπροστά δυνατή κι ειλικρινής στο ξέσπασμά της, σιγανή και ειλικρινής και στο νανούρισμά της

Οι αληθινές τηγανητές πατάτες η υγρή ζύμη από το κέικ που έφτιαχνε η μαμά, τα στόρια που αφήναν τον ήλιο να ζεσταίνει το χρώμα στο ξύλινο πάτωμα το απόγευμα όταν το σπίτι ήταν μόλις μαζεμένο και κάποιος ήταν να έρθει, το ψιθύρισμα των μεγάλων για να μη σε ξυπνήσουν όμως εσύ δεν κοιμόσουν

Η σιγουριά στις αποφάσεις στις κάθε είδους σχέσεις στους ανθρώπους στα βλέμματα, στις καρέκλες έξω κάτω στο σπίτι της γιαγιάς της Θάλειας μόλις άνοιγε ο καιρός, που έκοβε το ψωμί με το βούτυρο να το φάω σε τετραγωνάκια στο πράσινο πιάτο και το ποιηματάκι του παππού "εμένα με λένε Νιόνιο Νιονιάκη του Αγαθού και της Μαριγούλας που χει το σπίτι στην απάνω γειτονιά όχι στην κάτω, δίπλα στης Κουτρουβάλαινας το φούρνο που χει τη σκύλα τη μεγάλη όχι τη μικρή , με καταλαβέεες;" κι ο ήχος της μηχανής στη στροφή που σήμαινε οτι ο μπαμπάς γύρισε από τη δουλειά κι εκείνες οι πιτζάμες με τα περίεργα σχέδια

Το καθαρά κι ατόφια ζυμωμένο και το γλυκά γλυκά θολά χυμένο

" Ένας κόσμος ήρθε κι άλλος πάει να φύγει με το βλέμμα του θαμπό "

Ήμαστε πολύ μικροί όταν ο κόσμος ήταν λίγο πιο αθώος και λίγο πιο ωραίος, όχι εντελώς, μόνο λίγο, και σαν να ήξερε οτι μόλις λίγα χρόνια μετά ο πλανήτης θα πανηγύριζε την εξολόθρευση ενός που τον τρομοκράτησε, θα λίντσαρε για αντίποινα κάθε έναν που θα έμοιαζε με κάποιον που τον σκότωσε σιωπηλά με ένα μαχαίρι, θα έκλεβε τον αέρα από εκείνους που δεν έφταιξαν για την άδικη σφαίρα, θα διοικούσε την τσέπη του πλανήτη ενώ θα απεπειράτο να τον βιάσει αυτός ή άλλος ή κανένας αλλά δεν θα είχε πια σημασία, θα γκρέμιζε σιγά - σιγά τις ίδιες του τις οικονομίες, θα έστελνε στο δρόμο ένα ένα τα παιδιά του, θα έκανε όλα του τα λάθη ξανά συνδυασμένα, δε θα ήταν ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη, ούτε μπρος ούτε πίσω, ούτε γερά κι ατόφια ζυμωμένο ούτε γλυκά θολά χυμένο, θα ήταν όλα μαζί και τίποτα, θα έφερνε το χειμώνα στην άνοιξη και το καλοκαίρι στο χεμώνα

και θα κατέστρεφε τα στάχυα του θα πλημμύριζε τις σοδειές του,

και ήμαστε πολύ μικροί όταν ήταν λίγο πιο αθώος και λίγο πιο ωραίος και σα να ήξερε οτι όλα αυτά θα γίνουν κι έτσι έγραφε τα τραγούδια του με τα ακόρντα τα σαν ανάλαφρα σα μελαγχολικά, έφτιαχνε τα απενοχοποιημένα παιδικά του, έκανε τα κτίρια με τις απλές γραμμές και έριχνε το φως να τα στρογγυλεύει πορτοκαλί σαν το ρετσίνι

Κι εμείς ήμαστε πολύ μικροί τότε που ήταν λίγο πιο αθώος και λίγο πιο ωραίος για να του πούμε τα λόγια που έπρεπε να του πούμε όταν κοντοστάθηκε και αναρωτήθηκε τώρα πού να πάει, από εδώ ή από εκεί

"Ποιό λιμάνι μένει ποιό λιμάνι ζει ποιό λιμανάκι κουβαλώ μαζί "

Κοιμήσαμε τους νεκρούς μας με τα νανουρίσματά μας

Και σώσαμε βαθιά τα όμορφα λιμάνια

Τώρα όλα είναι μέσα μας

Κι όλα τα έξω πάνε

Κι εμείς

δεν είμαστε πια μικροί.

Δεν είμαστε μικροί.

Δεν είμαστε μικροί.

[Μικρέ μου αδερφέ / ησύχασε / μην κλαις / ο πατέρας σου μας άφησε / το ορφανό παιδί είναι οι μέρες που θα ζήσουν / προστάτευσε το ορφανό παιδί]

*Οι στίχοι στα εισαγωγικά είναι της Αγαθής Δημητρούκα από το τραγούδι του Γιάννη Σπυρόπουλου Μπαχ "Σημάδι σταθερό " ενώ τα πλάγια γράμματα στο τέλος είναι αρκετά ελεύθερη μετάφραση των στίχων του τραγουδιού που ακούγεται στο βίντεο

Μικρές αμαρτίες της Κυριακής

2011-05-01T22:06:00.006+02:00

by crazy cow

Ξεκίνησε ανώδυνα με μία φωτογραφία

Οι φωτογραφίες του Crazy Cow αποτυπώνουν ασπρόμαυρα πρόσωπα με ζεστές ρυτίδες ένα γύρω από τα μάτια, σαπουνόφουσκες πάνω από τα σπίτια της πόλης και μικρές μικρές στιγμές χρώματος που ίσως προσέξεις ίσως και δεν αντιληφθείς ποτέ, αν όμως τις συλλάβεις τότε παραδίνεσαι σε χαμογελαστά δευτερόλεπτα ηρεμίας που ανασκαλεύουν τον αέρα του δωματίου σου και γουργουρίζουν ευτυχισμένα στην κοιλιά σου

Έπειτα μου είπε ο Θοδωρής ότι η αδερφή του τους έφερε από την Αγγλία macarons που ήταν όμως από τη Γαλλία κι εγώ μπήκα εδώ για να δω τί είναι αυτά τα macarons και είδα κάτι μικρά στρογγυλά χρωματιστά πραγματάκια και μετά εκεί είχε και αρώματα και είδα και κάτι κεράκια που έβγαιναν στα ίδια χρώματα με τα macarons και έλεγε “with caramel and butter” ή “brioche” κι εγώ τόσο υπνωτίστηκα από τα χρώματα που πάτησα εγγραφή στον ιστότοπο ώστε να λαμβάνω ηλεκτρονικά γράμματα από μακρυά με φωτογραφίες από όλα αυτά που δεν θα μπορέσω να αγοράσω θα θέλω όμως να βλέπω

και θα φαντάζομαι οτι μπαίνω στο μακρινό γαλλικό ζαχαροπλαστείο της γωνίας με αέρα και φινέτσα , όλοι θα μιλάνε ψιθυριστά και θα διορθώνουν μια τούφα που γλίστρησε απαλά από τα μαλλιά τους κι εγώ θα ζητάω ένα κόκκινο macaron κι ένα κερί με καραμέλα και βούτυρο

φωτογραφία φόντου: Elliott Walker / κίτρινο αμάξι: Tunic / επεξεργασία εικόνων&κολλάζ: Νεφέλη

Και μετά κοιμήθηκα και είδα πάλι τα δύο αγαπημένα μου όνειρα , τα πιο ωραία που βλέπω, είμαστε λέει σε ένα κίτρινο παλιό αυτοκίνητο με χαμηλή οροφή και γελάμε και παντού έχει αυτό το μαλακό φως του απογεύματος κι εμείς ταξιδεύουμε στον μεγάλο δρόμο και μετά είμαι κάπου με γρασίδι και ψηλά δέντρα και ξύλινα σπίτια και μια ξύλινη εξέδρα και μπροστά λίμνη και πάλι παντού αυτό το μαλακό φως κι εγώ κρατάω ένα κόκκινο μπαλόνι και γελάω

Ωραία που είναι τα χρώματα στον ύπνο και στον ξύπνιο

Βουτιά στην αμαρτία

Της Επιστροφής

2011-04-29T19:58:00.003+02:00

by nelly

Οι γιαγιάδες οι θείοι τα ξαδέρφια οι κουρελούδες τα μπαούλα τα παλιά κρεβάτια το πράσινο παντού πράσινο και λίγο κίτρινο και λίγο κόκκινο και τί θα κάνουμε όταν μια μέρα δεν θα είναι η μαυροφορεμένη φιγούρα στο καθρεπτάκι του αυτοκινήτου να χαιρετάει, είπε ο μπαμπάς, και μετά μακρυά πάλι γύρω και πάνω από τα βουνά και η ομίχλη και το πέτρινο καφέ-βενζινάδικο με τους σκύλους απέξω και την τεράστια ησυχία και το τσάι και τη μουσική στο αυτοκίνητο και την φίλη που κι ας μην ήταν εκεί όμως ήταν για να της τα πεις και τελικά η επιστροφή που πάντα σε γυρίζει.

by nelly

Ήταν ωραία, όμως κι εδώ ωραία θα είναι, τριήμερο πρωτομαγιάτικο πανηγύρι στη γειτονιά και πάγκοι με χρωματιστές καραμέλες και υφάσματα και παιχνίδια και σαπουνόφουσκες σε κουτί και ήσυχη ζωή μέχρι το δίπλωμα του βιολιού στις 16/6.

Και ένα ωραίο δημοσίευμα!

by photoharrie

Δημοσιεύτηκε στη Lifo αυτής της εβδομάδας από τον Φώτη Βαλλάτο με τίτλο "Με τη Nefeli Walking Undercover στο Belle Epoque [όλα είναι κύκλος]" και μπορείτε να το βρείτε είτε στο δρόμο είτε στο site της Lifo στην ηλεκτρονική μορφή του, κάνοντας κλικ στην εικόνα ακριβώς από πάνω ή εδώ για την εικονική μορφή της έντυπης έκδοσης (σελ. 39)

Καλή μας άνοιξη!

Μανάβης Working Underwater

2011-04-20T13:49:00.002+02:00

Απανωτές αναρτήσεις τις τελευταίες μέρες, όλο θέλω να το αποφύγω και όλο κάτι καινούριο βάζω.

Αναδημοσιεύω μέρος από τη συνέντευξη που έδωσα ως Nefeli Walking Undercover στο jumpingfish.gr.

Εδώ υπάρχει η αρχή, στη αντίστοιχη θέση στον ιστότοπο του jumping fish θα βρείτε και τη συνέχεια.

Καλές αναγνώσεις

φωτογραφία: Στέφανος Τσακίρης

H Nefeli Walking Undercover, Jumping Fish αυτού του μήνα, μιλάει για την επόμενη μέρα από την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία", τα μελλοντικά της σχέδια και τη νοσταλγία της για τις κασέτες, ενώ κλείνει με μια αφοπλιστική αναφορά στον Douglas Adams.

Πώς ήταν η επόμενη μέρα μετά την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία" από το Jumping Fish;

Εννοείς αν βγήκα στο δρόμο και οι άνθρωποι τραγουδούσαν πολυφωνικά το "Ρε και το Μι" προσφέροντάς μου τη θέση τους στο λεωφορείο; Όχι αυτό αν θυμάμαι καλά δεν έγινε την επoμένη. Τη μεθεπόμενη μέρα, όμως, με πήρε ένας παλιός μου συμμαθητής να μου πει οτι με άκουσε στο ραδιόφωνο και αυτό ήταν ωραίο. Και εξακολούθησε και τις επόμενες να είναι ωραίο.

Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από το κομμάτι και σε τι αναφέρεται;

Μικρή ιστορία από τη μεγάλη πόλη. Για κάποιον ήταν σκοτάδι και ταραχή και ήθελα να του πω μη, όλα καλά θα γίνουν, είμαι τόσο σίγουρη γι' αυτό που ακούω το ρε και το μι απ' την ηρεμία. Αναφέρεται σε αυτό το μέσα μας που δεν λυγίζει ούτε χαλά, μόνο πικραίνεται για λίγο και μετά δραπετεύει από τις φυλακές χορεύοντας σαν Ινδιάνος.

Πώς πιστεύεις ότι ένα project σαν το Jumping Fish μπορεί να βοηθήσει ένα νέο καλλιτέχνη ή ένα νέο συγκρότημα;

Του δίνει ένα πρώτο βήμα να τον ακούσει κάποιος που δεν είναι ούτε ο μπαμπάς του ούτε ο μικρανιψιός του. Φαντάζεσαι να πας στο μανάβη και αυτός να έχει ακούσει 2 λεπτά πριν το τραγούδι σου χωρίς να το ξέρει και να το ξέρεις; Μανάβης Walking Undercover. Ένα project σαν ...

Η συνέχεια εδώ

Υστερόγραφο

Δεν μπορείς να αποφύγεις τη χρήση χιλιοειπωμένων εκφράσεων όταν φεύγει από εδώ μία μορφή σαν αυτή που μας άφησε την Κυριακή 17 Απρίλη του 2011.

Τέλος εποχής, το τραγούδι έχασε μαζί τον ποιητή και το λυγμό του.

Comicdom Con Athens 2011

2011-04-10T15:49:00.001+02:00

Αν ήταν πάλι να γεννιόμουν για δεύτερη ζωή

θα ήθελα να με γεννήσεις κόμικ

Παναγιώτης Πανταζής / Τάσος Ζαφειριάδης

Έκτορας

Γιώργος Γούσης

Η άνοδος του υπαρκτού σουρρεαλισμού

2011-04-01T16:15:00.000+02:00

Και ξαφνικά άρχισαν να ξεπηδούν από το πουθενά φιγούρες περασμένες ανεξήγητες.

Ένας πειρατής στην Πατησίων, ένας του μεσοπολέμου μάγκας πειραιώτης, τρία δερβίσικα παιδιά, δύο γύφτοι και ένα πλυντήριο.

Ο πειρατής δεν ήταν σαν τον κάπταιν χουκ κι έτσι δεν τον είδαν όλοι, εγώ όμως είδα το αριστερό του φρύδι που ήταν τρία δάχτυλα πιο πάνω από το δεξί, τη ριγέ του μπλούζα και το ναυτικό καπέλο και το μάτι του που κοιτούσε σκοτεινά το τρόλευ και κατάλαβα ότι ήταν πειρατής διεφθαρμένου πληρώματος της Αδριατικής που τραγουδά τη νύχτα άγρια τραγούδια με κραυγές για σκελετούς και δαίμονες.

Ο του μεσοπολέμου μάγκας πειραιώτης διέσχισε το δρόμο πολύ σεκλετιασμένος, το πανωφόρι του ριγμένο στραβά στον ώμο, η περπατησιά βαριά και το μουστάκι τσαχπίνικο, δεν τον πήραν είδηση οι υπόλοιποι γιατί κοιτούσαν από την άλλη, εγώ όμως κατάλαβα οτι πονούσε για γυναίκα και είχε καημό μεγάλο.

Τα τρία δερβίσικα παιδιά είχαν λυμμένο το ζωνάρι και αίμα στο βλέμμα όταν σταμάτησαν το αυτοκίνητο με μία κίνηση μόνο της παλάμης, πέρασαν από μπροστά, έφτυσαν στα αριστερά τους και προχώρησαν με την άσφαλτο υποταγμένη κάτω από τις μυτερές τους μπότες. Οι άλλοι δεν έδωσαν σημασία γιατί κοιτούσαν το φανάρι εγώ όμως ήξερα οτι φεύγαν από καυγάδες και σε τέτοιους ξαναπήγαιναν αφού μας προσπεράσουν.

Ο γύφτος κι η γυναίκα του η τσίφτισσα πέρασαν κάτω από το σπίτι με το ντάτσουν τους και ρώτησαν αν έχουμε παλιές συσκευές που θέλουμε να ξεφορτωθούμε. Εμείς είχαμε ένα πλυντήριο ρούχων στην ταράτσα και έτσι ο γύφτος κι η γυναίκα του η τσίφτισσα ανέβηκαν πάνω για να αναλάβουν το ξαλάφρωμα. Ο γύφτος είπε "θα το πετάξουμε από την ταράτσα στην καρότσα", η μαμά άσπρισε και η γύφτισσα γέλασε, οι γείτονες βγήκαν αδιάφορα στα μπαλκόνια τους και εμείς προσπαθούσαμε να πείσουμε τον γύφτο οτι αν πετάξουμε ένα πλυντήριο από την ταράτσα στο ντάτσουν, το ντάτσουν θα βουλιάξει κι αυτός γελούσε σαν την γυναίκα του την τσίφτισσα κι όλο μας έδειχνε τα χρυσά του δόντια. Οι δικοί μου δεν το κατάλαβαν οτι γύρω από τον γύφτο δεν υπήρχε βαρύτητα αλλά εγώ τον είδα που είχε δεμένο ένα βαρίδι κάτω από το παπούτσι για να μην τον παίρνει ο αέρας.

Όλα τα είδα και σκέφτηκα οτι να, τώρα που η πραγματικότητα στραβοκάθησε στον άθλιο σβέρκο μας και βρήκε τις μέρες παραδομένες χωρίς άμυνες, άνοιξε μια ρωγμή στο χρόνο και άρχισαν να κατεβαίνουν σιγά - σιγά μορφές και φαντάσματα από παραμύθια των θαλασσών και τον τεκκέδων του χθες και του αύριο, που τόσο καιρό ζούσαν ήσυχα στο μέρος που τους φύλαξε η ώρα, μέχρι που όλα ήρθαν τούμπα και τα έφεραν στην από καιρό χαλασμένη σειρά του τώρα.

Όλα τα είδα κι όλα τα κατάλαβα, μόνο για ένα απορώ, που όλα τα είδα μόνο εγώ κι άλλος κανένας.

Γι' αυτό, από σήμερα και μέχρι την πρώτη του άλλου μήνα,

θα είμαι ένα χοροπηδηχτό ψάρι.

Σαν ανθρώπινο ον ήμουν πολύ ανθρώπινη.

Λεπτομέρειες εδώ

Καλό μας μήνα

Φοβισμένη μου γενιά

2011-03-18T12:53:00.001+01:00

Είπαν του Μαξ:

Μα είσαι τόσο μικρός.

Αυτό είναι καλό, τους απάντησε, περνώ με τις δυνάμεις μου κι από χαραμάδες.

Κι έπειτα ρώτησαν:

Κι η μοναξιά; Τι θα κάνεις για τη μοναξιά;

Θα διώξεις όλη τη θλίψη; *

Φοβισμένη μου γενιά που φοβάσαι το φόβο

Μη σε κοροιδέψουν μη σε προδόσουν μην εμπιστευτείς και σε δώσουν

Την αγάπη τον έρωτα

Τον πόνο

Περιφέρεσαι με τα θλιμμένα σου μάτια

Σχεδόν συνηθίζοντας στη θλίψη /
γυρίζεις γύρω από τις σκοτεινιασμένες σκέψεις σου διαμορφώνεις την στεναχωρημένη ύπαρξή σου, πλανεμένη μου γενιά, κυλάς στην πεπατημμένη των ημερών στο χειμώνα
αντί να τραβήξεις τον εαυτό σου ουρλιάζοντάς από τα μαλλιά και να τον σύρεις στο φως

Με τη βία, τον άτιμο ξεσυνηθισμένο εαυτό σου

Να τον πετάξεις κάτω να του σκίσεις τα ρούχα να πηδήξεις στο κουβάρι του φωνάζοντας και βρίζοντας να τον ξαναστήσεις όρθιο και να του δώσεις μία να φύγει

Να βουτήξει στις πέντε δέκα δύο μία χαραμαδες φωτός χωρίς δίχτυ ασφαλείας κι ας χασει κι απ' τα κεκτημμένα

Ο Μαξ απάντησε:

Ναι, έχω μια ασπίδα – θλίψης. Κρατάει μακρυά τη θλίψη. Είναι αρκετά μεγάλη για όλους μας.

Θα κάνω έτσι στη μοναξιά:

Βρρρρρρρρρρρουουου-ΜΠΦΦΦ! *

Σα ρθεις σ' αυτή τη γη και σα φύγεις / βρε γεροντάκι η ψυχή σου τ' ορίζει / πώς θα το ζήσεις, και λίγο ο χρόνος / κι ο γερο - Λέμας που έσβησε μόνος

Σκίστα όλα και γύρνα από την ανάποδη

Κι ας τακιμιάσουν αντάμα τα χνώτα / που δεν τα φέρνει η ζωή όπως πρώτα / μην είναι τώρα μόνο το έρμο μας ψυχάκι / τώρα που πάει να γίνει μπατιράκι

Βρρρρρρρρρρρουουου-ΜΠΦΦΦ

* Where the wild things are

Σημειώσεις του Ευτυχισμένου Ανθρακωρύχου

2011-03-07T00:41:00.005+01:00

Ενημερώσεις!

Την Τρίτη αυτή, 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας,
τα κορίτσια παίζουν μουσική!

Με πιάνα, κιθάρες, στυλόφωνα, μεταλλόφωνα, βιολιά και theremin,
10 συν κάποια παραπάνω στις 10 συν κάτι παραπάνω συμπράττουν στον "Άνθρωπο" (Γιατράκου 19, Μεταξουργείο)
και εξερευνούν τις χημείες και τις αλχημείες τους.
Είσοδος ελεύθερη!

Στη συνέχεια,

αυτή την Τετάρτη 9 Μαρτίου του 2011 αλλά και την επόμενη, 16 Μαρτίου του ιδίου ευτυχούς έτους, Leon σύναξις στο KOO - KOO (Ιάκχων 17, Γκάζι)!

Ώρα έναρξης 10 μμ με εισαγωγή από το δίδυμο των Le Page.

Είσοδος 12 ευρώ με ποτό.

http://www.dailymotion.com/video/xhcqwd_leon-letters-to-my-father-unplugged-mtv-lo-fi_music

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Επιπροσθέτως,

καθυστερημένη προσθήκη,
στις 27 Μαρτίου και 3 Απριλίου,
Κυριακές αμφότερες,
η Βασιλική Καρακώστα και η "Κουρελού" της,
στο Club του Σταυρού του Νότου!
Εμβόλιμοι καλεσμένοι τραγουδιστές και οργανοπαίκτες,
Μαρία Παπαγεωργίου, Nefeli Walking Undercover, Μαρίνα Δακανάλη, Ζακ Στεφάνου, Λεωνίδας Μπαλάφας, Σπύρος Γραμμένος, Νάνα Μπινοπούλου, Γιώργος Μακρής, Θωμάς Κωνσταντίνου, Fanfara Transilvania.
Ώρα έναρξης 22.30, είσοδος 12 ευρώ με ποτό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όσο για τα παλιά που φύγανε και δε θα ματαγυρίσουν,

το βίντεο που ακολουθεί είναι από το masque live του Pan Pan - κατά κόσμον Παναγιώτη Πανταζή - στο 6 Dogs την Πέμπτη που μας πέρασε.

Η υπογράφουσα δηλώνει με το χέρι στην καρδιά πώς ήταν από τα πιο όμορφα live στα οποία έχει συμπράξει το βιολί της και γι' αυτό ευχαριστεί τον Pan Pan, τον Γιώργο Λιγουριώτη αλλά και την Arte Fiasco που σχεδίασε το βράδυ τόσο ωραία και την έκανε ευτυχισμένη στο soundcheck με εκείνο το τσάι.

Ωραία που είναι να σηκώνεις τα μάτια και μπροστά να χαμογελάνε.

Και είς άλλα.

sex in a postnoise era from DEN EISAI DENTRO on Vimeo.

Εγινήκαμε εικόνα #1

2011-01-28T10:34:00.003+01:00

Εγινήκαμε εικόνα!
Πατώντας στην εικόνα παραπάνω ή στον σύνδεσμο παρακάτω, μπορείτε να μεταφερθείτε στο πρώτο από τα τέσσερα βίντεο που φτιάξαμε με τον Κωνσταντίνο Κουκουλιό,
τον οποίο ευχαριστώ υπέρμετρα για τον τρόπο που δούλεψε πάνω σε αυτά.
Το τραγούδι είναι το 1 από τα 9 που ηχογράφησα στα Fab Liquid Recording Studios μέσα στον Ιούλιο που μας πέρασε. Στίχοι / μουσική / ενορχήστρωση, δημιουργημένα και εκτελεστά σε καθεστώς συγκεντρωτισμού από εμένα
Με ένα κλικ στον τίτλο του τραγουδιού με τα λαχανί γράμματα, θα βρεθείτε στη θέση του βίντεο στο youtube.
Καλή ακρόαση!
Το ρε και το μι απ' την ηρεμία

Το Παιδί Με Το Κράνος

2011-01-20T21:23:00.006+01:00

Έι οπ
Όταν ανέλαβε χρέη γραμματέα βούρκωσε.
Τι καλά, είπε η φωνή του με σπασμένο εαυτό, κανένας από τους φίλους μου δεν είχε ποτέ οβάλ γραφείο και 7 (επτά) διαφορετικές σφραγίδες.
Κι όταν ο κύριος Πι μια μέρα τσαντίστηκε και του χτύπησε τη γραβάτα στο κεφάλι λέγοντας του με τη σειρά, πάρε, τις, αναθεματισμένες, αποδείξεις, σου, από, μπροστά, μου, και, πήγαινε, να, πεθάνεις, στην, έρημο, τον εκοίταξε με λατρεία και βαρώντας προσοχή μάζεψε τις αποδείξεις του κι έφυγε για την έρημο.
Τώρα σταματημένος στο 64ο χιλιόμετρο της παραερήμιας οδού, σκεφτόταν ότι ο κύριος Πι ίσως ποτέ να μην τον αγάπησε πραγματικά. Οι φωτοτυπίες, οι καφέδες, η γραβάτα, όλα ένα ψέμα, μια μετοχική ουτοπία, το υπαλληλικό μήλο και η πτώση από την αίθουσα με το aircondition.
Ξαναέσκυψε και έσπρωξε πάλι το αυτοκίνητο.
Οι αποδείξεις του ζύγιζαν 83 ανθρώπους και 4 γάτες - αφόρητο φορτίο όταν ο μέσος άνθρωπος σε συνθήκες ερήμου μπορεί να σπρώξει μέχρι και 76 βατράχια. Το αυτοκίνητο βόγγηξε βγάζοντας τη μαμά αληθινή που πάντα έλεγε, Τομ, σταμάτα να μαζεύεις αποδείξεις, ίσως μια μέρα ξεμείνεις στην έρημο και δεν είναι κανείς εκεί να σπρώξει.
Άνοιξε το πορτ μπαγκάζ και κοίταξε με πάθος την αγάπη που ήρθε από την ταμειακή μηχανή.
Πορτοκάλια 4,30, Τ.Μ. 0,90, 3,87, ΦΠΑ 13%.
Ρίγησε από συγκίνηση και έκλεισε τα μάτια του.
Όταν τα ξαναάνοιξε υπήρχε μια μαύρη βούλα στο δεξί του μάτι.
Ξαφνιάστηκε και την κοίταξε εξονυχιστικότερα σα νύχια σε κότερα.
Αυτό που είδε τον έκανε να αναπηδήσει πάνω και να προχωρήσει ευθεία και μπροστά.
Είκοσι μέτρα πιο κει κοιτώντας την έρημο στα αριστερά μας και με την πλάτη στο βουνό δεξιά μας, στεκόταν ένα παιδί φορώντας ένα κράνος, Το Παιδί Με Το Κράνος
Ο Τομ κοντοστάθηκε.
- Τι με κοιτάς, ηλίθιος είσαι; Θα πάρεις ένα χαρτομάντηλο;
Ο Τομ προβληματίστηκε.
- Τι κάνεις εδώ;
- Με κατέβασε ο μπαμπάς μου από τη μηχανή γιατί είχα λόξυγγα.
Δίπλα στο Παιδί Με Το Κράνος υπήρχε ένα ανοιγμένο κουτί χαρτομάντηλα και ένα σημείωμα που έλεγε "22 το ένα".
Ο Τομ έβγαλε 22 αν και τα θεώρησε πολλά, πήρε ένα χρησιμοποιημένο και το βαλε στην τσέπη του.
- Μην είσαι τσιγκούνης πάρε άλλο ένα.
Έβγαλε άλλα 22 και πήρε ένα που είχε μια καύτρα από τσιγάρο.
Κοίταξε το Παιδί και του είπε, τώρα σου έδωσα 44, δώσε μου την απόδειξη γιατί πρέπει να φύγω.
Το Παιδί ρώτησε: Που πηγαίνεις; , κι ο Τόμ είπε.
- Πήρα τις αποδείξεις μου και πάω να πεθάνω στην έρημο.
Το Παιδί Με Το Κράνος αναστέναξε, έβγαλε το κράνος, κάθησε χάμω οκλαδόν και είπε:
Τα φώτα η τσίκνα ο φούρνος ο δρόμος το ποτήρι το ξημέρωμα τα μανταλάκια τα σεντόνια το μολύβι η χτένα οι κόκκινες πιτζάμες οι νερατζιές στο πεζοδρόμιο η γιαγιά η εφημερίδα οι κλωστές το τραγούδι η νύχτα.
Ξαναέβαλε το κράνος και σηκώθηκε και
- Σινανάι νινανάι,
είπε του Τομ και έπειτα έβγαλε έναν αναπτήρα, έβαλε φωτιά στο πορτ μπαγκάζ, πέρασε μια μηχανή, ανέβηκε, έφυγε και δε γύρισε.
Ο Τομ κοίταξε τη φωτιά, πέταξε τις στάχτες, μπήκε στο αυτοκίνητο, έστριψε και γύρισε

ΥΓ Την εικόνα βρήκα στο http://www.bluefaqs.com/ και είναι του Daniel Y. Go

Παραμύθι Χωρίς Όνομα

2010-11-21T19:44:00.015+01:00

- Γιατί; ρώτησε το Βασιλόπουλο.

- Γιατί πρέπει να μείνεις ανάμεσα στο λαό σου.

Είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας

- Δεν μπορώ! αναφώνησε το Βασιλόπουλο. Δεν ξέρεις τι είναι ο λαός μου, το παλάτι, όλος ο τόπος...

Πατέρας μας ο βασιλιάς Αστόχαστος και τα κελάρια άδεια από κρασί και φαγητό

- Διόρθωσέ τον, αποκρίθηκε η κόρη.

- Εγώ; Πώς; Μα είμαι ακόμα παιδί, δεν ξέρω τίποτα, δεν έμαθα τίποτα, δεν είμαι τίποτα.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας είμαστε οι υπολογιστές και οι εγκυκλοπαίδειες και οι παιδικές χαρές

Η κόρη τον κοίταξε συλλογισμένη.

- Γιατί θέλησες να φύγεις; ρώτησε.

- Γιατί πονούσα πολύ μέσα στην κακοήθεια και στην αταξία του παλατιού.

Είμαστε τα παιδιά και οι γονείς μας στο βασίλειο που καταταρρέει στις άνυδρες μέρες στις χορταριασμένες πέτρες. Τα παραμύθια οι κασέτες ο δρόμος τα ταξίδια τα σύννεφα τα κτήρια τη νύχτα.

- Λοιπόν θα πει πώς έχεις μέσα σου κάτι, που αξίζει πιότερο από κείνα που δεν έμαθες

- Τι έχω;

- Έχεις φιλοτιμία και αξιοπρέπεια.

Το Βασιλόπουλο συλλογίστηκε λίγο. Ύστερα ρώτησε:

- Και τι μου χρησιμεύουν αυτά;

- Χρησιμεύουν να βρεις μέσα σου τη δύναμη και τη θέληση να ξαναφτιάσεις το έθνος σου.

Γιατί είμαστε το Βασιλόπουλο κι ο λαός. Από εμάς ξεκινάει και σε εμάς καταλήγει. Εμείς ψηφίζουμε κι εμείς εκλεγόμαστε εμείς αγοράζουμε κι εμείς καταναλωνόμαστε. Γεμίσαμε τις ντουλάπες μας με ρούχα που δε χρειαζόμασταν και πήραμε δάνεια για διακοπές κάπου πιο μακρυά από το μικρό χωριό μας. Στηρίξαμε τα καθεστώτα ψεύδους και ντροπής μιας δίχρωμης οικογενειοκρατίας. Κλείσαμε τα μάτια και υποθέσαμε οτι κάποιος άλλος θα αγωνιστεί για εμάς όσο εμείς θα ονομάζουμε ζωή μια ντουζίνα εικονογραφημένα διαφημιστικά. Και τώρα που το βασίλειό μας καταρρέει, είμαστε έτοιμοι να τα εγκαταλείψουμε όλα πίσω και να φύγουμε μακρυά, για εκεί έξω που είναι αλλιώς, για εκεί που έχει ακόμα ευκαιρίες, για οπουδήποτε αλλού από εδώ.

Όχι δεν πρέπει τώρα να φύγουμε !

Γιατί τώρα ξέρουμε που κάναμε λάθος κι αυτό μας κάνει πιο δυνατούς από ποτέ!

Ξέρουμε μαζικά και έντονα και σίγουρα και ολοκληρωτικά.

Ξέρουμε γιατί το βιώνουμε στο πετσί μας και δεν έχουμε άλλα περιθώρια αναβολής.

Ξέρουμε γιατί μαυρίσαμε και σκοτεινιάσαμε και αδειάσαμε τόσο, που μας λείπουν με πόνο τα πρωταρχικά στοιχεία.

Ξέρουμε και τώρα που ξέρουμε πρέπει να μείνουμε και να το προσπαθήσουμε με όλο μας το είναι χωρίς να εξαιρέσουμε τον εαυτό μας επειδή είμαστε η γενιά που έρχεται ή επειδή είμαστε η γενιά που φεύγει - όσο θα νιώθουμε οτι δεν φταίξαμε θα μεταθέτουμε.

Είναι τώρα η ώρα για τα μικρά πράγματα

Για όλα αυτά τα μικρά που δείχνουν ασήμαντα μα που αν θες να δεις κάτι να αλλάζει ξεκινάς από εκεί

Και διαλέγεις το πιο οικονομικό προιόν στο σούπερ μάρκετ από το χαμηλότερο ράφι

Περπατάς προς το σπίτι αντί να σταματήσεις τα κίτρινα αμάξια

Κλείνεις τη βρύση όταν πατάς την αντλία με το σαπούνι

Μαζεύεστε σπίτι χρησιμοποιείς το φούρνο τα κεριά την ταράτσα
Διαβάζεις μαθαίνεις ψάχνεις συζητάς διαμορφώνεις μοιράζεσαι υπάρχεις και δεν σταματάς να πιστεύεις οτι όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας
Αντιδράς και δεν ανέχεσαι ό,τι καταστρατηγεί τα δικαιώματα του να είσαι άνθρωπος

Μειώνεις σιγά σιγά κατά ένα ποσοστό το χρόνο που πέρνας μπροστά στον υπολογιστή

Και το αφιερώνεις σε αυτούς που τους έλειψες και σου έλειψαν καιρό

Κάνεις συζητήσεις χαμηλόφωνα και ήρεμα και με παύσεις και ακούς δύο φορές από όσο μιλάς

Τραγουδάς δυνατά και χορεύεις με όλο σου το σώμα

Αφήνεις τον εαυτό σου να ερωτευτεί πιο συχνά απότι τον υποβάλλεις σε περιορισμούς

Και μένεις εδώ να το παλέψεις όσο μπορείς ξέροντας οτι αυτός ο καιρός είναι δύσκολος, αλλά θα περάσει επειδή θα το έχεις προσπαθήσει εσύ!

Και αν δε σου βγει, ο δρόμος είναι μεγάλος. Θα σε πάει όπου θες και θα μιλήσεις γλώσσες ξένες - μόνο μην εξιδανικεύεις τον προορισμό, ο κόσμος είναι σφαίρα και κάθε ακτίνα του ήλιου δίνει στα σημεία της άλλα χρώματα. Μην το βάλεις στα πόδια πριν αποκτήσεις από εδώ ένα έμπρακτο μέτρο σύγκρισης πριν γνωρίσεις με σιγουριά τα χρώματα που υπάρχουν και τα ενσωματώσεις με βιώματα - είναι τα δικά σου χρώματα στα δικά σου βιώματα και θα σε κάνουν να είσαι αυτό που είσαι και όταν θα είσαι μακρυά.

Άρα ξεκίνα σαν παιδί -

Το λευκό χαρτί το σημείο η ευθεία το επίπεδο η φωτιά το νερό ο αέρας το χώμα εσύ εγώ -

Και κάνε βήματα μικρά -

Και γέλα!

Και ξέρεις θα ρθούνε τα μεγάλα

"Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή"

Το ακούς τραγουδάει

Καλές μας μέρες

ΥΓ Με πλάγια γράμματα αποσπάσματα από το βιβλίο την Πηνελόπης Δέλτα

Γράψτε με 50 λέξεις για ποιό λόγο ανήκετε στο αισιόδοξο 20% του πληθυσμού

2010-11-07T12:10:00.007+01:00

Ανήκω στο 20% αισιοδοξίας γιατί αγαπώ το ασορτί.
Μου αρέσει που η σκουριά στα κάγκελα είναι πορτοκαλί και πορτοκαλί τα σεντόνια στην απέναντι ταράτσα.
Γιατί ασορτί σημαίνει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να θες να σκάσεις από ευτυχία βλέποντας πόσα μικρά χρώματα καλά και κακά ταιριάξαν για να κάνουν τη μεγάλη ζωγραφιά.
Πιστεύω στη μεγάλη ζωγραφιά και τα ασορτί όλου του κόσμου.

ΥΓ Ερωτεύτηκα τους Portico Quartet απλά, ήρεμα και ήσυχα

Το 10%

2010-10-25T15:53:00.004+02:00

Το δωμάτιο οχτακόσια εικοσιεννιά είχε στην πόρτα το 829 και ένα καθρεπτάκι.

Το καθρεπτάκι ήτο κάθετο προς την πόρτα.
Η Καιτούλα αγνόησε το σαρκασμό της Πόρτας και εισχώρησε-στο-χώρο.
Η ενδοσυνεννόηση μίλησε ανεξάρτητη: Σας καλωσορίζουμε στο σύγχρονο θεραπευτήριο “Ράψτε και ησυχάστε”. Ευχόμαστε η παραμονή σας να είναι ευχάριστη. Σας υπενθυμίζουμε οτι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τραβήξετε τις κλωστές, παρά μόνο σε περίπτωση απόλυτης και αναπότρεπτης ανάγκης. Το ψάρι είναι εκεί για να σας βοηθήσει. Σας ευχαριστούμε για την προτίμηση και ευχόμαστε μια όμορφη ζωή.
Η Καιτούλα κοίταξε το ψάρι που ήταν πορτοκαλί και μέσα σε μια γυάλα. Του έγνεψε με επιφυλακτικότητα και έπειτα έστειλε τα τρία μάτια της ένα γύρω. Το δεξί αποκάλυψε ένα οβάλ κρεβάτι με μεταξωτές σούστες, το αριστερό ένα πιάνο με ουρά, το επιμετώπιο μια γυάλα με ένα πορτοκαλί ψάρι, έπειτα το δεξί ένιψε το αριστερό το αριστερό το επιμετώπιο και όλα μαζί το δωμάτιο που είχε ένα οβάλ κρεβάτι με μεταξωτές σούστες, ένα πιάνο με ουρά και μια γυάλα με ένα πορτοκαλί ψάρι.
Συμφώνησε να κάνει την εγγραφή στο πρόγραμμα όταν πριν κάποιες βδομάδες ένιωσε αβάσταχτα. Ξεχνούσε να φάει και δεν ήξερε αν κοιμάται ανάσκελα ή μπρούμυτα. Έβαλε μια καρέκλα στη μέση της ταράτσας και στις 7.22 που μαζεύονταν τα χειμερινά σύννεφα έβγαινε με μια κούπα καφέ και καθόταν κοιτώντας πάνω από τις κεραίες και τα μπαλκόνια. Πήγε στο γιατρό ανήσυχη. “Γιατρέ νιώθω αβάσταχτα. Ξεχνάω να φάω και δεν ξέρω αν κοιμάμαι ανάσκελα ή μπρούμυτα.” Ντράπηκε να του πει για την καρέκλα και την ταράτσα. Αυτός την ακροάστηκε, την ακτινογράφησε και απεφάνθη, Καιτούλα, έχεις ένα πορτοκαλί μπαλόνι στο στήθος σου.
Η Καιτούλα λύγισε.
Ο γιατρός της εξήγησε οτι πολλοί άνθρωποι το εμφανίζουν είτε πολλές φορές στη ζωή τους είτε μία είτε καμία. Οι ενδείξεις είναι συναίσθημα ακατάσχετης ευφοριάς, περιστασιακός πόνος στο στήθος, η εντύπωση οτι η ζωή είναι πανέμορφη, ανάγκη για εντοπισμό των ασορτί στον ορίζοντα, ανικανότητα συγκέντρωσης. Οι συνέπειες είναι οτι το μπαλόνι φουσκώνει φουσκώνει φουσκώνει μέχρι να σκάσει και τότε όσοι έχουν νοσήσει φτύνουν χαρτοπόλεμο και μετά αλλάζουν χρώμα. Η θεραπεία είναι περιορισμός του μπαλονιού και αποτροπή του φτυσίματος.
Στο σημείο αυτό ο γιατρός κόμπιασε και η Καιτούλα τον κλώτσησε στην πλάτη για να ξαναπάρει μπρος.
Υπάρχει βέβαια ένα απερίσκεπτο 10% που αποφασίζει να αρνηθεί την θεραπεία και να φτύσει τον χαρτοπόλεμο. Δηλαδή; Δηλαδή παιδί μου, ένα ξεροκέφαλο κι αχρείο ποσοστό, όταν έρθει η ώρα να φτύσει τον χαρτοπόλεμο στέκεται μες στη μέση του δρόμου και φτύνει όλο το πεζοδρόμιο.
Ο γιατρός κοίταξε αυστηρά την ταραγμένη Καιτούλα πάνω από τα τριγωνικά γυαλιά του και είπε στεγνά:
Ωστόσο έσυ παιδί μου, που ζεις με σύνεση, θα ακολουθήσεις τη συνταγή που θα σου γράψω και έπειτα θα επισκεφτείς την κλινική “Ράψτε και ησυχάστε”. Οι έμπειροι συνάδερφοι θα σου ράψουν τα χείλη με μια πορτοκαλί κλωστή σαν το μπαλόνι σου κι έτσι κάθε που ο χαρτοπόλεμος θα βγαίνει προς τα έξω, οι κλωστές θα τον ξαναγυρίζουν προς τα μέσα. Και μέτα; Μετά το μπαλόνι θα συρρικνωθεί και δε θα κινδυνεύεις πια να σκάσει, μέχρι που θα εξαφανιστεί,
είπε ο γιατρός και έπειτα προσπάθησε να αφαιρέσει με το νύχι ένα μαρούλι από το δόντι του.
Το πορτοκαλί ψάρι έβγαλε την Καιτούλα από τη βουτιά στο βυθό και γούρλωσε τα μάτια. Η Καιτούλα τα γούρλωσε επίσης. Οι γιατροί τής είπαν οτι το ψάρι βρίσκεται εκεί για να γουρλώνει τα μάτια του όποτε η Καιτούλα θέλει κάποιον να της μιλήσει. Τη συμβούλεψαν να τα γουρλώνει κι εκείνη πίσω ωστέ να νιώθει διασκέδαση.
Η Καιτούλα ένιωσε διασκέδαση και μετά πήγε στο παράθυρο.
Ένας τύπος με καπέλο στεκόταν στη μέση του δρόμου και κρατούσε ένα πανό που έγραφε “Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς – δώστε στο 10% το σεβασμό που του αξίζει”. Η φορέας του πορτοκαλί μπαλονιού σιγομουρμούρισε τη μελωδία και έπειτα είδε το Καπέλο να φτύνει έναν οφθαλμίατρο.
Έπειτα το ψάρι μίλησε:
Είμαι το ψάρι. Εσύ είσαι η Καίτη. Ο χαρτοπόλεμος είναι χάρτινος και ο γιατρός ηλίθιος.
Η Καιτούλα κοίταξε το ψάρι και γούρλωσε τα μάτια.
Το ψάρι τής είπε οτι δεν είναι σαμοβάρι και οτι βαρέθηκε όλους αυτούς τους ραμμένους ηλίθιους που έρχονται κάθε μέρα και του γουρλώνουν τα μάτια.
Η Καιτούλα είδε όλη της τη ζωή να περνάει μέσα από τη γυάλα και ήταν όλη πορτοκαλί.
Χαιρέτησε το ψάρι, βγήκε από το παράθυρο, ανέβηκε στο τρένο, πέρασαν ώρες, κατέβηκε απ' τα δεξία, τράβηξε τις κλωστές και έφτυσε τον χαρτοπόλεμο.
Αν μη τι άλλο ήταν ευτυχισμένη που ήταν πορτοκαλί

Και να καθαρίσουμε τα μυρμήγκια

2010-09-19T12:14:00.007+02:00

Το έτος 2056 ήταν αδιαμφισβήτητα το έτος των μυρμηγκιών.

"Δεν αντέχω άλλο", είπε η Αν - Μαρί φωνάζοντας σε διάστημα 5ης καθαρής και με την μωβ βαλίτσα στο αριστερό χέρι βγήκε από τη ζωή του Ζωρζ - Λι.

Τα δύο δίδυμα μυρμήγκια του ισογείου περπάτησαν από το δεξί μπατζάκι του Ζωρζ - Λι μέχρι το ύψος του αριστερού πνεύμονα και κοντοστάθηκαν στον στεναχωρημένο ρυθμό των εννιά ογδόων, ο οποίος χτύπαγε δύο δέκατα έκτα σε κάθε κίνηση και μετά βυθιζόταν σε παύσεις.

Ο Ζωρζ - Λι φόρεσε τα καρώ γάντια της κουζίνας και πήγε στο μπάνιο να πετάξει γυναικεία προιόντα περιποίησης σκεφτόμενος οτι θεωρητικά δεν θα υπήρχε κανείς μέχρι το βράδυ να τα χρησιμοποιήσει.

Κοίταξε το κουτσό μυρμήγκι στο καπάκι και αναρωτήθηκε αν του αρέσει η μυρωδιά της σταφίδας προερχόμενη από πλαστική κυλινδρική συσκευασία με άσπρο υγρό προορισμένο να μυρίζει σταφίδα.

Μετά ο Ζωρζ - Λι μεταφέρθηκε στην κουζίνα, ρύθμισε τον φούρνο στους 180 και απομάκρυνε από τη σακούλα του ψωμιού την επταμελή οικογένεια που μετέφερε με προσήλωση ένα δύο δυόμιση σουσάμια από τα αριστερά προς τα δεξιά και κάτω.

Θεώρησε οτι τώρα που έφυγε η Αν - Μαρί θα χρειαστεί ένα έκτακτο συμβούλιο με τα μυρμήγκια, καθότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης θα του ήταν δύσκολο να τα συντηρήσει στηριζόμενος στο μισθό του γυαλιστή καθρεπτών, ο οποίος ομολογουμένως δεν αρκούσε για μεγάλα ανοίγματα.

Την ώρα που έβαζε στο φούρνο το κατεψυγμένο ρολό, χτύπησε το τηλέφωνο και ο Ζωρζ - Λι μεταφέρθηκε χορεύοντας ένα μελαγχολικό ταγκό προς το σαλόνι.

"Εμπρός", είπε κάνοντας μια στροφή την αόρατη ντάμα του και αγγίζοντας τολμηρά το γοφό της πάνω από το κίτρινο βελούδο. Η γραμμή κουδούνισε και ύστερα έπεσε με ένα μαλακό κλικ. Ο Ζωρζ - Λι παραμέρισε από τα πλήκτρα 4, 7, # ένα γέρικο ζευγάρι και έναν προπονητή του γκολφ που σέρναν ένα μόριο σταφυλιού και κάθησε οκλαδόν στο πάτωμα μπροστά από τον τοίχο.

"Έι", είπε στην παρέλαση που κατευθυνόταν προς την άκρη του τοίχου. "Πρέπει να μιλήσουμε".

Η παρέλαση σταμάτησε και όλοι γυρίσαν προσεκτικά προς τον καθιστό Ζωρζ - Λι. Αυτός έξυσε το κεφάλι του και ξερόβηξε.

"Ή Αν - Μαρί έφυγε. Ο μισθός μου δε φτάνει για να τα βγάλουμε όλοι πέρα. Νομίζω πρέπει να μετακομίσετε"

Ο πρώτος τον κοίταξε, ύστερα κοίταξε τον δεύτερο, ο δεύτερος κοίταξε τον τρίτο, ο τρίτος τoν τέταρτο, ο τέταρτος τις τρεις τελίτσες και οι τρεις τελίτσες το ν.

Ο πρώτος έξυσε το κεφάλι του, ξερόβηξε και έδωσε στον Ζωρζ - Λι το μπουκαλάκι. Το μπουκαλάκι ήταν 8,5 φορές πιο μικρό από την παρανυχίδα της Αν - Μαρί και ο Ζωρζ - Λι διάβασε συλλαβιστά την επιγραφή "Φάε με" κάνοντας μια καλοζυγισμένη κορόνα στο "με".

Ο ιΛ - ζρωΖ γύρισε προς το τηλέφωνο, μύρισε το μισοψημένο ρολό απ' την κουζίνα, κοίταξε τον λογαριασμό του ρεύματος στο οβάλ τραπέζι της γωνίας και μετά έφαγε αυτό που του είπανε να φάει.

Μετά από 2 λεπτά σκαρφάλωσε στην σακούλα του ψωμιού, άρπαξε ένα σουσάμι με τη βοήθεια του προπονητή του γκολφ και άρχισε να περπατάει μεθοδικά προς την μικρή τρύπα της άκρης του τοίχου.

Το 2056 ήταν αδιαμφισβήτητα το έτος των μυρμηγκιών.

Για τη μαμά μου

2010-09-13T13:15:00.004+02:00

..και ξέρω οτι ο χειμώνας που έρχεται θα είναι βαρύς και η μέρα θα φαίνεται μικρή ενώ θα είναι μεγάλη ξέρω οτι το άγχος θα υπάρξει και θα φαίνεται τρομακτικό σαν τα μαύρα φορτηγά πλοία στον ορίζοντα της Εύβοιας που τόσο με φοβίζουν ξέρω οτι θα κάνω λάθη και δε θα είμαι πάντα σωστή και ξέρω οτι η εφημερίδα θα είναι πιο τρομακτική από τα σκούρα πλοία του φόβου μου

..αλλά ξέρω οτι υπήρξε μια περίοδος στην αρχή του φθινοπώρου που άκουγα belle and sebastian ο καιρός ήταν ωραίος το τσάι ζεστό σε βαθιά κούπα

που κοιμόμουν γεμάτη ξυπνούσα πλήρης αγαπούσα πολύ ανθρώπους στίχους γεύσεις αρώματα

που υπήρχα περήφανα

κι όσο υπάρχει μια εικόνα να κρατιέμαι από αυτήν ο χειμώνας θα κυλήσει σαν το βαπόρι σε καλά νερά

και θα είμαι έτοιμη να σταθώ στο ύψος όλων και να τα πάω εκεί που θέλουν να φτάσουν

συγγνώμη που χθες σου μίλησα απόλυτα ενώ είχες δίκιο

και αν δεν τα φτιάξω όλα όπως θα έπρεπε να ξέρεις οτι την επόμενη φορά θα είμαι λίγο πιο σοφή

τώρα είμαι εδώ

και είμαι πολύ χαρούμενη που θα το ζήσω μέχρι τέλους

γεια μας

http://www.sendspace.com/file/ttssve

Γράψτε για τον Σεπτέμβρη

2010-09-04T11:25:00.010+02:00

Ο Σεπτέμβρης είναι όταν το νερό είναι χωρίς κύματα και η παραλία χωρίς ανθρώπους και ο ήλιος χωρίς κίτρινο πορτοκαλής στα βλέφαρά σου όπως επιπλέεις ανάσκελα ακούνητα σαν αστερίας

Είναι ο άδειος δρόμος και το φως που πέφτει φυσώντας τα μαλλιά σου

Τα σταφύλια που πλένεις στον νεροχύτη

Είναι ο Σεπτέμβρης οι άνθρωποι που αγαπάνε πιο πολύ πιο ζεστά πιο μαζί

Τα μάτια που γίνονται πιο στρογγυλά και πιο μεγάλα

Το τρίτο τραγούδι στην επιλογή που λέει οτι θα το σκάσουμε και θα γυρίσουμε τον κόσμο και θα συζητάμε μέχρι αργά σε ξενοδοχεία θα δοκιμάσουμε όλους τους καφέδες θα μου μιλάς για το βιβλίο που σε έκανε να κλάψεις και σε αγαπάω έχω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου μια κυρία θα βηματίσει έξω από όλα τα τραγούδια που ακούσαμε μέχρι σήμερα συνάντησέ με σε μια ώρα στο άγαλμα

Και ο Σεπτέμβρης είναι οι σχολικές τσάντες η εξεταστική που δε θες να έχεις

Όλα αυτά που θα βρεις ξανά στην πόλη από την οποία το έσκασες

Αυτοί που μένουν πίσω και αυτό δείχνει μακρυά

Ένα μικρό τσιμπηματάκι μελαγχολίας πριν κλείσεις τα μάτια για τις μέρες που φύγαν

Οι ατέρμονοι κύκλοι που ποτέ δεν κλείνουν και τα ταξίδια που έκανες κάνεις και θα κάνεις

Το φουρφούρισμα στην κοιλιά

Το χαμόγελο που έχει ακόμα κάτι από τον αύγουστο

Ο Σεπτέμβρης είναι η μικρή σου κυριακή

ΥΓ αφιερωμένο στον καλο μου φίλο Δημήτρη για την όμορφη συζήτηση

4 (τέσσερις) συγχορδίες

2010-06-17T21:11:00.008+02:00

Πώς να σου μιλήσω για τη νύχτα τη νύχτα του ιούνη κοίτα κοίτα τα φώτα τα βλέπεις τα φώτα πέρα από την ταράτσα μακρυά πίσω από τις κεραίες τρεμοπαίζουν στον αέρα που φυσάει ζεστός χωρίς λευκά γιασεμιά μόνο τα χαμομήλια της πόλης και λίγο η σκουριά στα κάγκελα τα βλέπεις εδώ γύρω στα μπαλκόνια δεν είναι κανείς μόνο ιταλικές καντάδες από το απέναντι παράθυρο και σαν κάποιος να καπνίζει την ώρα που αρχικεκτονικά μελετημένα άναψαν διαδοχικά ένα δύο τρία πορτοκαλί παράθυρα σε ένα δύο τρία διαμερίσματα δεξιά δεξιά κι αριστερά τώρα μέσα στο μαύρο τα τρία πορτοκαλί τετράγωνα στέκουν χωρίς να επικοινωνούν τα βλέπεις τι να σου πω για την νύχτα του ιούνη υπάρχει μέσα μουσική ένα πιάνο μια κιθάρα τέσσερις συγχορδίες περιγράφουν ένα λιβάδι με ψηλό ζεστό χορτάρι σχηματισμένα άσπρα σύννεφα σε γαλάζιο ουρανό τον βλέπεις πουθενά η πόλη πουθενά κανείς στην πόλη μόνο τα πορτοκαλί παράθυρα και τα φώτα μακρυά ανέγγιχτα πώς κλειστήκαμε έτσι πότε χάσαμε ο ένας τον άλλον μείναμε να κοιτάμε τα φώτα μακρυά τι να σου πω για τη νύχτα του ιούνη που είναι μόνο μια μικρή πέμπτη η πέμπτη που τελειώσαν οι εξετάσεις στο γυμνάσιο της γωνίας όλοι γελάνε όλοι χορεύουν είναι παιδιά θέλουν να μεγαλώσουν να έρθει η στιγμή που η μαμά δε θα σου χαιδεύει μαλακά την πλάτη όταν κάτι δεν σου πήγε καλά όταν δεν μπόρεσες να κοιμηθείς θέλουμε κάποιον να μας χαιδεύει την πλάτη μαλακά όταν δεν μπορούμε να κοιμηθούμε θέλουμε να είμαστε παιδιά να έχουμε ο ένας τον άλλο πότε χάσαμε ο ένας τον άλλον πώς κλειστήκαμε έτσι και πώς να σου μιλήσω για τη νύχτα του ιούνη είναι μικρή κι εμείς πίσω από τα παράθυρα κοιτάμε τα φώτα μακρυά ανέγγιχτα αγάπη μωρέ μόνο αυτή μας έμεινε τι φοβάσαι μην φοβάσαι ο ήχος στον αέρα από τα πηρούνια ακουμπαει τα πιάτα στα μπαλκόνια της γειτονιάς του καλοκαιριού κι εγώ σου μιλάω για την αγάπη

υγ ψάχνω το κομμάτι με το λιβάδι και τις τέσσερις συγχορδίες
υγ2 προσθήκη των 11 Δεκεμβρίου 2011 : βρήκα το κομμάτι με το λιβάδι και τις τέσσερις συγχορδίες.

Nefeli Walking Undercover @ 10ο Ευρωπαικό Φεστιβάλ Τζαζ

2010-05-21T13:26:00.003+02:00

Μικρό ανακοινωθέν

Την Κυριακή έχουμε live

Παίζουμε στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηνών, διεύθυνση: Πειραιώς 100, Γκάζι

Είμαστε χαρούμενοι γιατί η είσοδος είναι ελεύθερη και μπορείτε να φέρετε μαζί το σκύλο σας, τη γάτα σας και τους φίλους σας, να κάτσετε στο γρασίδι με τα πράγματα σας και να κοιτάτε αφηρημένα τον ουρανό της Τεχνόπολης

Η μέρα θα ανοίξει στις 9 ή 21.00 με το trio του Νίκου Αναδολή, θα συνεχίσουν οι Rosewood στις 10 ή 22.00 και θα κλείσει η Nefeli Walking Undercover, δηλαδή εγώ, στις 11 ή 23.00

Μαζί με την undercover που θα παίξει βιολί και θα τραγουδήσει, θα βρίσκονται οι: Σταμέλος Ελευθέριος, percussions, Παργινός Σταύρος, τσέλο, Μπάκαλος Νικόλαος, βιολί/2ες φωνές, Nalyssa Green, πλήκτρα/2ες φωνές

Ο καιρός θα είναι αίθριος, η θερμοκρασία θα βρίσκεται στους 27 βαθμούς κελσίου και η μέρα θα ξημερώσει με ήλιο

Το ναλυσσάκι το μπακαλάκι ο σταυράκης και Ο Λεφτέρης είμαι σίγουρη οτι θα χαρούν όπως κι εγώ με την παρουσία σας

5 του Μαγιού

2010-05-05T20:12:00.003+02:00

Ως Νεφέλη Λιούτα, γεννηθείσσα το '89, κάτοικος περιφέρειας Β' Αθηνών, χρώμα ματιών καστανό, καταγγέλλω επώνυμα το καθεστώς βρώμας που διοχετεύτηκε στο σύμπαν

Καταγγέλλω το συναίσθημα φόβου που φωλιάζει στα ζεστά σωθικά μου παγώνει το μέσα μου σκοτεινιάζει το έξω μου σκίζει τα γύρω μου μ' αφήνει μετέωρη να κρέμομαι δεξιά να σπαράζω αριστερά

Καταγγέλλω την έλλειψη ασφάλειας, την οποία ασφάλεια, απρόσεκτο σκουπιδιάρικο κοιτώντας από την άλλη, πέταξε σε λάκκο με απόβλητα από άλλες εποχές από άλλες μέρες

Καταγγέλλω την απουσία σεβασμού, ο οποίος κατέληξε κειμήλιο πίσω από απαρχαιωμένες αρχειακές βιβλιοθήκες σε μεγάλες αίθουσες παγερών ωδείων

Καταγγέλλω τη βεβαιότητα οτι κανείς δε θα μου εγγυηθεί τίποτα στις μέρες που φύγαν για τις μέρες που θα ρθουν που θα με βρουν σκυμμένη πάνω από ράγες να κοιτάω την άκρη με τα μάτια κενά με τα μάτια άδεια να μυρίζω ναφθαλίνη και να πίνω από τον ορό που με κρατάει ζωντανή

Καταγγέλλω τη θηλιά που έρχεται σιγά σιγά κι ανυποψίαστα και σφίγγει και στενεύει και μικραίνει γύρω από το λαιμό μου, πνίγοντας τη ματωμένη ανάσα μου που ασθμαίνει κομματιασμένη

Καταγγέλλω όλες τις πλευρές που στις μέρες που θα έπρεπε τα μάτια μου να λάμπουν, αυτά φοβούνται για ότι κινείται και για ότι ήταν κάποτε σταθερό

Γιατί βουλιάξαμε

Γιατί ο σφυγμός έσβηνε λίγο λίγο βασανιστικά αργά αφόρητα και όλα πέθαιναν από ασφυξία σε μια τράπεζα που κανείς δε θα υπερασπιζόταν όταν εμείς κι οι άλλοι έιμαστε σε ανοιχτό πόλεμο

Γιατί σφαίρες και ψυχές πετάνε πάνω από την πόλη και το χώμα είναι ακόμα ζεστό κάτω από τις νεκρές πλάκες που χωρίζουν το εδώ από το εκεί τον Ορφέα από ότι αγάπησε

Γιατί η πόλη κολυμπάει στα σκουπίδια, γιατί τα γκέτο προμηνύουν τη Γαλλία του '07, γιατί κανείς δε μπορεί υπεύθυνα να τραβήξει μπροστά και να πει “Ναι, θα γίνουμε καλά” γιατί κανείς από αυτούς που οφείλουν να το σχεδιάσουν δεν το πιστεύει, γιατί κουράστηκα από ανθρώπους που δεν ξέρουν να πατάνε στα πόδια τους και φιλάνε ξένα χέρια

Γιατί γαμώτο, είμαι 20 χρονών κι έχω όνειρα που θέλω να βγω στο δρόμο και να τα φωνάξω παντού να τα φτύσω στα μούτρα σας και να γελάσω με την αμηχανία σας

Με τα κενά σας λόγια

Με τα χέρια σας που δεν ξέρετε πώς να τα βολέψετε

Γιατί ελπίζω ακόμα

Και όσο ζω θα φωνάζω, θα φωνάζω ρε και θα κλαίω και θα γελάω και θα ζω και θα θυμάμαι αυτούς που φύγαν και δε θα ρθουν και θα γελάω πιο δυνατά για να ξεβουλώσουν τα κλειστά αυτιά σας που στείλαν την ηθική στη λήθη και την αγάπη στην ανυπαρξία

Και όταν όλα φτάσουν στον πάτο, εγώ θα βγάλω όλο τον αέρα από τα πνευμόνια μου και θα φωνάξω μια τελευταία φορά γιατί θα ξέρω οτι τίποτα δεν πάει πιο κάτω τώρα μόνο πάνω, κι έτσι θα αγαπάω μόνο θα αγαπάω και δε θα υπάρχει εμείς κι εσείς ούτε λήθη μόνο το σήμερα κι ένα αύριο που θα κυματίζει στις ταράτσες έτσι ανάλαφρα σαν τα σεντόνια όπως τότε που δε φτάναμε το χερούλι της πόρτας και με την κούνια πετάγαμε ψηλά και ψηλάαα και ψηλάαααααα στον αέρα μόνο -

Μόνο βιαστείτε

Γιατί ο αέρας τελείωσε

Ιδανικά κι ανάξια

2010-04-20T11:20:00.010+02:00

Στο κάγκελο της ταράτσας μου ισορροπεί ένας ασυρματιστής

Έχει το κεφάλι γερμένο πίσω τα μάτια κλειστά τα χέρια στις τσέπες η ξύλινη πίπα του καπνίζει στον αέρα στραμμένη ελαφρά στα δεξιά

Κλείνω τη μουσική και τρέχω έξω ξυπόλυτη

"Τι κάνεις εκεί θα πέσεις τα κάγκελα μας είναι σκουριασμένα δε βαστάνε καλα"

Χαμογελάει με τα μάτια μισόκλειστα βγάζει τα χέρια από τις τσέπες ισιώνει την τραγιάσκα του ύστερα τα αφήνει χαλαρά στο μεσημέρι και μου γνέφει ήσυχα

"Σύχασε, κορίτσι, ο αέρας του Απρίλη είναι καλός δεν πέφτω"

Κοιτάω τα σεντόνια απέναντι φυσάνε κόντρα στον ασυρματιστή και αυτός χαμογελάει ξανά

"Θυμάσαι, κορίτσι, τα σεντόνια στις ταράτσες, 'όσο υπάρχουν στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών άσπρα σεντόνια μη φοβάσαι' "

Κάθομαι ξεχτένιστη στις πλάκες της ταράτσας και ακουμπάω τις παλάμες μου στη ζέστη

"Τι κάνεις εδώ πάνω;"

Ο ασυρματιστής δε με κοιτάει δε μιλάει μόνο ισορροπεί

"Τι είδες στον ύπνο σου σήμερα, κορίτσι;"

Κοιτάω τη σκουριά στα κάγκελα και συγκεντρώνομαι σε ένα σημάδι στην ευθεία του αγκώνα μου

"Είδα μπλε μια θάλασσα μπλε και ουρανό από πάνω και μετά έγινε σκοτάδι και ήμουν μόνο εγώ και πολεμούσα τέρατα"

Ο ασυρματιστής με την τραγιάσκα στρέφει το κεφάλι προς την άκρη του ορίζοντα και η άκρη γατζώνεται στην κεραία της κυρά-Μαρίας

"Ύστερα τα τέρατα φύγαν χωρίς να τα νικήσω κι εγώ απόμεινα να κοιτάω το μαύρο που κάποτε ήτανε θάλασσα με τα χέρια λερωμένα"

Ο αέρας τραβάει λίγο την τραγιάσκα του ασυρματιστή και τα μαλλιά του είναι λίγο σαν τα σεντόνια λίγο σαν τα κύματα

"Σε φόβισαν τα τέρατα, κορίτσι;"

Τα φέρνω στο μυαλό μου και ακουμπάω το σαγόνι μου στα γόνατά μου

"Ήταν σκοτεινά μεγάλα και αμίλητα κι εγώ μόνη μου μαζί τους"

Ο ασυρματιστής μιλάει χωρίς να συσπάται το πρόσωπό του

"Και η θάλασσα; Τη φοβήθηκες τη θάλασσα;"

Κοιτάω το μπλε απάνω και ανοιγοκλείνω τα χείλη μου χωρίς ήχο - 'θε μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε'

Ο ασυρματιστής χαμογελάει ξανά σα να με άκουσε κι εγώ δεν αναρωτιέμαι

"Φοβήθηκα την απουσία της φοβήθηκα το σκοτάδι την έλλειψη του ήχου της"

Ο φίλος μου με την τραγιάσκα μένει σιωπηλός

Αέρας σπάει τη σιωπή και ανακατεύει τα μαλλιά μου

Ύστερα ο ασυρματιστής γυρίζει με κοιτάει και τα μάτια του έχουν όλα τα χρώματα του καλοκαιριού το χαμόγελό του αρμύρα

"Όλα είναι εδώ αρκεί να τα θυμάσαι"

Στρίβει προς τον ορίζοντα και ανοίγει τα χέρια διάπλατα

"Στη θάλασσα, κορίτσι, στη θάλασσα!"

Γέρνει πάλι το κεφάλι πίσω στον ήλιο κλείνει τα μάτια με τα χέρια στις τσέπες και χαμογελάει

Κι εσύ, καλέ μου ασυρματιστή με την τραγιάσκα, εσύ που πας;

Εγώ, κορίτσι, πίσω από τη θολή γραμμή των οριζόντων, να κυνηγάω τα τέρατα

Αιωρείται προς τα πάνω

"Πώς σε λένε;"

Ο ασυρματιστής δεν απαντάει μόνο χαμογελάει γύρω από την τραγιάσκα δεν υπάρχουν μαλλιά σαν κύματα ήτανε μόνο τα σεντόνια

Και στα σεντόνια με πλάγια γράμματα φυσάει απέναντι ο αέρας και γράφει 'Μαραμπού'

Modrec, Nefeli Walking Undercover @ Σταυρός του Νότου, 15/4

2010-04-08T12:02:00.004+02:00

Modrec live!

Πέμπτη, 15 Απριλίου @ Σταυρός του Νότου [Φραντζή & Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος]

Opening act: Nefeli Walking Undercover

Είσοδος + ποτό: 12 ευρώ

Doors open: 21.30

Κρατήστε εισιτήρια από τώρα στο 210-9226975

Δεκέμβρης στο Στέκι Μεταναστών

2010-03-12T08:16:00.001+01:00

"Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση, ήταν ερώτηση"

Rec/Vie/Em

2010-02-28T23:15:00.012+01:00

Με την πλάτη στο πάτωμα και το ψυγείο να βουίζει, πουστέψαμε

Αθόρυβα μέσα στο θόρυβο

Όπως το είχε πει εκείνη με τα μαύρα φίλους πουλιά

Και τώρα τριγυρνάμε αξιοθρήνητοι κολλάμε σε πλαστικές μεμβράνες όπως οι τούφες γκρίζα σκόνη ξέροντας οτι το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας σε συνάλλαγμα

Να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας σε συνάλλαγμα

Να τρέψουμε μετά τους εαυτούς μας αλλάζοντας τα συν σε αντάλλαγμα

Και να καρφώσουμε τις πλάτες μας

Με ορμή

Σε σκληρά καρφιά γελώντας ξεκούρδιστα

Στο χάραμα το αδιαμφισβήτητο που πάντα ξημερώνει χάραμα

Και δεν είμαστε εμείς αλλά είμαστε εδώ

Σαπισμένοι

Παίρνουμε τηλέφωνο με απόκρυψη αυτούς που δεν το σήκωσαν για να τους εξαναγκάσουμε στη φωνή μας

Κάνουμε σχέσεις του φαίνεσαθαι όσο το είναι μας βαριέται να ανέβει με τις σκάλες

Σε πηγαδάκια ριγμένοι διατυμπανίζουμε την αγωνία μας να μη μας πάρουν την αποκλειστικότητα

Που αποκλειστικά σε ανθρώπους θέσεις σχέσεις σκέψεις έχουμε

Και εμπορευόμαστε τον ήχο την εικόνα τη γεύση την αφή

Το χαμόγελο τον ήλιο το ουράνιο τόξο

Καταπνιγμένοί στην ανάγκη μας να μας χρειάζονται οι άλλοι πιο πολύ

Πιο συχνά πιο ίδια

Πιο μετατρέψιμα

Πιο σάπια

Γιατί πουστέψαμε

Και μετατρέπουμε

Εμείς

Εμάς

Σε σκόνη

Δεν υπάρχει μαριονέτα στη σκηνή και χέρια πάνω πίσω. Υπάρχουμε μόνο εμείς και όμορφες εικόνες που μας κατακλύζουν ακόμα κόντρα στις άσχημες σε πείσμα της σκόνης σε πείσμα των καιρών. Θα ενώσουμε τους ωκεανούς και θα πάρουμε μπρος ξανά.

[Τίμο σ' ευχαριστώ]

η εικόνα του Pan/Pan

Η Πορτοκαλί Μου Κούπα

2010-02-04T16:50:00.004+01:00

Σήμερα διαβάζω κληρονομικό δίκαιο.

Έμαθα οτι στην πέμπτη τάξη της εξ αδιαθέτου διαδοχής κληρονομεί μόνο ο σύζυγος και οτι ο νομοθέτης αποκαλεί τον παππού μου και τη γιαγιά μου "πάππο" και "μάμμη".

Ωραίο είναι, σαν παλιά μεγάλα σπίτια αριστοκρατικής οικογένειας, "σε παρακαλώ πολύ, Κάθριν, ειδοποίησε τη μάμμη οτι η τραπεζαρία είνα στρωμμένη", "μάλιστα μητέρα, πάω να φωνάξω τη μάμμη", και η Κάθριν με μια βυσσινύ κορδέλα στα μαλλιά ανεβαίνει στην κρεβατοκάμαρα της γιαγιάς να τη φωνάξει να φάνε σούπα με λαχανικά και ψάρι με βραστά καρότα.

Σήμερα έμαθα ακόμα οτι το φως το χειμώνα πέφτει πλάγια γι' αυτό και είναι πιο ωραίο. Το είπαν στο φίλο μου τον Κωνσταντίνο που σπουδάζει κινηματογράφο στη Θεσσαλονίκη και όλο για τέτοια όμορφα πράγματα τους μιλάνε.

Σήμερα επίσης διάβασα ένα κείμενο που έγραψε η μαμά για τον αδερφό μου που έχει θλιμμένα μάτια και μαλλιά που πέφτουν μπροστά τους. Τον αγαπάω πολύ τον αδερφό μου με τις μπερδεμένες τούφες του και τις μεγάλες λίμνες. Χθες τον έβαλα να τραγουδήσει 2 στίχους σε ένα τραγούδι μου. "Στον ύπνο μας είμαστε δοξάρια και χορδές / μα όταν ξυπνάμε έχουμε κουμπάκια και ραφές". Παραπονιέται οτι είναι φάλτσος και δεν του βγήκε καλά αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ.

Σήμερα εκτός από αυτά, άκουσα τον παλιατζή να στρίβει στη γωνία όταν κατέβαινα τις σκάλες, τον Έκτορα να γαυγίζει απέναντι, ένα αγόρι να περιμένει ένα κορίτσι να κατέβει από το σπίτι αμέσως αλλιώς θα φύγει και μία μαμά να γελάει πιάνοντας τις σακούλες του σούπερμαρκετ. Και άκουσα όλο κελαηδίσματα, από τα αυτοκίνητα, το συνεργείο, τα ρούχα στην ταράτσα, τα ποτήρια στο νεροχύτη.

Και είδα λοιπόν σήμερα πόσο πορτοκαλί είναι το φως του χειμώνα το απόγευμα και πόσο ταιριάζει σε αυτό η αγαπημένη μου πορτοκαλί κούπα με το χαμογελαστό πρόσωπο που μου έκανε δώρο η δασκάλα του πιάνου μου στα γενέθλια της δευτέρας γυμνασίου.

Είμαι ερωτευμένη με κάτι πιο μεγάλο από σένα.

Και κατά συνέπεια με όλα τα εσύ που ζουν στην πόλη.

Αθώωση Πρωτονοταρίου / Καρκάλο

2010-01-22T19:47:00.010+01:00

Αναδημοσιεύεται από το site της "Ελευθεροτυπίας":

Αθώες έκρινε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας τις δασκάλους Στέλλα Πρωτονοταρίου και Ντενάντα Καρκάλο, που κατηγορούνταν για παράνομη παραχώρηση σχολικού χώρου. Πιέσεις από την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας για τη διακοπή των εξωσχολικών μαθημάτων παιδιών μεταναστών είπε ότι δέχθηκε ο μηνυτής.

Ο εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή τους, τονίζοντας: "Δυστυχώς καλούμαι να υποστηρίξω ένα κατηγορητήριο το οποίο δεν υποστηρίζεται από πραγματικά περιστατικά. Δεν διακρίνω την ελάχιστη ένδειξη μη νομιμότητας της πράξης των δύο κατηγορουμένων. Σε βάρος του προσωπικού της χρόνου ξεκίνησε μια δραστηριότητα για τα παιδιά. Αν κάποιος διαχωρίζει τα παιδιά σε ελληνόπουλα και αλβανόπουλα είναι προσωπικό του πρόβλημα".

Η δίκη διεξήχθη σε μια αστυνομοκρατούμενη αίθουσα, καθώς ο μηνυτής και νυν διευθυντής του 132ου Δημοτικού Σχολείου δήλωσε ότι απειλείται η ζωή του.
"Μου έδωσαν προφορικές εντολές για τις όποιες δεν με κάλυψαν και βρέθηκα εκτεθειμένος. "Αν δεν μπορείς να μας διασφαλίσεις ότι θα καταργηθεί το πρόγραμμα, μπορεί να παραιτηθείς τώρα και να στείλουμε κάποιον άλλο στη θέση σου", μου είπαν. Έτσι, σταμάτησα τα μαθήματα και τώρα με θεωρούν φασίστα και ακροδεξιό", κατέθεσε ο μηνυτής Εμμ. Γιουτλάκης, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη διακοπή των εθελοντικών μαθημάτων.

Ο κ. Γιουτλάκης κατονόμασε τον πρώην γ.γ. του υπουργείου Παιδείας το 2007, Δημ. Πλατή. "Η εντολή μου δόθηκε στο όνομα της Ελληνικής Δημοκρατίας και την ακολούθησα. Έκανα λάθος, έπρεπε να είχα παρατηθεί" δήλωσε.

Όσο για τις δύο κατηγορούμενες, ζήτησε την αθώωσή τους, σημειώνοντας πως "κανείς δεν ωφελήθηκε ούτε υπέστη βλάβη" από τα επίμαχα φροντιστηριακά μαθήματα.

Διαβάστε επίσης:

* Δασκάλα σε δίκη για μάθημα σε αλλοδαπούς

* Ασπίδα συμπαράστασης για τη φωτισμένη δασκάλα

* Αντικατέστησαν το Πάτερ Ημών με ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, αλλά...

* Εθνικώς ευαίσθητα κάλαντα

______________________________________

Τα παιδιά της γης ρίχνουν ρίζες οι ρίζες πιάνουν βαθιά στα σωθικά ο μίσχος ψηλώνει να φτάσει τον ουρανό και ο ανθός θέλει νερό είτε το χώμα είναι κόκκινο είτε καστανό

Οι διεθνείς συμβάσεις και η σφραγίδα της υπογραφής δε σημαίνει οτι τα λόγια θα γίνουν πράξη. Και ένας χάρτης που μιλάει για τα δικαιώματα του παιδιού σχεδιασμένος σε μια κλειστή αίθουσα από μια μερίδα κουστουμαρισμένων επισήμων, δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ασπρόμαυρα ιδεογράμματα αν δεν βρεθούν ψυχές να τον φέρουν κάτω

Ένα πρόβλημα αντιμετωπίζεται όταν στηθεί στον τοίχο, μελετηθεί από την καλή κι απ' την ανάποδη, προταθούν λύσεις, σχεδιαστεί ρεαλιστικά η μέθοδος υλοποίησής τους, αφιερωθεί χρόνος, προσωπικό έργο και γίνουν θυσίες που κάποιες φορές προβλέπεις και άλλες όχι

Το έργο που ξεκίνησε η Στέλλα Πρωτονοταρίου και οι συνάδερφοί της ήταν έργο ανθρωποκεντρικό που γέννησε μια υγιή καθημερινότητα. Πρόλαβε να δει τα σύνορα μόνο μιας μεμονομένης γειτονιάς και τερματίστηκε βίαια στο όνομα άστοχων αφορμών και δηλητηριασμένων αιτιών.

Από αυτό το μικρό site καταγγέλουμε την κίνησή των όποιων εκπαιδευτικών φορέων πρωτοστάτησαν στην απομάκρυνση της κ. Πρωτονοταρίου από το σχολείο της Γκράβας και την μετατροπή της σε κατηγορούμενη για κάτι το οποίο ουδέποτε υπήρξε μη νόμιμο και κατακριτέο. Καταγγέλουμε την κίνηση ως έγκλημα κατά της ζωής, κατά της ελευθερίας, κατά της αξιοπρέπειας, κατά της ισότητας ευκαιριών, κατά του δικαιώματος να κάνεις σχέδια, κατά του δικαιώματος να έχεις όνειρα, κατά του δικαιώματος να είσαι άνθρωπος.

Και πιστεύουμε βαθιά οτι άνθρωποι φωτισμένοι υπήρξαν υπάρχουν και θα υπάρχουν σε πέισμα των καιρών σε πείσμα των αφορμών

Καλή τύχη

Παλαιότερη ανάρτηση σε αυτό το blog για τη Στέλλα Πρωτονοταρίου εδώ

Ο Ονειρολόγος

2009-11-25T11:31:00.005+01:00

Εδώ και ένα χρόνο βλέπω εφιάλτες

Βλέπω τρομακτικούς σαν αυτόν που το διονυσάκι σκότωσε έναν τύπο και του έλιωσε το πρόσωπο και μετά εγώ προσπαθούσα να το φυγαδεύσω και το διονυσάκι δε συνεργαζόταν κι έλεγε "σιγά μωρέ του χρόνου" και τσακωθήκαμε

Και βλέπω και άλλους που κανείς δε σκοτώνει κανέναν αλλά η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και βαριά και είναι ένα πλάτωμα σε ένα βουνό με λευκή άμμο σα σκόνη παντού ακόμα και πάνω από τη θάλασσα και όλοι είναι βουβοί και ανέκφραστοι και κινείται μόνο η σκόνη

Και αφού τα δω όλα αυτά ξυπνάω σαν από ύπνο εκατών χρόνων μοναξιάς και σκοταδιού

Γι αυτό αποφάσισα οτι χρειάζομαι κάποιον ειδικό

Ο ψυχολόγος θα μου πει για το υποσυνείδητο αλλά αυτά τα ξέρω, ο νευρολόγος θα που πει για το στρες αλλά αυτό είναι κάτι γνωστό, ο καρδιολόγος δεν θα έχει δουλειά με μένα, κι έτσι θα απευθυνθώ σε έναν ονειρολόγο

Ο ονειρολόγος θα έχει το ιατρείο του σε ένα μικρό δωματιάκι γεμάτο χρωματιστά μαλακά μαξιλάρια και κόκκινα μπαλόνια

Οι τοίχοι του θα είναι λευκοί το πάτωμα ξύλινο και θα υπάρχει μόνο μια ζωγραφιά που θα δείχνει ένα σπίτι σε ένα λιβάδι ζωγραφισμένο με κηρομπογιές σε χαρτί με γραμμές

Στη γωνία θα υπάρχει ένας νάνος με κόκκινο σκούφο που θα παίζει με δυο βαμβακένιες μπαγκέτες σε ένα μικρό μεταλλόφωνο

Ο ονειρολόγος θα κάθεται σε ένα μωβ πουφ στη μέση του δωματίου και θα έχει μπροστά του μία μεγάλη πορτοκαλί κούπα και 2 ματσάκια πλαστελίνη το ένα γκρι και το άλλο χρωματιστό

Στο δωμάτιο δε θα υπάρχει πουθενά οθόνη υπολογιστή και από το παράθυρο θα φαίνεται ένα λευκό σεντόνι που θα κυματίζει πιασμένο από 2 μανταλάκια σε ένα λεπτό σκοινί και από πίσω ουρανός και συννεφάκια άσπρα που θα φτιάχνουν ψαράκια και λουλούδια και το μόνο που θα ακούγεται θα είναι ησυχία

Και ο ονειρολόγος μιλώντας ήσυχα θα μου δώσει τη γκρι πλαστελίνη και θα μου ζητήσει να του φτιάξω με αυτήν τους εφιάλτες μου

Κι εγώ θα πλάσω όλα μου τα κακά όνειρα και θα του τα αφήσω στην παλάμη

Και αυτός αφού πιει μια μεγάλη γουλιά από την πορτοκαλί του κούπα θα μελετήσει προσεκτικά τα σχέδια μου και θα κατεβάσει τα γυαλιά για να με κοιτάξει πάνω από αυτά

Και θα κόψει ένα κομμάτι από την χρωματιστή πλαστελίνη θα το τυλίξει σε μία μεταξωτή κλωστή που θα βγάλει από την τσέπη της ρόμπας του και θα το απιθώσει στα χέρια μου

Και θα μου πει να βάλω την πλαστελίνη κάτω από το μαξιλάρι μου

Μετά να αφαιρέσω όλα τα πράγματα από το δωμάτιο μου και να αφήσω μόνο το πιάνο και το κρεβάτι μου

Και θα μου συστήσει πριν κοιμηθώ να τρώω ένα κομμάτι σοκολάτα

Μετά να κλείνω τα μάτια μου και να χώνομαι κάτω από το πάπλωμα

Και όλα θα πάνε καλά

Θα τον πάρω να κλείσω ραντεβού για αύριο

http://www.sendspace.com/file/4whtxs

Θυσία Σε Βρώμικο Βωμό

2009-10-26T11:05:00.003+01:00

"Όχι ατύχημα ρε γαμώτο, δολοφονία έγινε. Τρύπησε το καμίνι , έγινε το μπαμ. Εγώ ήμουν γύρω στα 150 μ. μακρυά. Με το πρώτο μπαμ καταλάβαμε οτι η ζημιά ήταν εκεί. Τρέξαμε. Ρωτάω, 'Βγήκατε όλοι έξω;'. Μου λένε, 'Ψάχνουμε τον Κώστα'. Ο ένας συνάδελφος έψαχνε τον άλλο, αρπάζαμε φωτιά. Έβραζε κάτω ο τόπος, πατάγαμε, παίρναμε φωτιά, προσπαθούσαμε να σβήσουμε, να βρούμε φορτωτές να σπρώξουμε...Τους συναδέλφους ήδη τους είχαμε μαζέψει. Ψάχναμε να βρούμε κι άλλους που μες στον πανικό φύγανε και δεν τους βρίσκαμε. Μόλις σβήσαμε λίγο τη φωτιά και ήταν ανθρωπίνως δυνατό να ξαναπάμε στο σημείο, βρήκαμε τον ένα συνάδελφό μας νεκρό και τον άλλο να χαροπαλεύει. Σας εύχομαι να μη ζήσετε ποτέ στιγμή να ψάχνετε για έναν άνθρωπο νεκρό, ένα συνάδελφο που πριν μια ώρα είπες καλημέρα, ήπιες καφέ μαζί του"

Απανθρακώθηκαν ρε. Τους πήρε η λάβα. Εκεί κάτω από το φουγάρο που καπνίζει όλο το χρόνο όλη μέρα είτε παντρεύεσαι είτε πεθαίνεις. Στα καμίνια με τα 6 μέτρα ύψος και τα 12 διάμετρο και το μέσα τους στους 1600. Να πηγαίνεις χαράματα να γυρνάς βουτηγμένος στον μαύρο καπνό και μια μέρα να μη γυρίσεις καθόλου. Αν λέει ο εργάτης είναι σε κακή μέρα γιατί τσακώθηκε με τη γυναίκα του είναι πολύ εύκολο να γίνει το ατύχημα και πρέπει να ξέρεις οτι στην πρώτη γραμμή θα έχεις πάντα θύματα

Ωραία

Εμένα ρε αυτό δε μου λέει τίποτα

Εμένα μου μένει μόνο το οτι ο ένας από τους νεκρούς ήταν 25 χρονών και τον έκλαψαν μάνα και αδέρφια

Τα οποία θα πάρουν τη θέση του στο μεροκάματο

Και δεν μπορώ να καταλάβω πώς κοιμάστε τα βράδυα

Πώς δεν ξυπνάτε κάθιδροι μέσα στη νύχτα να ονειρεύεστε την κόλαση

Και ξέρεις η κόλαση δε διαφέρει πολύ από τα καμίνια τα οποία τρέφετε με εργάτες

Η μόνη διαφορά είναι οτι στα καμίνια εκτός από ανθρώπινες ζωές καίγονται και μέταλλα

"Για ένα μεροκάματο που το όνειρο σκοτώνει / Για ζωές κρεμασμένες πάνω σε σκαλωσιές"

8 νεκροί σε 7 χρόνια

50 στα 46 της λειτουργίας της

Α ρε Λάρκο αθάνατη

Όλους θα τους φας

Και μετά θα σβήσεις χορτασμένη να γιορτάσεις την αιωνιότητα

Αν δεν σε φάνε τελικά

Γιατί οι απεργίες του '77 μπορούν να γίνουν ξεσηκωμός του '09

Και όσο πάει ο καιρός καίει περισσότερο

Και πάγωσε η τσιμινιέρα, ε;

Να φοβάσαι

Να

φοβάσαι

Nefeli Walking Undercover @ Γυάλινο Μουσικό Θέατρο UPSTAGE, support στον J.Kriste / Master Of Disguise

2009-10-25T22:57:00.007+01:00

Αυτή την Τρίτη 27/10 του μηδέν εννιά

Ώρα έναρξης 22.00

Είσοδος 10 ευρώ με ποτό

www.myspace.com/nefeliathens

www.myspace.com/jkristemasterofdisguise

ΥΓ Η συνέντευξη στο Τετράδιο: http://www.e-tetradio.gr/ar1772el_greekmyspacecom.html

Fourteen Songs Up From The Second Floor

2009-10-04T22:26:00.003+02:00

http://rapidshare.com/files/288698781/gia_eliza.rar.html

1. The Veils - Talk down the girl

2. The Antlers - Epilogue
3. Mazzy Star - Into dust
4. Devics - Salty seas
5. Joe Hisaishi - The sixth station (spirited away ost)
6. Immanu El - Kosmonaut
7. Mark Lanegan - Resurrection song
8. Crippled Black Phoenix - Really, how'd it get this way
9. St Vincent - The neighbors
10. Immanu El - Panda
11. The Veils - Lavinia
12. PJ Harvey - Who will love me now

13. 16horsepower - Hutterite mile
14. Hope Sandoval - Charlotte

A Temporary Area in Athens - Vincent Moon 26/9/09 @ Booze

2009-09-27T12:33:00.007+02:00

Vincent Vincent δώσε μου ήχο δώσε μου φώς πάρε με από το χέρι και στριφογύρισέ με / στριφογύρισέ με σε ξύλινα σκούρα κόκκινα πατώματα σε κρεμαστά μπαλκόνια παλιάς εποχής σε στριφογυριστές στενές σκάλες με τσέλα που τρίζουν με τύμπανα που φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν και σκάνε και ο αέρας γεμίζει / ο αέρας γεμίζει και τα τύμπανα γίνονται βιολιά και κιθάρες και μετά μια κοπέλα περπατάει τραγουδώντας και συναντάει ένα πνευστό που βγαίνει από μια σκοτεινή τουαλέτα και καταλήγει σε ένα πιάνο / καταλήγει σε ένα πιάνο και μετά μια μπάντα είναι στο δρόμο και χορεύουμε στα πεζοδρόμια και είμαστε στο μουσικό μας σπίτι ο παράδεισος για μια μέρα μόνο εμείς και τα όργανα και οι ήχοι παντού ο ένας μέσα στον άλλο ο παράδεισος για μια μέρα και όλοι γελάνε γελάνε γελάνε στις νότες στις χορδές στα καλώδια στα ξύλινα σκούρα κόκκινα πατώματα γελάνε και Vincent, σ' αγαπώ, εσένα και την κάμερά στον ώμο σου και τις 14 μπάντες που μάζεψες και διασκόρπισες σε 3 ορόφους σε ένα κτίριο της οδού Κολοκοτρώνη, σ' αγαπώ, για τους ήχους που ανακάτεψες και τους έκανες ένα για το βιολί μου το μικρό βιολάκι μου που βγήκε από τα σύρματα και αιωρήθηκε ψηλά έφυγε πάνω πάνω από εδώ / πάνω από εδώ πάνω από παντού μαζί με κάτι από μένα κάτι από σένα κάτι από τον Παναγιώτη κάτι από τον Γιώργο κάτι από τον Jef κάτι από τη Σοφία κάτι από τον Μάνθο κάτι από την Αίγλη κάτι από όλους όλους όλους μας κάτι / κάτι / κάτι κάτι από το ξύλινο σκούρο κόκκινο πάτωμα και όσο άκουγα μουσική ήθελα να κάτσω κάτω να ξαπλώσω να ακουμπάω το ξύλο να γίνω ένα κουβαράκι που βρήκε το αγαπημένο του μέρος στον κόσμο και θέλει να μείνει εκεί κουλουριασμένο στον ήχο για πάντα / ήχος για πάντα ήχος ήχος και τώρα είμαι πια σπίτι έφαγα για πρώτη φορά στη ζωή μου mango και νιώθω ακόμα ότι είμαι μακρυά από δω στον παράδεισο μου το μουσικό σπίτι το μαγικό μουσικό σπίτι Vincent σ' αγαπώ για αυτό το μουσικό σπίτι σ' αγαπώ για το μουσικό σπίτι της 26ης Σεπτέμβρη του έτους 2009 και αγαπάω τα πάντα γιατί τα πάντα είναι μουσική γιατί όλα μουσική γιατί είμαι μουσική τα πάντα όσο ζω μουσική μουσική όλα

Nefeli Walking Undercover - Οι Πιο Όμορφες Μέρες Μας - ΑΛΛΑΓΗ ΩΡΑΣ

2009-09-16T10:26:00.011+02:00

Nefeli Walking Undercover: Οι Πιο Όμορφες Μέρες Μας

Οι πιο όμορφες μέρες περνάνε ήσυχα απ' το πλάι μας και αφήνουν μετέωρους ψιθυρους. Τους κατεβάζουμε στη γη και τους κάνουμε δικούς μας.
3 undercover καλλιτέχνες σε ένα οπτικοακουστικό project που συνδυάζει μουσική, λόγο και εικόνα για όλους αυτούς τους ανεπαίσθητους ψιθυρους

Νεφέλη Λιούτα: φωνή, κιθάρα, βιολί, πιάνο, κείμενα
Σταύρος Παργινός: τσέλο
Σταύρος Γεωργιόπουλος: video art

Στο Going Youth Festival 2009, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, στο Γκάζι, Πειραιώς 100
Την Τετάρτη 23/9/09, στις 19.30 στην αίθουσα Δ7
Είσοδος για όλη τη μέρα: 10 ευρώ
Εισιτήριο διαρκείας για όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ (23-27): 40 ευρώ / φοιτητικό: 25 ευρώ

* To Going Youth Festival είναι πανελλαδικό φεστιβάλ νέων δημιουργών που διεξάγεται για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Θα παρουσιάσω εκεί κάποια δικά μου κομμάτια και κάποιες διασκευές, μεταξύ των οποίων θα παρεμβάλλεται αναπαράσταση κειμένων μου. Θα χαρώ να παρευρεθείτε στην πρώτη φορά που θα παρουσιάσω δικά μου πράγματα επί σκηνής

ΥΓ Η κουβέντα μας με την Roadartist εδώ

Shadows Gone To Neverland *

2009-09-11T15:19:00.006+02:00

Μετά από κάθε live μένουν πίσω στη σκηνή μικρά μικρά κομμάτια

Αυτή τη φορά έμεινε πίσω το πιο γενναιόδωρο

ΥΓ Η φωτογραφία, τραβηγμένη από τη μαμά Νέλλη σε διάρκεια πρόβας, απεικονίζει την αντανάκλαση των Mimosa's Dream στο παράθυρο που βρίσκεται αντίκρυ της σκηνής.

[Η χθεσινή συναυλία στο Bios άνοιξε με τους View?. Συνεχίστηκε με ποίηση και μουσική από τον Νίκο Ερηνάκη, σε δικά του ποιήματα, και 3 μέλη των Mimosa's στους ήχους που τα συναντήσαν. Έκλεισε με το live set των Mimosa's. Καθ' ολη τη διάρκεια του σετ, ο Κωνσταντίνος Λιανός πρόβαλε σε πανί πίσω μας ότι έφτιαχναν τα θαυματουργά του χέρια από χρώματα και υλικά που ανακάτευε επιτόπου. Είμαι πολύ περήφανη που παίζω μαζί τους και είμαι πολύ περήφανη που αφήνω μαζί τους πάνω στη σκηνή κομμάτια μου]

* τίτλος από τραγούδι των Mimosa's Dream

Μιλώντας γενικά και αποστασιοποιημένα για πεταλούδες

2009-08-26T11:02:00.005+02:00

Αν ήμουν ερωτευμένη δεν θα το ήξερε κανείς ή έτσι θα νόμιζα

Θα περιφερόμουν μέσα στο σπίτι με αστάθεια και θα γελούσα στο δρόμο μέχρι το φανάρι να γίνει πράσινο

Κάποιες μέρες θα ξυπνούσα βαριά και η καρέκλα μου θα είχε μικρύνει ξαφνικά και θα είχε πολύ ζέστη και μετά πολύ κρύο και ο ήλιος θα ήταν πολύ κίτρινος και ο κόσμος πολύ μεγάλος

Και ξαφνικά θα ελάφραινε απότομα και ο κόσμος και η καρέκλα και εγώ και θα έβαζα δυνατά κομμάτια που δεν ακούω ποτέ και άλλα που τα ξέρω απέξω και θα χόρευα και θα μιλούσα ακατάπαυστα και θα γέλαγα πηγαίνοντας να πάρω εισιτήριο από το περίπτερο που ποτέ δεν έχει μειωμένα

Αν ήμουν ερωτευμένη θα έχανα ίσως λιγάκι τον εαυτό μου και πριν κοιμηθώ δεν θα ήξερα ακριβώς τι μου συμβαίνει και γιατί τη μία είμαι χαρούμενη και την άλλη σα στεναχωρημένη αλλά τα χρώματα θα ταν πάντα πολύ χρωματιστά κι εγώ κομμάτι τους μικρό χαμένο στις αναλογίες

Και θα βλεπα παντού μάτια και από πάνω τους θα άκουγα μελωδίες και θα ήθελα να δω κινούμενα σχέδια και σαντιγύ με το παγωτό μου και θα είχα φτάσει σε τέτοια επίπεδα χάους που θα μπέρδευα τα σύμφωνα μεταξύ τους και τα φωνήεντα ανάμεσα τους και τις λέξεις με τις άλλες και το πλυντήριο θα ήταν σίγουρα ψυγείο ενώ το πακάκι καπάκι

Και αν ήμουν ερωτευμένη θα συνέχιζα να υποστηρίζω πεισματικά οτι ο Σούπερ Νέφελος δεν ερωτεύεται και θα απέρριπτα τον ρομαντισμό με φανατισμό γιατί θα έλεγα οτι δεν υπάρχει και τα πάντα είναι θέμα εγκεφαλικό και να μην ξεγελιόμαστε

Και αν ήμουν ερωτευμένη θα πήγαινα μια μέρα να του τα πω όλα και μετά θα γινόμουν πεταλούδα και θα πετούσα πάνω από την πόλη και αυτός είναι ο λόγος που έχουμε τόσες πεταλούδες

Ένα λιγότερο και δύο περισσότερα

2009-08-20T10:06:00.004+02:00

- Όταν είμαστε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου κάνουμε πολύ περίεργες σκέψεις

- ...

- Είδα λέει οτι ο ύπνος είναι σα μια γκρι πλαστελίνη που ξεκινάει από το πρόσωπό μας και εκτείνεται ευθεία προς τα εκεί που είμαστε στραμμένοι και όσο πάει γίνεται λεπτή λεπτή όπως γίνεται η πλαστελίνη στις άκρες της και φθείρεται κι εκεί τελειώνει ο ύπνος

Ανθρώπινα εγκεφαλικά κύτταρα, δεν είμαι ακόμα σίγουρη οτι ξέρω πώς λειτουργείτε με μπερδεύετε και δεν ξέρω αν μου αρέσει να ανοίγω τα μάτια μου στο κτελ Αθήνα - Ζάκυνθος και να μιλάω για γκρι πλαστελίνες

Ούτε είμαι πολύ σίγουρη αν μ' αρέσει να δημιουργούνται μικρές μικρές σκέψεις σαν κλωστούλες στο κεφάλι μου κι αυτές σιγά σιγά να τρέφονται από τα τοιχώματα και να γίνονται κουβάρι πολύ πολύ μεγάλο

Ούτε έχω αποφασίσει αν μ' αρέσει να ξεχνιέμαι στα καλά καθούμενα και να αφαιρούμαι κοιτώντας το 3ο διαγώνια δεξιά πλακάκι και όταν επιστρέφω να έχω χάσει 2 συζητήσεις

Και ξέρεις δεν μπορώ να καταλήξω αν μ' αρέσει εκεί που είμαι χαρούμενη και τα μάτια μου γυρίζουν όλο γύρω και η γλώσσα μου τρέχει πιο γρήγορα από μένα, να πέφτω απότομα σε βάθη που δεν κάλεσα ποτέ να ρθούνε να με βρούνε και να απαντάω "τίποτα δεν έχω" επειδή τίποτα δεν έχω ή αυτό που έχω το κρύβω αμυντικά σε πολλά όμορφα μικρούλικα τίποτα

Και σίγουρα δεν μπορώ να σου πω αν μ' αρέσει να ζω ωραία στη χώρα των ονείρων όπου όλα είναι ωραία και δε χρειάζεται αποφασιστικότητα και ξάστερες κινήσεις ή αν προτιμώ να κατεβαίνω από τα σύννεφα και να βλέπω αυτά που τρέχουν στο κεφάλι μου να υλοποιούνται ή να καταστρέφονται

Υπερεκτιμημένα ανθρώπινα εγκεφαλικά κύτταρα

Μέχρι να αποφασίσω αν μ' αρέσει ο τρόπος που λειτουργούν, παίρνω την απόφαση να κάνω τα εξής:

1) να ξεχνιέμαι λιγότερο

2) να μιλάω όταν το χρειάζομαι περισσότερο

3) να είμαι ειλικρινής με τον εσωτερικό μου κόσμο περισσότερο

Ένα λιγότερο και δύο περισσότερα και όλα αυτά τα κάπως προσωπικά τα γράφω γιατί μια υπεύθυνη δήλωση δεν υπογράφεται χωρίς μάρτυρες

Ederlezi

2009-07-20T16:31:00.007+02:00

Το 1995 είχε έρθει στο σπίτι μας η Έλενα

Η Έλενα ήταν από τη Σερβία και ήταν λίγα χρόνια πιο μεγάλη από εμένα

Ήμουν τότε 6 χρονών η μαμά ήταν έγγυος και ζήλευα που η Έλενα είχε πιο πολλές σοκολάτες και η μαμά της μίλαγε πολύ και της είχε παρεί ένα αρκουδάκι για να την καλοσωρίσει

Η Έλενα ήταν επιθετική και δεν απάνταγε και αγρίευε με το παραμικρό και όταν η μαμά προσπαθούσε να την κάνει μπάνιο αυτή στριφογύρναγε και κλώτσαγε αλλά ο μπαμπάς και η μαμά την πήραν μαζί μας όταν πήγαμε στο χωριό και γνώρισε τις γιαγιάδες τους παππούδες τους θείους και τα ξαδέρφια μου και μου μάθε να λέω "γάλα" στα σέρβικα κι εγώ της έμαθα να λέει "mleko" στα ελληνικά από ένα βιβλιαράκι που η μαμά σημείωνε λέξεις και μετά γελάγαμε πριν μας πάρει ο ύπνος και μας πόναγε η κοιλιά μας από το αναίτιο γέλιο

Και μου εξήγησαν η μαμά κι ο μπαμπάς ότι στη χώρα της Έλενας γίνεται πόλεμος και τώρα δεν μπορεί να δει τους γονείς της και η Έλενα μου έδειξε μια φωτογραφία με τα αδέρφια της και μετά η Έλενα έφυγε κι εγώ μεγάλωσα και δεν την έχω ξαναδεί και τώρα πια ξέρω οτι στα Βαλκάνια τη μία μέρα ζεις και την άλλη πεθαίνεις και τα συναισθήματα παγώνουν πριν φτάσουν στο στέρνο σου και τα παιδιά είναι σκληρά σαν αγρίμια και αν τους μιλήσεις θα σε κοιτάξουν βαθιά στα μάτια με απορία και μετά θα τρέξουν στα σκονισμένα στενά των γκρεμισμένων πόλεων να παίξουν πόλεμο χωρίς να ξανακοιτάξουν πίσω

Γι' αυτό όταν έρχονται στιγμές που αισθάνομαι 5 χρονών και είμαι μόνη μου και θέλω ξαφνικά να βάλω τα κλάματα γιατί νιώθω μικροσκοπική, φεύγω και πάω στη γιαγιά μου και μου μαγειρεύει και συζητάμε για τον παππού που δεν ακούει και μου δίνει βερύκκοκα σε ένα μπολάκι και σοκολατάκια noisetta με φουντούκι στη μέση όπως όταν ήμουν μικρή και ψάχνω τη φωτογραφία που η Έλενα χαμογελάει με τα αδέρφια της και τα μάτια της ξέρουν ήδη καλά οτι το πιο αβέβαιο πράγμα στον κόσμο είναι το χαμόγελο

Υποστηρίζω το δικαίωμα στο χαμόγελο και θα το εξασκώ ακόμα κι όταν δεν είμαι καλά, για μένα και για την Έλενα και για το μικρό ederlezi που κουβαλάμε όλοι μέσα μας

Κύκλος Των Μικρών Αναρτήσεων

2009-07-12T14:43:00.004+02:00

Μ' αρέσει ο ήχος του πιρουνιού που χτυπάει στο πιάτο

τις νύχτες του καλοκαιριού στα μπαλκόνια της φιλάδελφειας στα μικρά δρομάκια της

dear dear sunshine

2009-07-07T12:09:00.005+02:00

ο πιο ισχυρός εθισμός είναι αυτός του πενταγράμμου

2009-07-04T00:24:00.003+02:00

Λοιπόν φίλε χάλια τα κανες εδώ κάτω

Φτώχεια πείνα ρατσισμός θάνατος όζον παγκοσμιοποίηση υπερπληροφόρηση

Μάλλον με κάτι άλλο ασχολείσαι τώρα και δεν έχεις χρόνο αλλά μεγάλε δε σε βλέπω καλά, μήπως να αποσυρθείς? Κουράζεσαι εύκολα μου φαίνεται και όταν σου πέφτουν πολλά μαζί το βάζεις στα πόδια

Εντάξει κι εγώ αυτό το εξάμηνο δεν τα πάω καλά με την εξεταστική

Αλλά φίλε

Ξέρεις πόσοι έφηβοι κλείνονται στο σπίτι τους και μιλάνε μόνοι τους μπροστά σε μια άσπρη οθόνη που νομίζουν οτι τους απαντάει?

Ξέρεις πόσα ζευγάρια ξεχνάνε τι τους έφερε μαζί και κοιμούνται ξυπνάνε σιωπηλά?

Ξέρεις πόσα παιδιά τη νύχτα ακούνε την πόρτα να βροντάει δυνατά και μεθυσμένη φωνή να σαπίζει στο ξύλο τον ανθό που τα γέννησε?

Ξέρεις πόσες γυναίκες έχουν σιχαθεί για πάντα το ανδρικό άγγιγμα όταν μία νύχτα κάποιος τις στρίμωξε βίαια σε μια γωνία και ξέσκισε τα σωθικά τους?

Ξέρεις πόσοι άνθρωποι αγαπούν κάτι που είναι απαγορευμένο και μαραζώνουν σιωπηλά παγιδευμένοι από το φύλο τους?

Και θες να μιλήσουμε και για τα άλλα? Τα πιο φαντασμαγορικά? Για βόμβες και τιναγμένα σπίτια? Για αίματα και χυμένα μυαλά?

Όχι αυτά τα βλέπεις στις ειδήσεις κι ας αλλάζεις κανάλι γιατί προτιμάς να δεις την "Πολυκατοικία"

Εγώ σου μιλάω για απλά πράγματα

Για εκατομύρια νέες μπάντες που διαλύονται στα χαμένα μιας και τίποτα δεν επιβιώνει εδώ και η μουσική έγινε αρκούδα που δισκογραφικές και χορηγοί τραβάνε το χαλκά για να χορέψει

Για μυαλά δυνατά που χάνονται και δε βρίσκουν ποτέ το δρόμο να ακουστούν σε έναν κόσμο τηλεπαιχνίδι που ο νικητής είναι ο γιος του διευθυντή παραγωγής

Για αντιρατσιστικά φεστιβάλ που οργανώνονται και όμορφα σκηνικά που στήνονται για να έρθουν για μια ακόμη φορά οι ίδιοι και οι ίδιοι, αυτοί που είναι ήδη ευαισθητοποιημένοι και για αυτό έρχονται, αυτοί που ξέρουν τι γίνεται και που πάνε και γι' αυτό πάνε

Όχι ρε μάγκα

Αρνούμαι

Αρνούμαι να παίξω στο ξεκούρδιστο κουκλοθέατρό σου και να χαμογελάω ευγενικά κάθε που μου τσιτώνεις τα σχοινάκια

Αρνούμαι να πληρώσω 20 ευρώ για να δω το live μιας τύπισσας που εσύ θες να μ' αρέσει και να βλέπω γιατί έχει λεφτά και σε συμφέρει ενώ πιο δίπλα συγκροτήματα μοιράζουν τζάμπα τα demo τους για να ακούσεις λίγη από την αγάπη τους

Αρνούμαι να διαβάζω ρεπορτάζ για το πώς χώρισε ο Μήτσος τη Μαρία και πώς ξεπερνάνε τώρα το χωρισμό τους ενώ παιδιά του λυκείου γράφουν παραμύθια για μεγάλους που ποτέ κανείς δε θα εκδόσει

Αρνούμαι να πάω στο 15ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ του χρόνου και να δω τα ίδα γνωστά πρόσωπα ενώ αυτοί που πρέπει να καταλάβουν είναι αυτοί ακριβώς που ρίχνουν πέτρες στους μετανάστες και φοβούνται για τις δουλειές τους

Αρνούμαι να δω διαφημίσεις για νέα πακέτα σύνδεσης στο διαδίκτυο, ερωτικά χάδια να παγώνουν, μελανιές σε τρυφερά χέρια να πληθαίνουν, γυναίκες να κοιτάνε χαμηλά, άντρες να ντρέπονται να κλάψουν

Αρνούμαι να πιστεύω σε εσένα όταν τόσες φορές με έχεις αδειάσει

Εγώ φιλαράκι μου θα πιστεύω στην καλή νεράιδα και θα ξέρω οτι αυτή είναι απλά και μόνο η καλή μου διάθεση, η γερή μου ψυχολογία, η αγάπη μου για αυτό που με περιβάλλει και η ισχυρή μου πίστη οτι θέλω και μπορώ και θα το κάνω καλύτερο

Και θα το κάνω καλύτερο.

Και θα θυμάμαι οτι στο 14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ οι Γεωργιανοί χορεύανε στη σκηνή των μεταναστών και πήδαγαν ψηλά και πάλευαν με ξίφη που πέταγαν σπίθες γελώντας στο όμορφο κορίτσι που χόρευε ανάμεσά τους κουνώντας μαντήλι κι ο κόσμος από κάτω χτυπούσε παλαμάκια στο ρυθμό

Για τη Στέλλα Πρωτονοταρίου

2009-06-21T10:06:00.006+02:00

Βγαίνω στο δρόμο και δένω το μαντήλι καλά γύρω από το κεφάλι μου. Δεν πρέπει να με δουν. Προσπάθησα να καλύψω τα κοτσιδάκια στα μαύρα μαλλιά μου κάτω από το βαρύ ύφασμα και να εξαφανίσω το σκούρο χρώμα του προσώπου μου πίσω από τις ίνες του βαμβακιού. Τώρα είμαι μόνο μάτια, αν τραβήξεις το μαντήλι μπορεί να βρεις και λίγα μόρια χαμόγελου, είναι εκεί αλλά πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να ενεργοποιήσεις τον πυρήνα τους, γι' αυτό για σήμερα θα είμαι μόνο μάτια, και γι' αύριο, και για μεθαύριο, και για τη μέρα που ακολουθεί αυτό που έρχεται μετά το αύριο, μόνο μάτια

Τώρα έκανα ότι μπορώ για να μην ενοχλώ την αισθητική σας, μπορώ να περπατήσω? Θα πηγαίνω άκρη άκρη στο πεζοδρόμιο και θα προσπαθώ να μη σας αγγίζω με τους αγκώνες μου. Μπορώ να κρατήσω και την ανάσα μου αν θέλετε, όταν βρεθώ ξανά μόνη μου θα κοιτάξω πάνω και θα αναπνεύσω σα να βγήκα μόλις από το βυθό της θάλασσας, έκανα ένα μακροβούτι και τώρα πλησιάζω στην επιφάνεια, βλέπω το χορό του φωτός μέσα από το νερό, είμαι όλο και πιο κοντά και ξαφνικά φτάνω πάνω, ήλιος αέρας, παίρνω ανάσα γύρω μου αέρας αλλά στοπ. Πολύ κράτησε. Σπρώξτε με. Πάλι πίσω. Μέσα. Στο σκοτεινό νερό μου στον ανήλιαγο βυθό μου

Μπορώ να βρω μια δουλειά για να μην νομίζετε οτι καταναλώνω τα φανταχτερά αγαθά σας χωρίς να το αξίζω. Θα είμαι καλυμμένη δεν θα κολλήσετε. Αλλά παρκάρω στο χώρο που έχει κρατηθεί ρεζερβέ για εσάς, αυτό αυτό κι εκείνο το τραπέζι είναι για λευκά χρώματα, τα μαύρα αλλού. Αν σας πάρω τις δουλειές σας πού θα δουλέψουν τα παιδιά σας πού θα δουλέψετε εσείς

Καταλαβαίνω δε σας κατηγορώ. Φοβάστε για τις κατακτημένες σκιές σας τις φασαριόζικες αυτοκρατορίες σας. Γυαλί που θα σπάσει και τα θρύψαλα κομματιάζουν τη σιγουριά σας. Δε θυμώνω καταλαβαίνω, καταλαβαίνω από φόβο. Να μόνο ένα παράπονο εδώ πίσω από την καρδιά που μου ξεσκίζει το μέσα μου και ματώνει σιγανά κι αόρατα, έτσι όπως σιγανά κι αόρατα ματώνω στους δρόμους σας, που φωνάζει και κλαίει και θέλει να χτυπηθεί στους τοίχους και να ανέβει σε μια εξέδρα στο πεδίον του άρεος, δε χρειάζεται να είναι μπλε πράσινη ή κόκκινη, μια εξέδρα ξύλινη να ανέβω να φωνάξω για τα βλέμματα μαχαίρια που με καρφώνουν στο στήθος, για τις μελανίες που έχω στα χέρια μου, για το σάλιο που λερώνει το μαντήλι μου, για το βρισίδι που καταλαβαίνω οτι είναι βρισίδι από τη μεταλλική γυαλάδα στα μάτια σας, για τα παιδιά που θα φέρω στο βρωμερό κόσμο σας και θα μάθουν να κρύβονται κάτω από τα μαντήλια όπως κι εγώ, χωρίς φαί, χωρίς σκεπή, χωρίς γιατρούς, χωρίς σχολείο, χωρίς δουλειά, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς οικογένεια, χωρίς έρωτα, χωρίς οξυγόνο, χωρίς φως, χωρίς άερα, χωρίς ζωή. Θέλω μόνο να σταθώ 15 λεπτά σε έναν μικρό μόλο και να εισπνεύσω όσο μπορώ από την εικόνα μιας θάλασσας πίσω στην πατρίδα μου. Θέλω μόνο 15 λεπτά αέρα ήλιου και ανάσας. Γιατί δεν είμαι παρά μια σκιά και η αυτοκρατορία μου σκονισμένη μοιρασμένη παράγκα των 9 τετραγωνικών.

* Η Στέλλα Πρωτονοταρίου υπήρξε διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας και αφιέρωσε όσο χρόνο ψυχή και διάθεση διέθετε για να προσφέρει στα παιδιά και τους γονείς των χαμένων πατρίδων που φοιτούσαν στο σχολείο της, μικρά και μεγαλύτερα 15λεπτα αέρα ήλιου και ανάσας. Πρώτα η ίδια και οι συναδέλφοι της μάθαν τη γλώσσα των μαθητών και των γονιών, και μετά προσπάθησαν να μάθουν στα παιδιά τη μητρική τους γλώσσα και τα ελληνικά. Παράλληλα τους έδωσε ευκαιρίες για ανάπτυξη δεξιοτήτων και δημιουργικότητας, μέσα από παραστάσεις και κάθε φύσης δραστηριότητες. Εννοείται χωρίς καμιά χρηματική αποζημίωση. Το αποτέλεσμα ήταν μείωση των βίαιων επεισοδίων στο σχολείο, αίσθημα αυτοεκτίμησης των παιδιών, συμμετοχή των γονιών τους στη σχολική κοινότητα, μετάθεση της κ.Πρωτονοταρίου σε άλλο σχολείο και δίκη με την κατογορία οτι χρησιμοποιούσε παράνομα το χώρο του σχολείου τα απογεύματα για παράδοση μαθημάτων αλβανικών και άλλων γλωσσών. Το κείμενο αφιερώνεται σε αυτήν με τον περισσότερο θαυμασμό. Και αφιερώνεται σε όλες τις ψυχές φαντάσματα που προσπαθούν να υπάρξουν μακρυά από το κέντρο τους.

Ύπουλοι Νοικάρηδες

2009-06-04T23:36:00.006+02:00

Νοικιάζω το μυαλό μου στον Αμαντέους.

Είναι πολύ επίμονος νοικάρης καθώς προσπαθώ να κάνω μάθημα κι αυτός φωνάζει λα - μι ντο - λα μι μι φα μι ρε μι λα μι ρε ντο ντο

Του είπα να κάνει ησυχία αλλά αυτός μου πέταξε στα μούτρα κάτι δέκατα έκτα και βρόντηξε την πόρτα με κρεσεντική αγένεια.

Θεώρησα οτι τώρα δε θα τον ακούω αλλά αυτός είναι ύπουλος και άνοιξε το παράθυρο που βλέπει στην αυλή μου.

Αν συνεχίσει αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά, 14 Ιουνίου που λήγει το συμβόλαιό του θα τον πετάξω έξω από το σπίτι κι ας είναι Κυριακή.

Μέχρι τότε του μιλάω γλυκά και του φέρομαι με συμπάθεια, όπως και να χει μέχρι τις 14 του νοικιάζω το μυαλό μου και καλό είναι να τα πηγαίνει κανείς καλά με τον Βόλφκαγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

ΥΓ Στις 14 Ιουνίου δίνω για το πτυχίο μου στο βιολί και μέχρι τότε ενοικιάζεται

Από Το Κόκκινο Τετραδιάκι

2009-05-28T20:18:00.014+02:00

Τι τραγούδι να σου πω χωρίς ουσία να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει να μην έχει ούτε λάμψη ούτε αξία μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

Αβάσταχτη ευτυχία

Έτσι χωρίς λόγο και τραγούδι έσκασε ξαφνικά από πρόσφατο πρωινό υποσυνείδητο

Και λέει μου πες είσαι ερωτευμένη? Και σου πα ναι αλλά όχι όπως το εννοείς

Και πώς το εννοείς εσύ με ρώτησες

Και σου πα οτι δεν είμαι ερωτευμένη με άντρα δεν είμαι με αγόρι αλλά με άντρες με αγόρια με γυναίκες με κορίτσια με πρόσωπα άσχημα πρόσωπα όμορφα με δέντρα με σπίτια με φαγητά με τραγούδια με χρώματα στους τοίχους με όσους ακούω όσους βλέπω όσους νιώθω με όσα ακούω όσα βλέπω όσα νιώθω με εσένα με εμένα με τα πάντα

Κι εσύ λέει μου πες κι εγώ είμαι ερωτευμένος αλλά έτσι όπως το εννοώ

Και χαμογέλασα κι είπα αυτό δεν είναι κακό και νιώθω τώρα πολύ ωραία που ναι σα να πετάω και στριφογυρίζω στην καρέκλα μου και αυτή δε με χωράει και θέλω να φωνάξω και να σηκωθώ και να χοροπηδήσω και να τραγουδάω για όσα με κάνουν να χαίρομαι που είμαι εδώ που είμαι τις στιγμές που είμαι και δεν είμαι πια στεναχωρημένη που το διάβασμα δεν πήγαινε καλά μια βδομάδα και είχα νέυρα και φώναζα αλλά όχι χαρούμενα και τώρα είναι πολύ ωραία που μαι 19 χρονών και μπορώ να μαι ρομαντική σαν σε ταινία και να φτιάχνω ιστορίες που δεν έχουν γίνει ή έχουν γίνει ή θα γίνουν και όλα αυτα να τα γράφω απλά με μικρές μεγάλες λέξεις ευτυχία και να εννοώ τα πάντα και να νιώθω τόσο απέραντα γεμάτη από πολλά χαμογελαστά πράγματα και όλα αυτά και τις ιστορίες και τα πάντα και τα πράγματα να τα γράφω σε ένα κόκκινο τετραδιάκι κατά τη διάρκεια 3ωρου μαθήματος στον 3ο όροφο της σχολής εδώ κάπου στο κέντρο

ΥΓ Ψέμματα. Όχι χωρίς λόγο. Οι ρίζες της ευτυχίας μου είναι χωμένες στο ξύλινο πάτωμα του σπιτιού μου

Οι Πιο Όμορφες Μέρες Μας

2009-05-01T17:21:00.004+02:00

Άμα το χάσεις το λεωφορείο το χασες σας βρίσκεται ένα εισιτήριο αυτά τα περίπτερα δεν έχουν ποτέ

Ψυχές μόνες επιβιβάζονται στριμώχνονται φρενάρουν αποβιβάζονται

Ο γιος μου ξέρετε σπουδάζει στο εξωτερικό είμαι μόνη μου εδώ έρχεται τα καλοκαίρια

Ψυχές άδειες χτυπάνε μικρά χαρτάκια που τραγουδάνε μικρά κλικ σε τετράγωνα στόματα

Κίνηση σήμερα πολύ κίνηση ανοίχτε κανά παράθυρο θα σκάσουμε

Ψυχές ρευστές βολεύουν τα ψώνια τους κοιτάνε ένα γύρω και αγκαλιάζουν τις σακούλες τους

Τι είναι ο έρωτας τον έρωτα νεαρέ μου τον έχουν εξαχρειώσει ακούς αγάπη μου λατρεία μου τι είναι αυτό δεν είναι αυτό ο έρωτας τον έρωτα νεαρέ μου τον έχουν εξαχρειώσει

Ψυχές μαρμάρινες ακουμπάνε το κεφάλι γυρτά στα αριστερά κλείνουν τα μάτια κραδασμοί ραγίζουν το μάρμαρο

Κάνε πιο πέρα να κάτσω είμαι άρρωστη δε σας χρειάζομαι εγώ έχω λεφτά στην τσάντα μου θα πάω στο λιμάνι και θα φύγω δε σας χρειάζομαι με τις ικανότητές μου θα σας νικήσω όλους

Ψυχές ξεχασμένες παραμιλούν και γυροφέρνουν τα μάτια είναι εδώ και είναι εκεί σε βλέπουν και δε σε βλέπουν αχ να φύγουν να φύγουν να φύγουν από δω

Έχει πορεία ακούσατε κάτι περνάει αυτό από Ομόνοια?

Ψυχές αργοπορημένες στο φανάρι πάνω αναβοσβήνουν είναι φάροι καντηλάκια το θλιμμένο πάλσαρ κι αυτός ο δρόμος θα χει πάντα ναυαγούς

Κάνε πιο πέρα να περάσω στη χώρα σου δεν είχε συγκοινωνίες?

Ψυχές μικρούλες διάφανες σιωπηλές σαν κυριακές χώνονται στη γωνία κουρασμένες υπομένουν και ταξιδεύουν σε ένα χυδαίο τρόλευ με αόρατα απαγορευτικά αόρατες θάλασσες ταξίδια αποδημητικά η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Ο γιος μου σπουδάζει στο εξωτερικό είμαι μόνη μου εδώ κι έρχονται καλοκαίρια

Βγήκα στην ταράτσα κι έκανα σαπουνόφουσκες κι έφτασαν μέχρι τον ουρανό

Ο Ράμπο των Κάτω Πατησίων

2009-04-07T18:20:00.004+02:00

Μπράβο, Ράμπο

Έσωσες την ανθρωπότητα από το ενοχλητικό σκουλήκι που αναπνέει το οξυγόνο της κοινωνίας

Είσαι ο προσωπικός μου ήρωας, ο ιππότης των ονείρων μου

Ο δικός μου Έλληνας Ζορό

Σύμφωνα με εσένα λοιπόν, ο φανερά όχι στα καλά του 50ρης κύριος που έβριζε λίγο μόνος του, λίγο εμάς, λίγο τα πάντα, στο τελευταίο βαγόνι του τραίνου των 18.05 του συρμού Πειραιάς - Κηφισιά, πρέπει να βρει ένα τετράγωνο κουτάκι το οποίο να αυτο-οξυγονώνεται ώστε να αναπνέει το δικό του προσωπικό οξυγόνο

Μακρυά από το λεπτεπίλεπτο δικό σου

Γι' αυτό που λες, τον πλησίασες στα μουλωχτά εκεί που έβριζε μόνος του και μόλις άνοιξαν οι πόρτες των πέταξες στην αποβάθρα, φωνάζοντας του "Ρε πέρνα έξω σου λέω", με μίσος και βία που έκανε την ξαφνιασμένη Τρίτη του Απρίλη να τα χάσει

Ύστερα οι πόρτες έκλεισαν, ο συρμός ξεκίνησε πάλι κι εσύ κορδώθηκες στην πορτα ανακουφισμένος

Και όταν το μισό τρένο σου επιτέθηκε απορημένο από τον τρόπο που αντιμετώπισες την κατάσταση, εσύ φώναξες οτι μα εσύ δεν τον έσπρωξες καθόλου κι οτι αυτός ήταν ένα σκουλήκι που αναπνέει το οξυγόνο μας και τα βάλες με αυτόν που σου φώναξε "εσύ τον έριξες" γιατί σου μίλησε στον ενικό

Τι παιδάκι που είσαι

Φοράς ένα καρώ σακάκι και έχεις περιποιημένο μουστάκι παρμένο από τη Γερμανία του '40

Καμαρώνεις για τα σωστά λογικά σου και είσαι εκλεπτυσμένος εσύ, περιποιημένος καθαρός και ήσυχος σωτήρας του οξυγόνου

Δεν ξέρω πώς το σκέφτηκες, μπορεί να έχεις κόρη στην οποία επιτέθηκε κάποτε ένας τρελός σε ένα τραίνο

Ή μπορεί και όχι

Αυτό που ξέρω είναι δυστυχώς οτι λίγο με νοιάζει η ιστορία σου και οι λόγοι που σε καναν να επιτεθείς σε κάποιον που μπορεί υπό άλλες συνθήκες να ήσουν εσύ

Ή να γίνεις εσύ

Ακριβέ μου Φύρερ

Πόσο ίδιος είστε μέσα στα χρόνια

Με ενοχλείτε που αναπνέετε το οξυγόνο μου

Και χαίρομαι που όταν σας το είπα, σας το είπα χαμογελαστά και στον πληθυντικό και έτσι όπως το θέλετε, ακουμπώντας σας ευγενικά στον ώμο

Νέα Φιλαδέλφεια Ώρα Μηδέν - Αυτοκτονία 14χρονου

2009-04-03T21:43:00.004+02:00

Λοιπόν ο θάνατος τελευταία κόβει βόλτες πάνω απ' την πόλη σου τελευταίος αναστεναγμός ματιών σκοτεινών το χάος

Μαύρα σκυλιά στο πεζοδρόμιο φωνάζουν τη νύχτα και ανήσυχοι περαστικοί σφίγγουν τα δόντια τους

Κι εσύ παίρνεις φόρα μια Δευτέρα και βουτάς από τον έβδομο

Πρέπει να γράψεις ένα "αντίο", το γράψες? Τι χαρτί διάλεξες?

Και σε ποιον το λες?

Στους γονείς σου?

Στους φίλους σου?

Στους δασκάλους σου?

Στην κοινωνία?

Στον κόσμο?

Στην συγκινημένη ανθρωπότητα που ετοιμάζεται να δει πασχαλινές υπερπαραγωγές και να δακρύσει μπρος στο θάνατο που τελικά δεν ήταν θάνατος, για να ξεσκίσει μετά κρέας σε λαμπερές σούβλες που βρωμάνε σκουριά?

Στα ΜΜΕ που είπαν σε ένα χρόνο τη λέξη "Ζαχόπουλος" πιο δυνατά απότι είπαν ποτέ τη λέξη "μάνα" και έδωσαν διαστάσεις σε μια απόπειρα αυτοκτονίας με πιπεράτο παρασκήνιο κατάλληλο να εκπαιδεύσει την καλή νοικοκυρά στα σερλοκικά της ένστικτα?

Στην αστυνομία, που δεν μπορεί να ελέγξει τις σφαίρες της κι αυτές εξοστρακίζονται σε κορμιά άγουρα που πέσαν χωρίς να καταλάβουν, όπα φίλε, τι έγινε τώρα, γιατί με σημαδεύεις?

Στην κυβέρνηση, που δεν μπορεί να ελέγξει τους κύκλους που κάνει μια σφαίρα στον αέρα και αφήνεται να γυρνάει γύρω γύρω από το πρόσωπο ενός ανθρώπου που δεν προσπαθεί καν να δείξει οτι ξέρει να περπατάει γι αυτό εμπιστευτείτε τον?

Στην αντιπολίτευση που δεν ξέρει να εμπιστεύεται γι αυτό δεν περπατάει?

Στους παππάδες που θρηνούν στο φως ψυχές και στο σκοτάδι χάρτινη, ρευστή και σε επιταγές εξουσία?

Στον πλανήτη που κάνει πόλεμο γιατί δεν τον παίζουν τα άλλα παιδάκια?

Στο θεό?

Που το γράφεις το "αντίο"?

Είσαι 14 χρονών και βούτηξες στο κενό για λόγους που ποτέ κανείς δε θα μάθει

Έχουμε τα σπίτια μας στην ίδια γειτονιά και δεν ξέρω ούτε το όνομά σου

Δεν έχεις ούτε μια βδομάδα που αυτοκτόνησες και καμιά εφημερίδα δεν έγραψε το θάνατό σου

14ΧΡΟΝΟΣ ΠΗΔΗΞΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟ ΟΡΟΦΟ

1 4 Χ Ρ Ο Ν Ο Σ Π Η Δ Η Ξ Ε Α Π Ο Τ Ο Ν Ε Β Δ Ο Μ Ο Ο Ρ Ο Φ Ο

Ίσως αν σε γράψω με κεφαλαία να σε ακούσουν

Φρικτός Απαγωγέας

2009-02-26T09:07:00.004+01:00

Θα μπω ήσυχα τη νύχτα από το πίσω παράθυρο και θα σας απαγάγω. Θα απαγάγω τον περιποιημένο σκύλο σου και θα ζητήσω λύτρα, θα απαγάγω τα ακριβοπληρωμένα κοσμήματά σου και θα ζητήσω λύτρα, θα απαγάγω τον αποξενωμένο άντρα σου και θα μου δώσεις λύτρα, το απαθές παιδί σου και θα μου δώσεις λύτρα, θα κλέψω την τακτοποιημένη σας ζωή κι εσείς θα παρακαλάτε μέχρι την ώρα που θα σας πω "έλα στις 6 στον τηλεφωνικό θάλαμο με μία κόκκινη βαλίτσα που θα ναι γεμάτη λύτρα". Και αφού τοποθετήσετε τα κολαριστά λεφτά σας στην άγρυπνη τετράγωνη βαλίτσα, θα μπω στη βουλή με μια αχυρένια κλούβα και θα απαγάγω την κυβέρνησή σας. Και ο αντιπρόσωπος του εκπροσώπου του εκπροσώπου του τύπου σας θα κάνει δηλώσεις πάλευκος κι εσείς θα κλαίτε μέσα και έξω από τα παράθυρα σας, τα αξιολύπητα φτηνά παράθυρά σας, και θα θυμάστε τις ένδοξες στιγμές κοινωνικής ευθύνης που στρουμφάκια μπλε και εκδοχές τους σε άλλα χρώματα κάναν χειραψίες γυάλινες και αναλάμβαναν την ευθύνη τους ρίχνοντας γαρύφαλλα από πρώτα τραπέζια πίστα, για να δηλώσουν την επομένη με στραβωμένα δάκρυα κροκοδειλέ τη λύπη και την αμέριστη συμπαράστασή τους. Αηδίες. Ξεχνάτε ρε. Ξεσηκωθήκατε με πέτρες και ξύλα και φωνάξατε και τώρα ακουμπάτε την πλάτη μαλακά πίσω να μη ραγίσει. Και τα θολά σας μάτια στοιχίζονται στην οθόνη και καταπίνουν σκόνη αδιαμαρτύρητα. Και όταν το πίσω παράθυρο ανοίξει γλυκά γλυκά και ο φρικτός απαγωγέας με τη διάφανη κουκούλα εισβάλει στο μουχλιασμένο κουβούκλιο σας, θα γυρίσετε ανάλαφρα πλευρό και θα ζωγραφίσετε στον ύπνο σας την τυφλή σιγουριά σας. Και ο απαγωγέας θα χει καθάρια μάτια, καραμέλες στην τσέπη και δέρμα παιδιού. Γιατί θα ναι παιδί και θα σας απαγάγει. Θα απαγάγω την κυβέρνησή σας και είστε τόσο βλάκες που θα πληρώσετε

*με αφορμή την ιστορία της χθεσινής τετάρτης 25/2/09 του Χρήστου Δημητρίου στο 9 της Ελευθεροτυπίας, στη στήλη Παράξενες Ιστορίες Από Τις Μεγάλες Πόλεις

m for mogwai & misuse (20/2 gagarin 205)

2009-02-21T09:04:00.012+01:00

Έφυγαν όλες μου οι δυνάμεις και έλιωσα στον ήχο. Έγινα εύπλαστη σαν πλαστελίνη. Σώμα που αφέθηκε στη βαρύτητα και συνάμα αιωρήθηκε πιο πάνω. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι σε συναυλία - ξανανιώσει_κοινότοπη_φράση - τόσο παραδομένη, τόσο μαλακή, τόσο ενωμένη με κάτι. Με κάτι που κυλάει γύρω γύρω στο χώρο χωρίς να μπορείς να το αγγίξεις και χωρίς να το καταλαβαίνεις μπαίνει μέσα σου, απορροφάει τις σκέψεις σου και κυλάς μαζί του, σε στέλνει πάνω στην οροφή και κάτω στο έδαφος, και μετά πιο πάνω και πιο κάτω, πάνω στον ουρανό και κάτω στο χώμα

Μάγια μας κάναν και τώρα θα τα πάρουν μαζί τους στη Σκωτία. Βγήκαν και μας πέταξαν στα μούτρα το forte και το piano τους και το κάναν με τέτοιο σεβασμό και τέτοια αγάπη που δεν ξέραμε πώς να τα παραλάβουμε. Τους κρυφοκοιτάγαμε από κάτω και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε αν μόλις τώρα κουνήθηκε ο εγκέφαλος μας ή αν είναι όλα στη θέση τους. Και αυτοί σκάγαν χαμόγελα που και που και όλο λέγαν "thank you, thank you very much" σαν να μην τρέχει τίποτα

Και μπορεί οι mogwai να ήταν η σιωπή και ο θόρυβος που κάναν διάλογο για 2 ώρες με μας ακροατήριο παραδομένο . Αλλά ακροατήριο παραδομένο ολοκληρωτικά είναι αυτό που παραδίνεται από την αρχή και η πραγματικότητα άρχισε να γίνεται πιο λεία στις γωνίες από την ώρα που βγήκαν οι misuse. Θα πάω στα ράφια, να βρω το όνομα τους, να αγγίξω το πλαστικό της συσκευασίας, να γυρίσω τα φύλλα στο βιβλιαράκι ένα ένα, να δω τι artwork έχει το album αυτών των τύπων που έπλεκαν ήχους και εικόνες με σκοτεινά ριφάκια και καλά κρυμμένη γλύκα στις συγχορδίες, θα ξαναπετάξω, θα ξανακυλήσω, θα ρέω ξανά

Γιατί μετά από ένα 3ωρο βουτιάς στον ήχο και παραίτησης από τα πάντα, δεν είμαι εδώ. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι εδώ και είμαι καλά εκεί που είμαι. Ευχαριστώ

_______________________________________________________
* Οι Mogwai εμφανίστηκαν την Παρασκευή 20/2 στο Gagarin 205, τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας Misuse

2009-02-20T09:37:00.001+01:00

Ποιό ταξίδι. Πεθαίνουν, δε φεύγουν - πεθαίνουν. Ζωή πικρό δευτερόλεπτο τέλος. Έχω εξεταστική, δεν προλαβαίνω να πάω στο νοσοκομείο, μετά. Έχω καιρό, έχω. Θέλω να ζήσεις λίγο ακόμα, το απαιτώ, αφού δεν υπάρχει κανείς να μας ελέγχει από πάνω είναι στο χέρι σου και θέλω λίγο χρόνο ακόμα το απαιτώ. Μη σβήσεις έτσι, ήταν Πέμπτη, δε σβήνουν οι άνθρωποι Πέμπτη. Φεύγουν Κυριακές που είναι ήσυχα και έχει ήλιο - δε φεύγουν, πεθαίνουν. Που έχει ήλιο και είναι ο κόσμος ωραίος, αθώος, γλυκός - τότε πεθαίνουν. Που είναι ο δρόμος ωραίος και η Εθνική ακόμα πιο ωραία, τραβάει μακρυά και σε πάει εκεί που ο ήλιος είναι ακόμα πιο μεγάλος από πάνω σου. Δεν πέθανες, έφυγες γιατί ήταν ωραία η Εθνική και σε κουράζει η πόλη. Ποιά λογική, έφυγες, δεν πέθανες. Το καλό ταξίδι το λέμε σε αυτούς που φέυγουν. Σε αυτούς που ξαναγυρίζουν λέμε και "θα τα πούμε όταν γυρίσεις". Σε αυτούς που μόνο φεύγουν λέμε καλό ταξίδι

Κόκκινα Πλαστικά Λουλούδια

2009-02-14T17:15:00.004+01:00

Κόκκινα πλαστικά λουλούδια, είναι έρωτας? Φουσκωτά μπαλόνια iloveu, είναι πάθος? Περιοδικά με συνταγές αγάπης, είναι αγάπη? Κουτάκια με γυαλιστερά σοκολατάκια, είναι κι αυτό έρωτας? Βαμμένα νύχια, ψηλά τακούνια, για μια νύχτα, είναι κι αυτό πάθος? Σαμπάνια, φράουλες, κεριά, για μια ώρα, είναι κι αυτό αγάπη? Κάρτες Hallmark και πλαστικοί όρκοι. Εμπορευματοποιημένο το μέσα μας, γυαλιστερές κορδέλες στο έξω μας, κάτι που δεν είμαστε για 24 ώρες, χειροκροτήματα, είμαστε καλοί σε αυτό που κάνουμε, ευχαριστούμε. Ωραία βιτρίνα, όμορφα στολισμένη, όμορφα στημμένη. Ευχαριστούμε. Σήμερα γιορτάζουμε τον έρωτα, το πάθος και την αγάπη. Το γιορτάζουμε αυθεντικά και με ειλικρίνεια. Με τον τρόπο που μας ταιριάζει και όχι αυτόν που μας πάσαραν τα ΜΜΕ. Γιατί είμαστε όντα ανεξάρτητα, με ελεύθερη βούληση και μη κατευθυνόμενες προτιμήσεις. Γιατί είναι έρωτας, έιναι πάθος, είναι αγάπη.

Δεν είναι?

Είναι έρωτας, είναι πάθος, είναι αγάπη. Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι πλαστικό, δεν είναι γυαλιστερό, δεν είναι βαμμένο, δεν είναι σε κουτί. Είναι παντού και συνέχεια, είναι αφηρημένο, κυκλοθυμικό, εκρηκτικό, χαζοχαρούμενο, οξύθυμο, αδέξιο, αμήχανο, ολοκληρωτικό, συνεχόμενο, είναι και σοκολατάκια, είναι και λουλούδια, αλλά όχι για μια νύχτα, όχι για μια μέρα, όχι για έναν Φλεβάρη, είναι εκέι για να το βλέπεις, να το ακούς, να το αισθάνεσαι, να μπερδεύεσαι μαζί του, να χάνεσαι σε αυτό και αυτό να χάνεται σε εσένα. Ένα κορίτσι κρατάει μια κούπα, στέκεται μπροστά στο παράθυρο ένα μέτρο από αυτό, ακούει ένα τραγούδι που λέγεται seaside smokes από ένα soundtrack, κοιτάει απέξω, είναι ερωτας? Τα πόδια της μια ευθεία ενωμένη στέκεται ίσια, είναι πάθος? Κανείς δεν ξέρει τι σκέφτεται, είναι αγάπη?

Ερωτηματικά τελείες θαυμαστικά και κόμματα έρωτας είναι αυτό που σε κάνει να είσαι αυτός που είσαι

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ

2009-02-05T16:00:00.007+01:00

Nefeli Walking Undercover - Protest Live Concert At Kypseli Prt1

Η μπουλντόζα εξοστρακίστηκε ήταν λάθος

2009-01-28T11:18:00.008+01:00

Ναι, καταλαβαίνω κύριε δήμαρχε

44 κορμιά πεσμένα στη γη αίμα στο χώμα ρίζες που κλαίνε σιωπή

είναι_ωραία_τα_παλιά_μεγάλα_δέντρα

ωραία ε κύριε δήμαρχε?

στέκονται_δίπλα_στο_ποτάμι_και_κοιτάνε

αυτοκίνητα γκρι λωρίδες βάρκες τρόλευ ποτάμι

δίπλα_τους_παίζουν_τα_παιδιά_και_τραγουδάνε

αισθάνεσαι όμορφα αν ήσουν πατέρας μου θα αισθανόμουν κι εγώ όμορφα ο μπαμπάς έκανε τα πάντα για να κρατήσει ζωντανή μια μικρή πράσινη ανάσα που κυμάτιζε στη βρώμικη πόλη

τα_δέντρα_ακούνε_και_δε_βγάζουνε_κουβέντα

η μικρή πράσινη ανάσα έχασε το ρυθμό της

φυσικά εσύ το έκανες για το καλό του συνόλου

θα χώσεις σε ένα υπόγειο γκαράζ 40 αυτοκίνητα και θα σώσεις τον κόσμο

σωτήριο το γκαράζ που θα γίνει γωνία πατησίων και κύπρου

ανατριχιάζουνε_τα_φύλλα_τους_πετάνε
μέχρι_το_σπίτι_σου_και_πέφτουν_στα_τσιμέντα

αγαπημένε μου ζορό θαυμαστέ μου ρομπέν των αστών δε σκέφτηκες οτι όταν περνάω την πατησίων και φυσάει και τα φύλλα στριφογυρίζουν στον αέρα σε ένα μικρό κενό ουρανού εγώ χαμογελάω, σωστά?

γιατί αν το είχες σκεφτεί θα έκανες τα πάντα για να χαμογελάω, ναι?

μα σίγουρα ναι

εδώ φύλαγες το δέντρο του Συντάγματος

πήγαινε_σπίτι_σου_λοιπόν_και_παρακάλα

πήγαινε, τρέχα -

να_κάνει_ο_κεραυνός_πως_δεν_τα_είδε

τρέχα γιατί ήμαστε πολλά τα μάτια που είδαμε κίτρινα οχήματα καβάλα σε πράσινες ψυχές

αυτά_τα_δέντρα_τα_ωραία_τα_μεγάλα

τρέχα γιατί από 2 μάτια ο καθένας φτάνει για να σε καταδικάσουμε και μόνο με την αριθμητική μας υπεροχη

αυτά_τα_δέντρα_ανάμεσα_σε_τόσα_άλλα

τρέχα

* Με στίχους από το τραγούδι του Παύλου Παυλίδη "Τα Δέντρα"

Senegal Fast Food

2009-01-24T12:23:00.003+01:00

Όταν το cd player σου λέει να χορέψεις, χορεύεις. Amadou και Mariam, γνωρίστηκαν σε σχολή τυφλών στην Αφρική, ερωτεύτηκαν και γράφουν χρωματιστά τραγούδια. Στον τελευταίο τους δίσκο συνεργάστηκαν με τον Damon Albarn των Blur ενώ στο dimanche a bamako που είναι ο προηγούμενος, η παραγωγή είναι "by and with Manu Chao". Δεν έχουν δει ποτέ ο ένας τον άλλο αλλά είμαι σίγουρη οτι όλα τους τραγούδια είναι γραμμένα από τον ένα για τον άλλο

Il est minuit à Tokyo

Il est cinq heures au Mali

Quelle heure est-il au Paradis ?

Dakar, Bamako, Rio de Janeiro

Où est le problème ? Où est la frontière ?

Entre les murs se faufiler dans ascenseur pour le ghetto

Au Manhattan fast-food Dakar Sénégal cinéma le Paris

Έτσι επειδή είναι Σάββατο

Meon

2009-01-22T18:51:00.004+01:00

γιατί πίσω από όλες τις αναλύσεις κρύβονται μικρές μικρές ιστορίες από τις μεγάλες πόλεις

Που περιμένουμε να ρθει

2009-01-20T10:29:00.008+01:00

Είναι λεπτό και ανάλαφρο κι είναι στρώμα φωτός κι αέρα στο οποίο πατάς ψιθυριστά όταν απλώνεις λευκά ρούχα στην ταράτσα

Είναι σαν γαργαλητό στην κοιλιά και γύρω γύρω ζέστη όταν ξυπνάς και ανοίγεις το πατζούρι που πάντα θα χτυπήσει πρώτα στην άκρη, θα γυρίσει πίσω και θα το πας με το χέρι ξανά μέχρι το τέλος

Είναι φευγάτο κι απρόσκλητο φτιαγμένο από λεπτομέρειες μικρές ή γεγονότα μεγάλα

Είναι ένας κύκλος που σε πάει μια χαμηλά και μια ψηλά για να μη βαριέσαι αλλά είναι κύκλος κι ο κύκλος δε σταματάει ούτε στα χαμηλά ούτε στα ψηλά μοναχά γυρνάει

Είναι το σκοτάδι και η αυγή στον στίχο εκείνο που λέει οτι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή και είναι αυτό που σε κάνει να ξέρεις οτι αν κάτι δεν πήγε καλά δεν πειράζει, θα φτάσεις τώρα πολύ κάτω αλλά μετά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ανέβεις μέχρι την επόμενη στιγμή που θα ξαναπέσεις και θα ξαναανέβεις γιατί το 'παμε είναι κύκλος και γυρνάει

Είναι η αίσθηση του ξύλου κάτω από τα γυμνά σου πόδια όταν διαβάζεις βιολί στο σαλόνι και στέκεσαι ακριβώς μπροστά σε ένα τζάμι που έχεις διώξει για να βλέπεις δρόμο και να μυρίζεις ουρανό

Είναι νερό στο οποίο επιπλέεις αρχές φθινοπώρου όταν είσαι το μόνο ον που χει ξεμείνει στον πορτοκαλοκίτρινο ορίζοντα

Είναι εδώ και είναι εκεί

Είναι εσύ και είναι εγώ

Είναι αυτό

Αγαπητή Αλκυόνη

2009-01-18T12:07:00.006+01:00

Η ταράτσα μου έχει αιχμαλωτίσει 3 μόρια φωτός και τα ανακρίνει -στοπ- οι αιχμάλωτοι ισχυρίζονται οτι είναι της δικής σου παράταξης -στοπ- εκφράζουμε τις ισχυρές μας αμφιβολίες γιατί μας φαίνονται μεθυσμένοι -στοπ- θα τους κρατήσουμε όσο χρειαστεί -στοπ- αμφίβαλλε τις ισχυρές σου εκφράσεις γιατί μας μέθυσαν κι εμάς

Ανασχηματισμός - Οι Ιππότες Της Στρογγυλής Κυβέρνησης

2009-01-07T14:51:00.005+01:00

Από σήμερα ο ύπνος μας θα είναι πιο ανάλαφρος, πιο γλυκός, πιο σίγουρος. Οι Ιππότες Της Στρογγυλής Κυβέρνησης είναι εδώ σε νέα συσκευασία τσέπης, δώρο οι σαρωτικές αλλαγές στο οικονομικό επιτελείο.

Έλληνα πολίτη, μπορείς να αναπνεύσεις ελεύθερα. Οι Προστάτες σου θα φροντίσουν να μη σου συμβεί τίποτα κακό. Άγρυπνοι φρουροί του ονείρου σου, άυπνοι μαχητές των δικαιωμάτων σου, άοσμοι διακοσμητικοί στύλοι της ταπεινής κι ασήμαντης ζωής σου.

Έλληνα πολίτη, χαμογέλα ανακουφισμένος. Τα παιδιά σου μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο παρόν με την ευθύνη της ΠΑΙΔΕΙΑΣ στα χέρια του ΑΡΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ. Μπορούν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον γιατί θα συνεχίσει να εγγυάται προσωπικά για την ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ τους η κυρία ΦΑΝΗ - ΠΑΛΛΗ ΠΕΤΡΑΛΙΑ.

Έλληνα πολίτη, πέτα το πορτοφόλι σου και ξόδεψε όλα τα λεφτά σου στην Αράχωβα αυτό το σαββατοκύριακο. Δε χρειάζεται να ανησυχείς πια για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ο ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ αναλαμβάνει τα ηνία με τις συστατικές επιστολές 29 κατασκευαστών πλυντηρίων και την υπόσχεση οτι αν δεν είστε ευχαριστημένοι με το προιόν, τα λεφτά σας θα επιστραφούν στην τράπεζα και δεν θα ξαναβγούνεε ποτέ.

Έλληνα πολίτη, ζήσε τη στιγμή και τραγούδα ευτυχισμένος. Το πακέτο διασκέδασης σου και τους δεσμούς σου με τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ετοιμάζει με εναλλακτικότητα και πρωτοτυπία ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ.

Έλληνα πολίτη, ανησύχησες για τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ σου; Μη μου αγχώνεσαι! ΔΕΝΔΙΑΣ στο Υπουργείο Δικαιοσύνης καθώς ο προκάτοχος της καρέκλας του ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΗΓΑΚΗΣ πάει μέχρι τα άγρια τοπία της επαρχίας μας να επιτηρήσει από κοντά την ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ως ο νέος προστάτης της. Στο αντίπαλο υγρόν δέος, άρχοντας των θαλασσών και των ψαριών, υπουργός ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ποιός ζει στη θάλασσα σε ανανά, ο κύριος ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Την διαχείριση του ενοχλητικού ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ και στα χωριά και στις θάλασσες θα έχει ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ.

Έλληνα πολίτη, τέρμα το στριμωξίδι στο λεωφορείο. Ο ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ απο τη θέση του υπουργου ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ έχει ήδη κλείσει συμφωνία με έμπορο αλόγων στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, τον οποίο του σύστησε ο φίλος του ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ που ανέλαβε τη διαχείριση των εκεί πραγμάτων.

Έλληνα πολίτη,πόσο έχεις μεγαλώσει Έλληνα πολίτη Έλληνα πολίτη, και επειδή θέλουμε να μεγαλώσεις κι άλλο μαζί με το Νουνού σου χαρίζουμε και τον κύριο ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ για να έχεις επιτέλους την υγιή ΑΝΑΠΤΥΞΗ που σου αξίζει.

Φίλε Έλληνα πολίτη! Σου φυλάω τα καλύτερα για το τέλος. Παραμένουν ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ σε ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΜΕΙΜΑΡΑΚΗΣ σε ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ, ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ σε ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ σε ΥΓΕΙΑΣ, ΣΟΥΦΛΙΑΣ σε ΠΕΧΩΔΕ. Δηλαδή για να καταλάβεις, θα αποτύχουμε να λύσουμε τις εξωτερικές μας διαφορές διπλωματικά, θα κάνουμε πόλεμο, θα τον χάσουμε λόγω εσωτερικής αστάθειας ΑΛΛΑ μετά, θα θανατώσουμε όλους τους τραυματίες πολέμου στα νοσοκομεία κι έτσι θα σώσουμε το περιβάλλον από την παρουσία μας.

Για μια ακόμη φορά, λάθος άνθρωποι θα αναλάβουν λάθος θέσεις χωρίς κανένα αξιολογικό κριτήριο.

Λυπάμαι για τον σαρκασμό μου που για κάποιους από αυτός ίσως είναι πιο άδικος απότι πρέπει, λυπάμαι ακόμα περισσότερο όμως που θα δω ίδια λάθη να επαναλαμβάνονται ίδια.

Για όλες τις νέες θέσεις, http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=973178&lngDtrID=244

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος / Ανύπαρκτα γραμμάρια βιτρίνας vs 21 γραμμάρια ψυχής

2008-12-12T13:57:00.004+01:00

Παραπάτησε λίγο κι έπεσε
Και τώρα έχει φύγει χωρίς να προλάβει
να δηλώσει αν θα ακολουθήσει θετική ή θεωρητική κατεύθυνση, να ζητήσει άλλο χρώμα μπάλες για το 15ο του χριστουγεννιάτικο δέντρο, να αλλάξει αριθμό, να πάρει παπαγάλο, να κλειστεί μέσα από βαριά ερωτική απογοήτευση, να μάθει να μαγειρεύει μακαρόνια, να αλλάξει θρησκεία 2 φορές, να γίνει ηθοποιός, να γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας, να γίνει τραγουδιστής, να γίνει ότι θα γίνει όταν θα μεγαλώσει
και εσύ τώρα κοιτάς τη φωτογραφία του που χαμογελάει και δεν ξέρεις τι να κάνεις
και καις και σπας και φωνάζεις
και καις και σπας και φωνάζεις και σιγά σιγά ξεχνάς
και όλο κάτι ραγίζει
σιγά κι αθόρυβα, κάτω από τις φωτιές και τις φωνές, ραγίζει ανενόχλητα και ήσυχα, καθισμένο σε μια αναπαυτική πολυθρόνα κοιτώντας τις οθόνες
τις οθόνες με τα γκλομπ και τα δακρυγόνα
με τους αναποδογυρισμένους κάδους και τους πυροσβεστήρες
και είσαι πάλι εσύ που βρίζεις χυδαία τους γνωστούς άγνωστους και τα ταραχοποιά στοιχεία που διαλύουν την ενότητα του κουκλόσπιτού σου
και δεν ξέρεις οτι η κάμερα ποτέ δεν ήταν εκεί να καταγράψει δύο παιδιά 15 χρονών, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, να τρώνε ξύλο παρακαλώντας για λίγες στιγμές εύθραυστης ανάσας
βλέπεις ραγισμένες βιτρίνες ραγισμένες περιουσίες ραγισμένες οικογένειες
ραγισμένη γαλήνη
αλλά δε βλέπεις τη ραγισμένη σου ελευθερία
δεν ακούς τη ραγισμένη σου δημοκρατία
δεν αγγίζεις τη ραγισμένη σου ευτυχία
σπάμε σιγά σιγά
και γινόμαστε θρυμματισμένα κομμάτια παγιδευμένα μπροστά σε επιλεγμένες εικόνες και εικονικές επιλογές
θα ραγίσω στα 18 μου χρόνια
γράφοντας ασύνταχτα κείμενα με υπερβολική χρήση παρατακτικής σύνδεσης
σε έναν γυάλινο κόσμο που με περιφρουρεί και μου κλέβει το οξυγόνο μου
και φυτεύει σφαίρες στην καρδιά μου
τα παιδιά στη χώρα του ποτέ ποτέ δε μεγαλώνουν
περπατάνε ανάλαφρα φορώντας πάντα το ίδιο νούμερο παπούτσια
πέρα και πίσω και πάνω από εμάς
γι' αυτό σταματήστε να αφιερώνετε ενέργεια σκέψη και συζήτηση σε βιτρίνες
σταματήστε να τον λέτε ο 15χρονος που σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικού και πείτε τον Αλέξη
Ο Αλέξης που έφυγε
Ο Αλέξανδρος Ανδρέας Γρηγορόπουλος που δεν είναι πια εδώ

Γράμμα σ' ένα νέο ποιητή

2008-11-05T22:08:00.003+01:00

" Σήμερα γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου. Μπήκε στο λεωφορείο μερικές στάσεις μετά από μένα. Κάθησε μπροστά μου και διάβαζε Rainer Maria Rilke στα ιταλικά. Είχε στα χέρια ένα μολύβι κλασικό το οποίο δεν χρησιμοποίησε. Η μόνη στιγμή που σήκωσε το κεφάλι ήταν για να κοιτάξει από το παράθυρο στα αριστερά του. Έχω μόνο μια φευγαλέα εικόνα του αλλά συγκράτησα καλά το βιβλίο του. Στις σελίδες πάνω πάνω αριστερά έγραφε εθνική βιβλιοθήκη στα ιταλικά. Σε μια άλλη έλεγε στο κείμενο trecenti poeti, πιο κάτω σκέτο poeta. Συγκράτησα και μια φράση: "Ah" risponse la signora. Δεν ξέρω ιταλικά, μόνο κάτι λατινικά από το σχολείο αλλά το βιβλίο του πρέπει να ήταν πολύ ωραίο αφού είχε μέσα ποιητές. Σε κάποια στιγμή ανασηκώθηκε και το κεφάλι του ήρθε πιο κοντά. Μπορούσα να τον ρωτήσω χαμηλόφωνα γιατί διαβάζει έναν γερμανό συγγραφέα στα ιταλικά. Θα μου απάνταγε ότι μια ιστορία που μιλάει για ποιητές χρειάζεται γλώσσα μουσική. Και μετά θα μιλάγαμε για την ποιητικότητα της καθημερινότητας. Μπορεί να μου χαμογέλαγε ανεπαίσθητα και να έγερνε το κεφάλι προς τα μπροστά προσπαθώντας να μου εξηγήσει κάτι αντιφατικό. Θα κατεβαίναμε μαζί και θα περπατάγαμε πλάι στα αυτοκίνητα συζητώντας μια συζήτηση που θα απαιτούσε ζωηρές κινήσεις των χεριών.

Στην πλατεία κατέβηκε και άρχισε να ανηφορίζει προς τα μαγαζιά χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξή μου. "

Are we there yet?

2008-09-14T12:30:00.005+02:00

Το χρονικό διάστημα από τη γέννηση μιας σκέψης στο κεφάλι μας μέχρι την ώρα που αυτή εξέρχεται δια της χειλικής οδού στον αέρα για να κάνει αισθητή την παρουσία της στον έξω κόσμο, μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά ασήμαντο ως προς το μέγεθος.

Άλλες φορές, η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη και υπό τη μορφή λέξεων δημιουργεί προτάσεις με συνέχεια και σε περίπτωση ύπαρξης ατόμου που απαντάει σε αυτές τις λέξεις, η όλη κατάσταση παίρνει τη μορφή διαλόγου. Οι συνομιλητές κοιτώντας ο ένας τον άλλο ή τα φυτά γύρω γύρω, οδηγούνται σε λογικά συμπεράσματα, περιγράφουν ερεθίσματα και περνάνε από τη μία σκέψη στην άλλη φυσιολογικά και ανώδυνα, αφήνοντάς την να πλανηθεί στον αέρα όσο της χρειάζεται και μετά να ενσωματωθεί στην εσωτερική μαγνητική μας ταινία για να περάσει εκέι το υπόλοιπο της ζωής της.

Ωστόσο κάποιες φορές έχουμε κάποιες σκέψεις ανυπόμονες. Φωνακλάδικες. Από αυτές που άμα τις πάρεις μαζί σου σε ταξίδι με αυτοκίνητο θα σε ρωτάνε συνέχεια πότε θα φτάσουμε. Κι ενώ στην αρχή απαντάς ήρεμα "έχουμε ακόμα", κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να είναι ανίκανος να χειριστεί τις κακομαθημένες σκέψεις. Και σε μια κρίση ανωριμότητας και επιστροφής στην παιδική σου ηλικία σταματάς το αυτοκίνητο και τις πετάς έξω. Έτσι. Απροειδοποίητα. Άδοξα. Αμίλητα. Κι ενώ στην αρχή νιώθεις ωραία που γλίτωσες από τη μουρμούρα τους, μετά αρχίζεις και νιώθεις λίγο περίεργα. Σα να άδειασε ξαφνικά το στομάχι σου και να νιώθεις ένα κενό από μέσα να σε τραβαέι. Μάλλον καις και λίγο και αισθάνεσαι οτι δεν ξέρεις τι να κάνεις τα χέρια σου. Πώς το λένε οι Τσέχοι, λιτόσκα? Κάτι τέτοιο. Ή και όχι.

Το θέμα είναι ότι το μόνο που θες είναι να τις ξαναβάλεις στο αυτοκίνητο γιατί ανησυχείς για την τύχη τους, αλλά συνειδητοποιείς οτι έχουν εξαφανιστεί και εσύ τα παίζεις όταν σκέφτεσαι οτι τώρα θα γυρνάνε γύρω γύρω, ενοχλώντας τον κόσμο και όντας εύκολα θύματα για τον πρώτο που θα έρθει σε επαφή μαζί τους. Ο οποίος συνήθως είναι αυτός που τόση ώρα είχες απέναντι σου. Ή πλάι σου. Δεν έχει σημασία. Τον είχες και του μίλαγες και αυτές οι σκέψεις άνοιξαν την πόρτα και βγήκαν και τώρα γυρνάνε αυθάδικα στο χώρο.

Κάνουμε λάθη με ευκολία εκπληκτική. Άλλοτε μικρά κι ανώδυνα, άλλοτε μεγάλα κι επώδυνα. Αν είμαστε άνθρωποι ψύχραιμοι και λογικοί τα βλέπουμε έτσι όπως είναι και κάνουμε αυτό που πρέπει να γίνει για να επιστρέψουμε στην πριν-το-λάθος κατάσταση. Αν είμαστε όμως λίγο πιο ασταθείς απ' ότι πρέπει, νιώθουμε το τέλος του κόσμου να πλησιάζει και ακούγοντας τις γρήγορες δρασκελιές του τα χάνουμε και ξεχνάμε ακόμα και να ψάξουμε για σωσίβιο.

Το θέμα είναι ότι το τέλος του κόσμου είναι πιο εμφανές απ' ότι νομίζουμε και αν έρθει θα το δούμε και δε θα χρειαστεί να το μαντέψουμε. Το άτομο μας είναι φτιαγμένο από λάθη δικά μας και άλλων, κάθε σχήματος και χρώματος, που στηρίζονται στις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης μας και γίνονται για να μας υπενθυμίζουν οτι δεν είμαστε αλάνθαστα προιόντα της ρομποτικής επιστήμης. Αν χωρούν διόρθωσης, έχουμε την ευκαρία να αισθανθούμε λίγο σαν υπερήρωες σώζοντας τον εαυτό μας από ότι θεωρόυμε καταστροφή. Αν πάλι πέρασε η ημερομηνία λήξης και εμείς μείναμε απέξω, δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα είναι λίγο καλύτερα.

"Το μυαλό μας έχει ασφάλειες. Πέφτουν στις επικίνδυνες ερωτήσεις"

2008-07-25T00:46:00.003+02:00

1.46 και νιώθω αρκετές ασφάλειες κατεβασμένες χωρίς να έχει ακουστεί καμιά ερώτηση.

My Cinderella carryin' me and my shot blood through the Afterglow , το στερεοφωνικό μού ψιθυρίζει στο σκοτάδι στίχους που δεν καταλαβαίνω και βγάζω το repeat για να μπορώ να γυρνάω μόνη μου ξανά και ξανά στην αρχή το κομμάτι, έτσι, για να φχαριστιέμαι την κίνηση, αλλά κάτι έχει αυτό το βράδυ, προσπαθώ να καταλάβω γιατί όταν τα λόγια πιέζουν επιτακτικά να βγουν έξω τα κρατάμε μέσα με τη βία, έχουμε βάλει κάγκελα γύρω γύρω και φυλάμε κρατουμένους, μια στο τόσο τους αφήνουμε να βγουν στο προαύλιο, αλλά τέτοια επικίνδυνα στοιχεία δεν κάνει να μένουν για πολύ ελεύθερα, χαλάνε την τάξη και την ισορροπία, πίσω στα κελιά σας, heaven it's quite a climb it's quite a climb, θα θέλα μια φορά να ανοίξω και να τους αφήσω όλους ελεύθερους, για τους κρατούμενους λέω, τα λόγια που δεν αφήνω να βγουν, να τους αφήσω να τρέξουν μακρυά από τα δεσμά τους, να βρουν όλα τα πρόσωπα που κάθε φορά λείπουν από τον απτό χώρο τη στιγμή που είναι τόσο έντονα παρόντα σε αυτόν τον άλλο εδώ μέσα, οι gutter twins τραγουδάνε ώρες τώρα seven stories underground κι εγώ γράφω χωρίς συνοχή καίγοντας ασφάλειες

* ο τίτλος είναι μια φράση από το editorial του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ στην athens voice αυτής της εβδομάδας

Ένας τετράγωνος ποινικός κώδικας σε έναν στρογγυλό πλανήτη

2008-07-04T10:14:00.006+02:00

Όταν πρέπει να συγκεντρωθείς σοβαρά και να κλείσεις τα μάτια σε όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα, με ένα περίεργο τρόπο συμβαίνει πάντα το αντίθετο.

Το σκοτεινό αντικείμενο της προσοχής εδώ είναι 1.100 σελίδες ποινικού δικαίου με ανακατεμένους ελληνικούς και λατινικούς όρους. Το καλύτερο σημείο είναι εκεί που ο συγγραφέας μετά από μια μεγάλη διαδρομή 3 παραγράφων καταλήγει στο οτι "Είναι προφανές λοιπόν" κι εσύ δεν ξέρεις ούτε τι είναι προφανές ούτε γιατί είναι προφανές.

Όταν λοιπόν η λογική σου καταλαβαίνει πριν από σένα οτι διαβάζεις γράμματα σε μια γλώσσα που δεν ξέρεις, στρέφεται για βοήθεια στο υποσυνείδητό σου όσο εσύ παριστάνεις οτι κάνεις πρόοδο. Και το υποσυνείδητό σου έρχεται αντιμέτωπο με ένα εκατομύριο μικρά όμορφα πραγματάκια, πολύ πιο όμορφα από το βιβλίο σου και λιγότερο προφανή, γι'αυτό και όμορφα. Ενώ λοιπόν ο κακός Α επιχειρεί να ληστέψει την τράπεζα αλλά ο καλός Β τον πλακώνει στο ξύλο και σώζει τον κόσμο, ο δεύτερος εαυτός σου εστιάζει στην γωνία που κάνει η πλαϊνή πλευρά της απένταντι πολυκατοικίας με την οροφή της. Οι τοίχοι είναι μπεζ, πάνω στους τοίχους πέφτει φως και πίσω από αυτούς υπάρχει μπλε. Είναι μια τέλεια μπεζ γωνία 90 μοιρών σε ένα τέλειο, εντελώς μπλε φόντο. Κι ενώ εσύ αναρωτιέσαι αν ο Β μικρός έτρωγε σπανάκι σαν τον Ποπάυ, ο δεύτερος εαυτός σου ψάχνει να βρει πόσες ορθές γωνίες μπορεί να μετρήσει από την ταράτσα του.

Δεν ξέρω τι γεωμετρία καθορίζει μια καθημερινότητα. Και πολλές φορές που είμαι σίγουρη οτι αυτό που βλέπω είναι μια τέλεια ορθή γωνία, βάζω το μοιρογνωμόνιο και αποδεικνύεται πάντα κάτι λιγότερο από 90 μοίρες, άλλες φορές είναι σχεδόν 70 κι άλλες είναι στο 89 κι εγώ δεν ξέρω αν θα πρέπει να επιστρέψω το προιόν πίσω ως ελλατωματικό ή να καταλάβω οτι η τέλεια ορθή γωνία δεν είναι κατ'ανάγκη κι η πιο όμορφη.

Το μόνο που ξέρω είναι οτι το καημένο το ποινικό κάηκε στη γεωμετρία

..στην άκρη αυτής της νύχτας π' αγρυπνά

2008-04-17T19:19:00.005+02:00

Δεν υπάρχω ακόμα αλλά η μαμά ακουμπαέι την κοιλιά της και μπορώ να ακούσω το όμποε από την 9η του Dvorak

________________________________________________________

in a death car, we're alive
τι τι τι τα ρα ρα ραμ
τι τι τι τα ρα ρα ραμ
τι τι τι τα ρα ρα ρα
(παμ) τι ρι ρα ρα
τα τα ρα ρι ρι ρι ρι ραμ

Δεν ξέρω ακόμα να περπατάω αλλά είμαστε με το μπαμπά στο σαλόνι και χορεύουμε το in a death car από το Arizona Dream

________________________________________________________

Σε μια στροφή έχω βάλει δολώματα
είμαι σκιά και καπνός
έχω αλλάξει πολλά γυναικεία ονόματα
και δε με νικάει εμένα ποτέ ο καιρός

Δεν καταλαβαίνω γιατί μιλαέι το τραγούδι αλλά ταξιδεύουμε με το αυτοκίνητο και τραγουδάμε δυνατά

________________________________________________________

Τώρα είμαι έξω, περπατάω, καταλαβαίνω, αλλά δεν αφουγκράζομαι με βινύλια, δε χορεύω με cd, δεν ταξιδέυω με κασέτες.

Έχω υπολογιστή που είναι ταυτόχρονα και τηλεόραση, βρίσκω συγκρότηματα στο myspace, μου στέλνουν τραγούδια σε μορφή mp3 από το msn.

Έχω να πάω στο Metropolis πολύ καιρό

Έχω να αγοράσω δίσκο ακόμα περισσότερο

Και μου λείπει αυτή η αγωνία του να ακούσω στο ραδιόφωνο την καινούρια δουλειά του τάδε και να τρέξω να την αγοράσω και να παίζει μετά για μέρες

Δε με νοιάζει αν είμαι παλιομοδίτικη

Ούτε αν γίνομαι συναισθηματική

Η μουσική έχει μαγεία και εμένα μ'αρέσουν οι νεράιδες

Και ξέρεις κάτι?

Δικές μου οι αναμνήσεις και δε σε αγγίζουν

Εγώ θα βάλω να ακούσω Μάλαμα από τα παλιά, μια βόλτα στα βαθιά μαζί σου

Και πες οτι θες

Πότε θα φτάσουμε εδώ πότε θα φτάσουμε εδώ..

2008-02-19T00:14:00.022+01:00

..είναι 12 χορδές σε 3 ταστιέρες και είναι ένας άγγελος σκοτεινός που ανασαίνει ανάμεσά τους. Είναι ένα βιολί που αλυχτά κί ένα δοξάρι που του ψιθυρίζει παραμύθια για να το γλυκάνει. Είναι ένα τσέλο που κάτι είδε εκεί πίσω από το παράθυρο και μια νεράιδα που σκύβει από πάνω του για να το ησυχάσει. Κι είναι κι ένα τσέλο που παραστράτησε και 10 δάχτυλα που το κάνουν να γελάει, να φοβάται, να μεθάει, να λυπάται, ν' αναπνέει, να ερωτεύεται, να ζει μέσα και πάνω απ' τις σκιές του. Και μια φωνή που δε θα γίνει ποτέ ασπρόμαυρη και κάτι λογάκια γεμάτα χρώματα, σκοτεινά και γήινα, αλλά χρώματα, που λένε ιστορίες άλλοτε για το χώμα, άλλοτε για το νερό, άλλοτε για τη φωτιά, άλλοτε για τον αέρα, πάντα για την ψυχή μας που ταξιδεύει και δεν κλείνεται σε φυλακές. Κι ένας ρυθμός που ξεχύνεται σαν άνεμος, πώς γίνεται τα δάχτυλα να φυσάνε μέσα από ένα μηχάνημα? Κι είναι ένας ήχος που ξεχάστηκε Κυριακή απόγευμα σε μια ταράτσα κάπου στο κέντρο. Ένα τσιγάρο σε ένα παγκάκι σκοτεινό. Ένα φιλί σ' ένα στενάκι της Ομόνοιας. Ένα ταξίδι με αμάξι νύχτα από το χωριό πίσω στην Αθήνα. Ένα σύνθημα σε φρεσκοβαμμένο τοίχο, μια κραυγή σ' ένα ανοιχτό τετράγωνο, ένα λουλούδι στο τσιμέντο που δεν πατάει κανείς, μια ξεκούρδιστη μπάντα που τραγουδαέι τα κάλαντα όπως θέλει αυτή, είναι τα κάγκελα που κλείνουν πίσω σου και ο δρόμος που σου φαίνεται τόσο όμορφος, είναι εγώ και είναι εσύ, και είναι όλοι μας, ό,τι ζήσαμε, ό,τι θα ζήσουμε, ό,τι ζούμε, χωρίς ταμπέλες και σχήματα, πάνω από τη θάλασσα και μέσα στα κύματα. Είναι το βιολί του Φώτη, τα τσέλα της Σοφίας και του Νίκου, η φωνή του Γιάννη, οι λούπες του Χρήστου. Είναι αυτό το συναίσθημα μετά, που ενώ έχεις χίλια πράγματα να πεις απλά χαμογελάς και λες "συγχαρητήρια, ήσασταν πολύ καλοί" γιατί ακόμα πετάς και οι λέξεις δεν έιναι πουθενά γύρω σου για να τις πιάσεις. Είναι 12 χορδές σε 3 ταστιέρες κι είναι ενάς άγγελος σκοτεινός που ανασαίνει ανάμεσά τους.

* Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Νίκος Βελιώτης εμφανίστηκαν ζωντανά στο Κύτταρο στις 18/02/07

"Ανατινάζεται το φως τις Κυριακές τα μεσημέρια..."

2007-11-25T11:34:00.000+01:00

Κλειστά τα βιβλία για σήμερα, σήμερα γιορτάζουμε, σήμερα βγαίνουμε σε δρόμους και ταράτσες, σήμερα το φως παντού στο δωμάτιο κι ο αέρας μας σηκώνει να χορέψουμε Manu Chao!
Με τόσο φως και τόσο χρώμα, η Κυριακή έγινε μουσική

It's the end of the world as we know it

2007-11-23T12:25:00.000+01:00

...Και τότε, λέει, άρχισαν να κατεβαίνουν ανά χιλιάδες το βουνό, κραδαίνοντας απειλητικά μαχαίρια, ξύλα, πέτρες, με το μάτι τους θολωμένο από το αίμα και το στέρνο φουσκωμένο από την οργή. Και ήταν φωτιές μέσα στη νύχτα, όμορφα χωριά που καίγονταν όμορφα, αυτοκίνητα στοιβαγμένα με τα παράθυρα διάτρυτα, πολυκαταστήματα με τζαμαρίες ανοιγμένες για ελεύθερες πτώσεις. Και ξαφνικά, λέει, μια σκιά κάλυψε τον ουρανό κι ο κόσμος είδε τρομαγμένος άγριο αεροπλάνο να ορμά στα δυο ψηλά δίδυμα κτίρια του, πυροσβέστες να ορμάνε στα συντρίμια με κίτρινες στολές, ενώ παντού γύρω χορεύουν καφετιά, μαύρα, λευκόχρυσα φτερά, αέρινα πούπουλα, γιατί από το βουνό δεν κατεβαίνουν αντάρτες και τα αεροπλάνα δεν τα οδηγάνε τρομοκράτες, είναι μια επανάσταση που δεν έχει αλφαβήτα για να τυπώσει προκηρύξεις ούτε λεφτά για να κατασκευάσει μπαλίτσες από εμπλουτισμένο ουράνιο. O Johny πήρε το όπλο του κι ο Johny είναι πουλερικό. Happy Thanksgiving

* με αφορμή τη γιορτή των ευχαριστιών και την εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου στις 22/11/07 για τα ανθρώπινα πειραματόζωα

Εδώ Πολυτεχνείο

2007-11-17T14:23:00.000+01:00

Βρέχει για σένα που έπεσες, για το χαμένο σου όνειρο, για τη βραχνή από τα συνθήματα φωνή σου.

Βρέχει για να είναι μαλακό το χώμα, μόνο δάκρυα στη μουσκεμένη γη δε φτάνουν για να φυτρώσουν από τις ελπίδες σου φρέσκα λουλούδια, κόκκινα, σαν το αίμα που έδωσε χρώμα στα πιστεύω σου.

Βρέχει γιατί ο ουρανός στέλνει λίγη από την ανάσα σου στη γη, απλώνουμε τα χέρια και αγγίζουμε τον αναστεναγμό σου, σηκώνουμε το κεφάλι πάνω και θέλουμε να σου πούμε να μην κλαις, δε χρειάζεται, σε θυμόμαστε πάντα και πάντοτε, με πορείες, με φωτιές, πίσω από το παράθυρο με τη φωνή της Ane Brun να γλιστράει στο χώρο και τις διάφανες σταγόνες να χορεύουν στον αέρα σαν να είναι οι σκέψεις σου.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να χορέψω σιγανά για σένα κάτω από τη βροχή και να ψιθυρίσω στις σταγόνες σου ευχαριστώ

Σύνδεση με τοπικό καλώδιο 4

2007-11-16T10:04:00.000+01:00

"Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει σ' ότι σου τρώει την ψυχή

έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί

ειν' η αγάπη ένα τραγούδι από γιορτή σε γιορτή

Ζήσε μαζί μου στον αέρα στη φωτιά στη βροχή

μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί

ειν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή..."

Τι νιώθουμε όταν αναπνέουμε μέσα από μια όθόνη? Ανήσυχες μέρες έξω από το παράθυρο μας όσο εμείς μιλάμε με btw, brb, omg και 3 lol. Πόση ομορφιά κρύβεται σε μια εικόνα? Είναι απλωμένη στα φύλλα της ελιάς απέξω, στο στραβά παρκαρισμένο αυτοκίνητο του γείτονα, στους βρεγμένους δρόμους. Βγες έξω, κοίτα ψηλά, περπάτα στο δρόμο. Φύγε από το myspace και πες καλημέρα στον περιπτέρα στη γωνία. Κλείσε το youtube και πήγαινε στους Αφανείς να ακούσεις νέα σχήματα που πειραματίζονται με ότι αγαπάνε στην καθημερινότητα. Αλλά ζήσε...στον αέρα στη φωτιά στη βροχή, γιατί αλλιώς πώς θες να ταξιδέψεις? Απο γιορτή σε γιορτή, από πληγή σε πληγή, τα συναισθήματα που νιώθεις όταν γελάς κι όταν λυπάσαι δεν μπορούν να ζωγραφιστούν ούτε με KB ούτε με ΜΒ...σωστά? Γιατί η ματιά κρύβει μαγεία και το άγγιγμα πάθος. Φώναξε τα ακραία σου συναισθήματα και μην τα καταδικάζεις να μένουν ανενεργά όσο σερφάρεις στο internet. Ειν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή, ειν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή...Κάθε πρωί που ανοίγω τα παράθυρα θέλω να ταξιδεύω.

Λίγο χώμα...

2007-11-15T11:54:00.001+01:00

Πέμπτη πρωί.
Το Πανεπιστήμιο κλειστό σήμερα και αύριο.
Δεν ξέρω τι απόγινε η επαναστατική μας φύση – η νεολαία που πετάει μολότοφ δεν έχει σηκωθεί ακόμα από το κρεβάτι. Προτιμάει να χωθεί κάτω από το πάπλωμα χαζεύοντας σκόρπια dvd και αγγλικά που πρέπει να γίνουν πριν το απόγευμα. Προσπάθειες για πολιτική ευαισθητοποίηση πριν πάει 3 – πάρε το μυαλό σου από το τρένο και προσπάθησε να θυμηθείς ότι στα 18 τους οι φοιτητές στη Βιρμανία δεν έχουν χρόνο για μπερδεμένες αγάπες.
Με το βλέμμα ψηλά. Μόνο σύννεφα – και τρέχουν σήμερα, καλπάζουν. Υπάρχει κάποιος εκεί από παλιά που περιμένει κάτι για να νιώσει ότι έφυγε για κάποιο λόγο? Δεν ξέρω αν περνάς καλά κει πάνω, μπορώ να αισθανθώ όμως την πίκρα σου. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πράγματα να πεις, στίχοι να βάλεις νότες, πλάνα να δώσεις οδηγίες. Νιώθεις οτι κάτι καταρρέει και το στραβό είναι ότι στην εποχή σου έβγαινες στους δρόμους για να υποστηρίξεις μια άποψη στέρεα, σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία, την υποστήριζες με πάθος πάντως και ήσουν αρχηγός. Εδώ όλα είναι χλιαρά, ξεθωριασμένα, βγαίνουμε στους δρόμους για να πούμε ότι ήμουν κι εγώ εκεί, κάνουμε κατάληψη για να μη μας πουν φλώρους τα παιδιά από το πάνω λύκειο. Εντάξει, χαλάρωσε. Υπάρχουν πάντα αυτοί που το ζούνε, που η αδυναμία τους να καταπιούν ότι τους ταΐζουν ρέει στο αίμα τους, φωνάζει για την ελευθερία τους. Και όσο κοιτάω γύρω μου βλέπω χρώμα και ανασαίνω, ανοίγω τα παράθυρα και νιώθω ότι αγαπάω όλο τον κόσμο, ότι θέλω να βγω στο δρόμο, να τραγουδήσω, να πετάξω. Αλλά για κάποιο λόγο στριφογυρίζω, δεν μπορώ να βολευτώ, θέλω αέρα. Η ξαναζεσταμένη δημοκρατία μας έχει αφήσει μια δίψα έντονη, άσβεστη, δίψα για κάποιον που θα πατήσει πάνω στο προκάτ σύστημά μας και θα μιλήσει δυνατά. Γιατί ένας θεός ξέρει πόσο χρειαζόμαστε έναν ηγέτη, αυθεντικό, φτιαγμένο από χώμα, όχι για να τον κάνουμε μπλουζάκι αλλά για να μπούμε στη φωτιά μαζί του. Κι ας μην είναι τελικά από χώμα…ας είναι απλά μια νέα ιδέα, ένα αστεράκι στον ουρανό να κρατηθώ. Δεν είμαστε αδικημένοι όπως νόμιζα παλιά, ίσα ίσα που βιώνουμε τόσες κρίσεις ταυτόχρονα που οι προηγούμενες γενιές θα έπρεπε να δουλεύουν όλες μαζί για να καταλάβουν τι πρέπει να αλλάξουν.
You look so tired, unhappy, the government slowly kills you, they won’t speak for us…
Είμαι στη σιγουριά του κρεβατιού μου, στην ευωδιά του γαλλικού μου, και μιλάω για επαναστάσεις…

Ρεεε μπαγάσα…