Απανωτές αναρτήσεις τις τελευταίες μέρες, όλο θέλω να το αποφύγω και όλο κάτι καινούριο βάζω.
Αναδημοσιεύω μέρος από τη συνέντευξη που έδωσα ως Nefeli Walking Undercover στο jumpingfish.gr.
Εδώ υπάρχει η αρχή, στη αντίστοιχη θέση στον ιστότοπο του jumping fish θα βρείτε και τη συνέχεια.
Καλές αναγνώσεις
φωτογραφία: Στέφανος Τσακίρης
H Nefeli Walking Undercover, Jumping Fish αυτού του μήνα, μιλάει για την επόμενη μέρα από την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία", τα μελλοντικά της σχέδια και τη νοσταλγία της για τις κασέτες, ενώ κλείνει με μια αφοπλιστική αναφορά στον Douglas Adams.
Πώς ήταν η επόμενη μέρα μετά την ανάδειξη του τραγουδιού "Το Ρε Και Το Μι Από Την Ηρεμία" από το Jumping Fish;
Εννοείς αν βγήκα στο δρόμο και οι άνθρωποι τραγουδούσαν πολυφωνικά το "Ρε και το Μι" προσφέροντάς μου τη θέση τους στο λεωφορείο; Όχι αυτό αν θυμάμαι καλά δεν έγινε την επoμένη. Τη μεθεπόμενη μέρα, όμως, με πήρε ένας παλιός μου συμμαθητής να μου πει οτι με άκουσε στο ραδιόφωνο και αυτό ήταν ωραίο. Και εξακολούθησε και τις επόμενες να είναι ωραίο.
Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από το κομμάτι και σε τι αναφέρεται;
Μικρή ιστορία από τη μεγάλη πόλη. Για κάποιον ήταν σκοτάδι και ταραχή και ήθελα να του πω μη, όλα καλά θα γίνουν, είμαι τόσο σίγουρη γι' αυτό που ακούω το ρε και το μι απ' την ηρεμία. Αναφέρεται σε αυτό το μέσα μας που δεν λυγίζει ούτε χαλά, μόνο πικραίνεται για λίγο και μετά δραπετεύει από τις φυλακές χορεύοντας σαν Ινδιάνος.
Πώς πιστεύεις ότι ένα project σαν το Jumping Fish μπορεί να βοηθήσει ένα νέο καλλιτέχνη ή ένα νέο συγκρότημα;
Του δίνει ένα πρώτο βήμα να τον ακούσει κάποιος που δεν είναι ούτε ο μπαμπάς του ούτε ο μικρανιψιός του. Φαντάζεσαι να πας στο μανάβη και αυτός να έχει ακούσει 2 λεπτά πριν το τραγούδι σου χωρίς να το ξέρει και να το ξέρεις; Μανάβης Walking Undercover. Ένα project σαν ...
Η συνέχεια εδώ
Υστερόγραφο
Δεν μπορείς να αποφύγεις τη χρήση χιλιοειπωμένων εκφράσεων όταν φεύγει από εδώ μία μορφή σαν αυτή που μας άφησε την Κυριακή 17 Απρίλη του 2011.
Τέλος εποχής, το τραγούδι έχασε μαζί τον ποιητή και το λυγμό του.
6 σχολια στα ανεβοκατεβασματα:
Μπορείς και μεταφέρεις ρε παιδί μου μια ενέργεια μέσα από τις λέξεις (ό,τι κι αν φτιάξεις με αυτές, είτε τραγούδι είτε παραμύθι είτε συνέντευξη) η οποία είναι μεν πάντοτε θετική και αισιόδοξη -έστω κι αν έχει μελαγχολικές διαστάσεις ενίοτε- , αποτελεί δε ένα δικό σου κομμάτι, κάτι που σε κάνει να πεις "αυτό μόνο η Νεφέλη θα μπορούσε να το διατυπώσει έτσι" (π.χ. από τη συνέντευξη μια αφορμή για να το πω ήταν ο Ινδιάνος), αυτό νομίζω είναι επιτυχία όχι με την έννοια μόνο του ότι μπορεί να πουλήσει αλλά κυρίως με την έννοια της μοναδικότητας.
Συγχαρητήρια Νεφελάκι αγαπημένο!
Υστερόγραφο: ο ποιητής δεν είναι πια εδώ μα εγώ ακόμη ακούω το λυγμό του.
...τι να πω....
κάτσε να σκουπίσω το δάκρυ...
αυτή η εικόνα της παραμονής των ταξιδιών με τον μπαμπα να γράφει κασέτες...
Aγαπημένο μου αν και... θα μείνω απο απουσίες ,περνάω να θυμίσω οτι σ'αγαπώ πάαααρα πολύ ,να σκάσω ένα φιλί και να πω :
Καλή ανάσταση και ...ανάταση σε αυτό το μέσα μας που δεν λυγίζει ούτε χαλά, μόνο πικραίνεται για λίγο και μετά δραπετεύει από τις φυλακές χορεύοντας σαν Ινδιάνος.
Όμορφη συνέντευξη, τα είπαμε :)
Αν μου δώσεις το χέρι σου να σου πω τη μοίρα σου..."μεγάλο δρόμο θα διαβείς" είναι το μόνο που ξέρω και θα πέσω και μέσα!
ΥΓ: Αυτή η κόκκινη μπαντάνα. Ουφ.
χαιρομαι για σενα... =)
καπετάνιε έχεις δίκιο, ο λυγμός του ποιητή είναι ακόμα εδώ. σ' ευχαριστώ για το σχόλιο!
_____
Ξωτικόοοοοο! Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α ! ! !
_____
Λες και τη μοίρα μπίρι μπίρι μπομ? Γιατί παιδευόμασταν να διαβάζουμε ένα φλυτζάνι λίγο για πλάκα λίγο στα αλήθεια κι ούτε να το γυρίζουμε σωστά δεν ξέραμε :)
_____
Νάτος ο παραμυθοεικονοστιγμοκλέφτης! Χρόνια πολλά Crazy Cow =)
Δημοσίευση σχολίου